Category: Bedenkingen en hersenkronkels

‘t Is er zo mooi in gedachten, gedachten…

Eventjes een zwak moment

Ik doe normaal gezien nogal mijn best om mij qua politieke uitspraken redelijk op de vlakte te houden op deze blog, maar soms kan ik het toch écht niet laten.

So here goes:

Waar halen die arrogante smurfen in gódsnaam het lef om vuile, kinderachtige spelletjes à la “als we op Vlaams niveau niet mogen meespelen, doen we federaal ook niet meer mee” te spelen??? Wat een belachelijke, idiote arrogantie is me dat??

Bende peuters… Organiseer dan gewoon direct samenvallende verkiezingen eh…

Zo. Het is eruit. Terug naar de orde van de dag.

I spy with my little eye

Wat ziet mijn lodderig oog in de gazet van vandaag?

Volgende foto:

Jean-Luc stemt verkeerd

Jean-Luc die – naar eigen zeggen – een stem op zichzelf uitbracht. Maar als je goed kijkt (het is beter te zien in de papieren krant), dan zie je dat de man verkeerd aan het stemmen is. De magneetstrip moet volgens de tekening naar voor gericht zijn, weg van de camera. Hij is het kaartje dus omgekeerd in de bus aan het steken.

En dan verwonderd zijn dat Guy meer voorkeursstemmen heeft. Puh!

Schokkend!

Maar mannekes lievedeugd zeg!

Schokkend nieuws in De Gazet vandaag:

Vlaming steeds ouder

Komt da tegen! We verouderen!

Uit wetenschappelijk onderzoek is gebleken dat de leeftijd van de meeste Vlamingen gemiddeld 1 jaar hoger ligt dan een jaar geleden. Maar wacht, het wordt erger: als we verder terugkijken, zijn de resultaten nog afgetekender: in vergelijking met de gegevens van 1999 is de gemiddelde Vlaming maar liefst 10 jaar ouder geworden!

De geschokte wetenschappers bekijken nu hoe dit proces kan omgekeerd worden. Eveneens interessant is het om te onderzoeken of dezelfde trend zich in Wallonië ook voordoet. Er zijn sterke vermoedens dat sommige Walen er met de dag jonger op worden.

Gelukkig zijn er ook in Vlaanderen de uitzonderingen die de regel bevestigen. Koen Wauters bijvoorbeeld blijkt al 15 jaar lang 33 jaar te zijn. En ook een blonde jongen uit Zonnedorp – Jommeke genaamd – slaagt er al jaren in zijn leeftijd vrij constant te houden.

Er is dus nog hoop.

Een discobal, olifantenpijpen, lange wapperende haren: dat moet een hulpverlener zijn!

The Bee GeesEen lange en bizarre titel. Maar het gaat dan ook over een bizar voorval.

Ik ben eertehulpverlener op mijn werk. Dat wil zeggen dat ik om de vijf jaar een EHBO-cursus volg, elk jaar een bijscholing, dat ik een diplomaatje heb, en een flashy oranje koffertje met plakkertjes, verbandjes en ontsmettingsmiddeltjes. De sexy verpleegster in mij, weet u wel.

Enkele weken geleden was het weer tijd voor de jaarlijkse bijscholing. Die handelt telkens over een ander onderwerp, maar één onderdeel daarbij is verplichte kost: reanimatie. Elk jaar opnieuw valt onze pop Ann flauw, en moeten wij haar weer tot leven brengen. Knap lastig is dat, in het geval van een pop.

Maar dit jaar was anders. En daar zat dit artikel voor iets tussen. Het ideale hartmassagetempo is 100 keer drukken per minuut, en wil ‘Stayin Alive’ van The Bee Gees daar met zijn 103 beats per minute wel niet heel dicht tegen zitten zeker? Handig, want iedereen kent het nummer en kan het meehummen in zijn hoofd. Toepasselijke titel bovendien, als je zo zit te reanimeren.

En zo gezegd zo gedaan: dit jaar hebben we allemaal zitten reanimeren terwijl de lesgever op de achtergrond The Bee Gees snoeihard opzette.

