Het is op het moment van schrijven 19.25h. Ik bevind me op de stoptrein van Brussel-Noord naar Dendermonde. Als het een beetje meezit, ben ik vele kleine haltes later om 20.15h in Dendermonde. Mijn zoontje zal op dat moment al in zijn bed zitten, mijn eten zal al koud zijn, dus echt haast is er niet meer bij. Het komt niet op een uurtje meer of minder.
Normaal gezien was ik thuis verwacht om 18.55h, een half uur geleden. Dat is mijn normale uur van thuiskomst als ik in Leuven om 18.04h de trein richting Brussel neem. Had ik één minuut later de trein richting Mechelen genomen, dan was ik iets voor 19h thuis geweest. Maar ik ben dus op de bewuste trein richting Brussel gesprongen, en dat bleek fout. Zeer fout.
“Tengevolge van een brand in een seinhuis tussen Brussel-Centraal en Brussel-Noord is het treinverkeer ernstig verstoord”. Als er treinen van 2 uur geleden op het aankondigingsbord staan, kan je al eens spreken van ernstig, en van verstoord. Complete chaos in Brussel-Noord. Verdwazing en frustratie bij de reizigers. En na een tijd gelach. Want als je er niet om kan huilen, moet je er mee lachen. Ik kan me hier zitten opeten van frustratie omdat ik in Leuven niet de trein richting Mechelen heb genomen, maar ik kan er even goed laconiek een blogartikeltje over schrijven, en denken dat Godzilla het station van Mechelen heeft opgegeten.
De treinen kwamen één na één het station binnengerold, maar je kon nooit meer dan vijf minuten op voorhand weten welke trein ze er in Centraal nu juist doorgelaten hadden, en welke er dus aankwam. Dus van geschatte vertragingen was helemaal geen sprake. Het had wel iets spannends, het aankondigingsbord in de gaten houden, en bij iedere trein die verschijnt hopen dat het de jouwe is.
Het vertrek van mijn trein was in het boekje voorzien om 18.30h. Toen het 18.50h was, had ik al verschillende treinen richting Leuven zien passeren, en was het al een paar keer door mijn hoofd geschoten om misschien gewoon terug te keren naar Leuven, om vandaaruit naar Mechelen te gaan, en zo naar huis. Maar ja, voor hetzelfde geld was mijn trein naar Dendermonde daar binnen de kortste keren, en was mijn Leuvense plan puur tijdsverlies.
Toen er om 19.15h nog steeds geen spoor was van de trein naar Dendermonde, besloot ik gewaagd te doen, en de trein naar Antwerpen te nemen, die met een uur vertraging in aantocht was naar spoor 11. Die had als tweede halte Mechelen, en vandaar zou ik rustig naar huis sporen.
Bibi nam zijn vouwfietske ter hand en peddelde door de drukke mensenmassa helemaal van spoor 1 naar spoor 11, om daar toegekomen te merken dat er een half voetbalstadion stond te wachten op die trein; weg goesting om richting Antwerpen te sporen. En net op dat moment verscheen het magische woord ‘Dendermonde’ op de aankondigings-tv. Maar owee de tv, want eveneens op dat moment werd omgeroepen dat de trein naar Antwerpen niet op het spoor 11, maar wel op het spoor 6 het station binnenrolde. Gevolg: een collectieve zucht, en dat halve voetbalstadion dat zich naar de trappen repte om kuddegewijs naar spoor 6 te stommelen. Probleem voor mij, want terwijl mijn langverwachte trein richting Dendermonde eindelijk het station op spoor 1 binnenreed, zat ik vast in de massa op de trap van spoor 11. Duw, wring, trek, spurt spurt, trap hol op, vouwfiets sleur.
Ik was nog net op tijd. Fluks jumpte ik op de trein, en zocht ik me een plekje, om vervolgens eventjes goed te stomen. Want het mag dan al afgekoeld zijn, het is nog te warm voor een wereldkampioenschap vouwfietslopen. Van hot naar her, van her naar very hot.
De geboarde trein bleek de stoptrein te zijn, in plaats van de rechtstreekse trein van 18.30h, maar dat kon me op dat moment niets meer schelen.
Ik zit hier lekker te dampen met mijn laptop op mijn schoot, en over een dik half uur kan ik mijn vrouw begroeten en een boterham in mijn mond proppen. Wat zou een mens dan nog klagen?
En nu even nadenken hoe ik de treinstaking van dinsdag ga doorkomen.
Wat leest mijn lodderig oog vanochtend in 
Aan elk van mijn lezers: van ganser harte een goeiedag toegewenst!
