Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Algemene informatie die niet in een andere categorie thuishoort
4 oktober. De nieuwe NMBS-uniformen zijn in gebruik genomen.
Het was wel grappig hoe de nieuwe uniformen duidelijk nog heel onwennig aanvoelden voor de dragende treinbegeleiders. Hoe ze alles nog een beetje gewoon moesten worden, hoe hun vest wat anders op hun schouders hing, …
Maar eerlijk gezegd: ze mogen er zijn!
Een fijne ochtend/middag/avond.
Webpalet is terug van – euhm – nogal zeer erg lang weggeweest. Gekraakt, gecrasht, kapot, verdwenen, en afgezet, maar na veel inspanningen gered, teruggezet en opgefrist.
Moet zoiets twee maanden duren? Ja, als je gezin op de eerste plaats en je werk op de tweede plaats nogal veel energie van je vragen, en de blogmotivatie je even wat ontbreekt.
Maar hey, hier zijn we terug, klaar om er weer tegenaan te gaan. Bedankt om te wachten.
Welkom terug bij Webpalet.
Wegens technische problemen is Webpalet voor onbepaalde tijd uit de lucht.
Mijn excuses. In tussentijd kan u uw computer afzetten en van ‘t zonneke gaan genieten.
Kan je vanaf 3 keer van een traditie spreken?
Well, whatever. Voor de derde keer heb ik de verkiezingspropaganda die in mijn bus gevallen is, netjes bijgehouden en vandaag gemeten en gewogen. Dus terwijl Lijst Dewever in het hele land zijn overwinning aan het vieren is, krijgt u van mij een paar drukwerk-statistiekjes.
Eerste vaststelling: of de verkiezingen nu lang op voorhand aangekondigd zijn of niet, maakt niet veel uit. Vorig jaar stak er een stapel van 11 mm drukwerk in mijn bus, goed voor 268 gram papier, dit jaar was dat 9 mm en 274 gram. Nauwelijks verschil dus.
Tweede vaststelling: het papier is zwaarder geworden 🙂 Ik heb 2 millimeter minder dan vorig jaar, maar 6 gram meer 🙂
Derde vaststelling: de partijen hebben mijn adres. Dit jaar zat er naast het gewone bus-aan-bus-drukwerk ook persoonlijk geaddresseerde propaganda in mijn bus: een gepersonaliseerde brochure van SP.A op naam van Eveline, en een brief van een lokale Open VLD’er op mijn naam.
Vierde vaststelling: veel folders worden gegroepeerd gebust, en dus niet door partijmilitanten. Bijna alle folders zijn in drie grote vlagen binnengekomen, waarbij de folders in elkaar verpakt zaten, en je de Vlaams Belang-brochure bv. al echt moest gaan opendoen om het CD&V-kaartje binnenin te vinden… Ai!
Vijfde vaststelling: de kiezer moet op het allerlaatste moment overtuigd worden. Tot vorige zondag stak er slechts één folder in mijn bus. Vandaag klok ik af op 20.
Zesde vaststelling: de partijen die de zwaarste verliezen konden verwachten (en ook gekregen hebben), waren het hardst aan het spartelen. De partij die het meest wanhopig naar mijn stem hengelde, was Open VLD: één gepersonaliseerde brief, een bladwijzer, een A4-boekske, twee plooifolders, een burgerkrant – goed voor zes stuks. Vlaams Belang en CD&V op de tweede plaats, met elk vier stuks: drie kaartjes en een boekske voor CD&V, en een kaartje, een plooifolder, een klein boekske en een groot boekske voor Vlaams Belang. SP.A deed het met drie stuks: een A4-folder, een gepersonaliseerde folder, en een kaartje. De winnaar – N-VA – deed het met 2 A4-folders. Eén van beiden heb ik weliswaar dubbel ontvangen, maar dat zal wel een foutje zijn. Groen! tenslotte hield het net als vorige keer bij één ecologisch krantje.
Dat wil dus zeggen: net als vorige keer geen letter van Lijst Dedecker en van PVDA+. Een op voorhand verloren zaak.
En dan is er nog de propaganda op straat. Die weiger ik normaal gezien categoriek, behalve deze week – aan het station van Dendermonde heb ik ‘s ochtends één uitzondering gemaakt voor SP.A. Maar dan enkel omdat een bloglezer de kaartjes stond uit te delen. En bloglezers, die moet je soigneren. En kiezers ook.
Nu zondag is het zo ver: dan gaat ‘t Peirt door de straten van Dendermonde: de tienjaarlijkse Ros Beiaard-ommegang gaat uit, en gaat 100.000 mensen naar mijn thuisstad lokken. Voor Eveline en voor mij wordt het de eerste ommegang die we meemaken, en we zijn zeer benieuwd.