Ik kan u zeggen: het is te absurd voor woorden. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik een absurde geest heb, en een rijke fantasie, en die sloeg hélemaal op hol. Ik zag mezelf in glitter BeeGee-outfit, met olifantepijpen en lange, wapperende haren (was het maar waar) en borsthaar in chimpansee-modus toekomen op de plaats van het ongeval, om daarbij heugwiegend te strollen in de richting van het slachtoffer, en met de grootste cool te vragen: “Is er iets mis, mevrouwtje?” om vervolgens beheerst maar hevig te beademen en te masseren, met een dreunende preciesie van 103 boenken per minuut. Het zweet spat van de scene af, de temperatuur schiet de hoogte in.

Enfin, om dus maar te zeggen: zoiets werkt niet voor mij. Het leidt me alleen maar af 🙂

Enneuh… moeten we nu als standaarduitrusting een MP3-speler in ons flashy koffertje hebben? “Een hartaanval? Ogenblikje mevrouw, ik start even mijn iPod op. Ik ben zometeen bij u. Ha! Ha! Ha! Ha! Stayin’ Alive! Stayin’ Alive! Harder! Harder!”

Apokalyps

Die nacht om drie uur.

Geflikker. Ken je dat beeld, zo bij een belangrijke gebeurtenis, bijvoorbeeld de eedaflegging van een nieuwe regering? Een belangrijke gelegenheid waarbij 100 fotografen samen staan te drummen voor de mooiste foto. En dan komt dat éne historische moment dat iedereen wil: de handdruk van de nieuwe premier met de koning. Iederéén wil die foto. Dus op dat moment gaan die 100 flitsen gelijktijdig en veelvuldig af, en de hele ruimte is vervuld van flitsen.

Dat beeld, maar dan twintig minuten aan een stuk, in de hele lucht. De hemel als een kapotte TL-lamp die flikkert. Daarbij het gerommel van 250 legertanks die over mijn dak aan het walsen zijn, en het water van een stuwmeer dat net zijn sluizen wagewijd opengezet heeft, waarbij alles gelijktijdig naar beneden valt en de hele straat en alle riolen compleet verdrinkt.

De wereld was aan het vergaan, dat was zeker. En toen keerde langzaam maar zeker de rust terug.

Een zwoele hittegolfdag middenin een kwakkelende lente, en ‘s nachts een warmte-onweer om U tegen te zeggen. Wie nog durft beweren dat ons klimaat niet naar de kloten is, is een negationist.

Raket

Maar enfin toch!

Ze gaan bij De Standaard tegenwoordig toch wel héél ver in de sensatiezucht en in rapporteren over de privé-problemen van BV’s…

Laat die mens dat toch in zijn eentje verwerken…

Evenbeeld

Maar enfin toch!

Okee, ik ben niet de mooiste mens die er rondloopt. En ik denk soms wel eens dat het slechts een kwestie is van maanden voor ik een bril zal nodig hebben. En misschien komt mijn politiek gedachtengoed overeen met dat van Marc Reynebeau.

Maar om mij daarom zijn evenbeeld te noemen???

Doe de stemtest, en ontdek dat u misschien het evenbeeld van de lelijke bultenaar van drie straten verder bent.

Ha! Dat zal u leren!

Flirtfile

Deze ochtend ontstond een kleine file op een druk kruispunt in Leuven-centrum.

De wegen van een studentikoos, fietsend koppel scheidden na dat kruispunt; hij moest naar rechts, zij moest naar links. Dus besloten in het midden van het kruispunt halt te houden om elkaar nog even hartstochtelijk te zoenen.

Niets kon de hartstocht in hen doven – de luide toeters van de boze automobilisten gingen volledig aan hen voorbij.

Wat ze deden was roekeloos, onverantwoord, storend, levensgevaarlijk en geflipt! Zonder meer!

En eigenlijk toch wel een beetje schattig en romantisch, neen?

De dopingzondaars van de politiek

Een hele tijd geleden schreef ik op deze blog over de dopingzondaars in de wielrennerij. Over de stielbedervers: er waren zoveel positieve gevallen dat niemand nog geloofde dat er ook maar één zuivere wielrenner in het peleton reed. Wat uiteraard heel jammer is voor het handjevol enthousiastelingen dat het goed bedoeld, en op een eerlijke manier naar de top is doorgestoten.

Vandaag kan ik hetzelfde schrijven over de politiek. Er zal tussen de hele hoop corrupte en misselijkmakende mensen wellicht nog één witte raaf zitten die het beste voorheeft met de mensen en met de democratie, maar hij zal niet geloofd worden – daar zorgt al het moddersmijtend crapuul rondom hem wel voor.

O pas op, ik betwijfel niet dat er heel veel goudeerlijke mensen zijn die met de beste bedoelingen in de politiek stappen. Dat er veel idealisten dromen van een betere wereld en denken: “ik draag zelf mijn steentje bij”. Net zoals er ontelbaar veel sportieve jongeren én ouderen zijn die fietsen, fietsen, fietsen met als enige drug misschien een slokje Isostar. Maar die wielerenthousiastelingen rijden mee met kermiskoersen, en bereiken nooit het peleton van de Tour, waar het spel hard gespeeld wordt.

Same story voor die goudeerlijke, goedbedoelende politici: verder dan wijkpolitiek raken die mensen niet – ze krijgen om de schijn op te houden een plaatsje op de grote lijst, maar de verkiesbare plaatsen zijn weggelegd voor de grote jongens die bereid zijn het politieke spelletje mee te spelen.

Dat is het trieste beeld dat exact 1 maand voor de verkiezingen rond ‘de politiek’ hangt. M’n medeleven aan alle eerlijke politici.

Zullen we anders met z’n allen op 7 juni ongeldig stemmen?

De massa consumeert

Zaterdagochtend, 10 uur. De massa wil consumeren. Iedereen tegelijkertijd, iedereen hetzelfde. De nummertjes van het vlees spreken boekdelen: 573 ligt bovenaan, 529 wordt tegelijkertijd afgeroepen. Er zijn 44 wachtenden voor u.

Iedereen baant zich een weg door de goederen, het karretje als stootram gebruikend. Pijlen worden genegeerd, blokkades worden opgeworpen.

In de koelcel gaat is de strijd het heetst. Iedereen wil tomaten, er wordt net niet mee gesmeten. De toren met gratis yoghurtjes smelt als sneeuw voor de zon. Jengelende kinderen schreeuwen in het rond.

Maar dan moet de echte strijd nog beginnen. File bij het verlaten van de koelcel. File? File, ja: de kassarij komt tot hier. Kassarij? Excuseer – kassamassa. Iedereen baant zich een weg richting betaalpunt en uitgang, en iedereen wil de eerste zijn. De weg naar de kassa’s is lang, en veel kruispunten liggen op die weg. Kruispunten waarlangs veel verkeer wil invoegen; de sluipweg naar de kassa’s loopt langs de droge voeding.

Iedereen staat op zijn strepen. Jong of oud, man of vrouw, arbeider of bediende, kinderen of geen kinderen: deze strijd brengt het slechtste in iedereen naar boven. Een man duwt zijn karretje in het gat van zijn voorganger, om zeker te zijn dat er geen gaatje ontstaat. Een andere man komt uit een zijrij, en eist zijn shortcut op, met een blik in de ogen “ik heb een karretje en ik ben niet bang om het te gebruiken”. Een vrouw veinst dat ze even moet passeren om aan de diepvriesfrieten te kunnen, en voegt terstond in de kassarij in, naglunderend van haar lepe truc. Een oudere man steekt iemand zonder excuus voorbij, en lacht: “het leven is voor de rappe!”. Een oude dame triomfeert omdat ze de snelste en oneerlijkste weg van frigo naar kassa gevonden heeft. Een vriendelijke dame probeert het rits-principe toe te passen en laat iemand voor, terwijl ze haar eigen wachttijd ziet oplopen en haar ijscrème het stilaan op een lopen zet.

De kassa’s draaien op volle toeren, de kassiers werken onder stress, het geld stroomt binnen. Crisis? Welke crisis?

Buiten aangekomen zijn alle winkelkarretjes weg, en komen dààr de lepe truuken boven om als nieuwkomer een karretje te bemachtigen voor de persoon die daar al tien minuten staat te wachten op zijn winkelvehikel. De gehandicaptenplaatsen zijn allemaal bezet, door familiewagens met kwieke dertigers of door dikke karren met kranige veertigers.

Naar de Colruyt gaan op een zaterdag na een vrije dag, en tijdens een communieweekend: eigenlijk had ik slimmer moeten zijn en op voorhand moeten weten dat het een deprimerende ervaring zou zijn. Op zo’n moment verandert de supermarkt in een autostrade, waar charmante huisvaders plots transformeren tot agressieve chauffeurs die hun plaats opeisen.

Ik weet ook dat die dingen – en nog veel ergere dingen – ook gebeuren als ik er niet ben. Maar toch, ergens denk ik dat ik gelukkiger ben als ik die dingen gewoon niet zie. Voortaan gebeuren de boodschappen dus op weekavonden.

Bologna-saus

Leuven is een belegerde vesting momenteel, wegens Bologna-onderwijstop deze week. De stad stikt van de gepantserde politievoertuigen, en overal zie je politie te paard patrouilleren. Ja, ik heb zelfs een gigantische paardentaart moeten ontwijken met mijn fietsje – het slibgevaar was groot en vies.

Er zijn diverse veiligheidsperimeters ingesteld, en handelaars en studenten klagen, niet geheel onterecht.

Maar ach, ik laat het persoonlijk niet aan mijn hart komen. Mijn fietsroute door de binnenstad is niet belegerd, dus ik kan mijn vrije weg gaan.

Elk gaat op zijn eigen manier met de conferentie om. Ikzelf heb dat culinair gedaan: door in het universiteitsrestaurant een spaghetti met Bologna-saus te gaan eten. Symbolisch, toch?

Smakelijk!

Earth hour

Earth HourEr zat bij mijn krant van maandag een affiche. Om aan mijn raam te hangen. Om Earth Hour te steunen.

WWF roept op om op zaterdag 28 maart tussen 20.30h en 21.30h een uur lang de lichten te doven. Om aan te tonen dat we samen het verschil kunnen maken tegen de klimaatverandering.

Ik ben in dubio. Ik weet echt niet goed wat ik van deze actie moet denken. Ik ben – denk ik – bijzonder eco: ik let op mijn energieverbruik, ik verkies de fiets boven de wagen, ik was mijn kleren en mijn vaat zo ecologisch mogelijk, en ik steun graag alle initiatieven die de natuur respecteren.

Maar als ik heel eerlijk ben, heb ik het eigenlijk een beetje moeilijk met symbolische acties als deze. En ik wilde eigenlijk een maand geleden hetzelfde schrijven over Dikke-Truiendag, maar dat is er toen wegens verhuisdrukte niet van gekomen.

In het verleden heb ik Dikke-Truiendag nog zeer enthousiast gesteund op deze blog. Twee jaar en een pak levenswijsheid verder, sta ik iets kritischer tegenover die symbolische acties.

Want dat is wat het zijn: symbolische acties. Dat ene graadje minder, of dat ene uur zonder licht gaat in de hele klimaatstrijd niets uithalen, maar door mee te doen, toon je je symbolisch solidair. Zo’n symbolische actie moet dan het doel in de verf zetten, en de non-believers overtuigen.

En daar wringt het schoentje voor mij: het overtuigen van wie niet meedoet. Het is fantastisch dat er sensibilisering is rond het klimaat – hoe meer hoe liever – maar de verwarming lager zetten of in het donker gaan zitten, is een vermindering van je comfort, en dat is een foute boodschap: om energie te sparen, moeten we ons comfort opgeven. Fout: in een goed geïsoleerd huis is het aangenaam warm met een minimum aan energie, en spaarlampen kunnen vandaag de dag heel aangenaam sfeerlicht brengen. En voor groene stroom kiezen, is ook al een hele stap vooruit.

Dus meer duurzame oplossingen zorgen voor energiebesparing zonder comfortverlies. Maar in het donker kou zitten lijden om de aarde te redden, dat doet niemand graag. En dat zal de non-believers alleen maar meer afschrikken.

Bovendien denk ik dat ze bij Electrabel en consoorten hun hart vasthouden. En hopen dat de actie van WWF niet massaal gevolgd wordt. Want als iederéén zijn licht uitdoet, dan hebben ze in Doel en de andere centrales een groot probleem. Elektriciteit wordt niet op vraag geproduceerd. Elektriciteit ís er, en als er geen vraag is, waar moet die stroom dan naartoe? Dus: vooral niet té massaal uw licht uitdoen, anders krijgen we het achteraf niet meer terug aan…

Maar kom, laat ons met een positieve noot eindigen. Want uiteindelijk, hoe kritisch ik me nu ook opstel, het is geweldig dat er sensibilisering is rond het klimaat. En hopelijk haalt het iets uit.

Dus neem op 28 maart de gelegenheid te baat om de lichten wat te dimmen, de verwarming wat lager te zetten, en met uw geliefde knus samen te kruipen onder een warm dekentje. Om zo uw klimaat een beetje op te warmen.

Alles voor het klimaat.