Het is exact drie jaar geleden dat we Leuven ingeruild hebben voor Dendermonde als thuisstad. Het onbekende Dendermonde, waar we weliswaar enkele vrienden wonen hadden, maar voor de rest niets of niemand kenden. Drie jaar later zijn hier onze twee kinderen geboren, gaat onze Kobe hier naar school, kennen we de winkels, de wegen, de streek, de gewoontes, hebben we heel wat mensen leren kennen, beginnen we ons bezig te houden met het plaatselijke verenigingsleven, en voelen we ons gewoon op en top thuis in deze stad. We wonen hier graag.
Zondag gaan we kennismaken met een grote brok folklore, die hier lééft zoals je het je niet kan voorstellen.
Elk jaar gaat hier op de laatste donderdag van augustus de Katuit uit, de reuzenommegang – een stoet met verschillende praalwagens waarin de stadsreuzen Goliath, Mars en Indiaan de hoofdrol spelen. Op 30 augustus 2007 ging ik kijken naar die ommegang, uit interesse voor mijn nieuwe stad, maar zonder veel verwachtingen.
Maar de reuzenstoet heeft me die avond geweldig gecharmeerd. Als stoet stelde het niet veel voor – als geboren Ieperling ben ik de Kattenstoet gewoon. Maar het was pràchtig om te zien hoe de hele bevolking die reuzen bijna letterlijk op handen droeg. Hoe iedereen het geweldig subliem vond om ze te zien passeren, om ze een dansje te zien doen, en om ze achteraf onder luid boegeroep terug voor een jaar de kazerne in te laten gaan. Je voelde gewoon dat deze stoet ieder jaar gewoon een exacte kopie is van het jaar ervoor, en dat er niets origineels aan is, maar dat het gewoon lééft bij de Dendermondenaar. Dat het pure folklore is. En dat vond ik prachtig. Die avond had ik voor het eerst een “Dendermonde-gevoel”.
Die avond was superspeciaal voor alle Dendermondenaars. Want die avond heeft de burgemeester – met een projectie op het belfort – een datum bekend gemaakt waar elke Dendermondenaar al 7 jaar op zat te wachten:
30 mei 2010. De datum waarop het Ros Beiaard nog eens zou uitgaan. De menigte werd gek, en sindsdien is de gekte niet meer gaan liggen, en kan ze zondag alleen maar tot een orgelpunt komen. Het is fenomenaal om te zien hoe de hele folklore rond het Ros Beiaard hier leeft, hoe dat paard héilig is voor elke inwoner, hoe mensen graag betalen om affiches te mógen uithangen, en hoe sinds enkele weken één huis op de drie een vlag van het Ros heeft hangen. Je bent geen echte Dendermondenaar als je geen zo’n vlag hebt. Wij hebben nog geen vlag.
In die zin kan de stoet zondag al niet meer mislukken. Wat er zondag ook gebeurt, het Peirt mag na 10 jaar nog eens buiten komen, en daar leeft de stad van op. Het zal die vier jongens die erbovenop zitten worst wezen dat ze door de urenlange spreidstand helse pijnen zullen lijden, ze zullen het met fierheid en trots dragen. Net als de pijnders die onder het paard zitten en de zware last torsen.
Over 10 jaar heb ik een zoon van 12,5 en een dochter van 10, die misschien hun rolletje zullen spelen in de stoet, en in ieder geval jarenlang de leer van het paard zullen meekrijgen in de school en daarbuiten. Benieuwd of we dan een vlag aan ons huis zullen hebben hangen.
Ik kijk er alvast naar uit.
Acht uur! Tijd voor heet nieuws, vers binnengelopen op de redactie! Zet u schrap!
Tot zover het nieuws.
En? Waart ge erin gelopen?
Moehahaha! Gefopt! 1 april! Dat had ge niet gedacht eh!
Waaaaaaah! Gewèldig nieuws voor alle mensen die een ellendige zwangerschap van 9 maanden niet zien zitten!
Volgende week woensdag krijg je in den Aldi bij aankoop van een knuffel, voorwaar een baby cadeau!
En dat voor maar 7,99!
Geen idee of er keuze is tussen meerdere modelletjes, of als je het moet stellen met de kleine prutsemie van op de foto…
Er is in de media en op fora nogal wat commotie over de trein die zomaar ongestraft ‘door het rood’ kon rijden. Maar hoe marcheren verkeerslichten van treinen precies? Een poging tot een beetje duiding…
De trouwe lezer weet dat ik een veelvuldig treingebruiker (pendelaar) ben, en misschien ook wel dat ik een zeer grote interesse heb in het hele treingebeuren. Een tevreden reiziger trouwens – een mens moet regelmatig eens moeten kunnen zagen, maar al bij al raak ik elke dag vrij vlot waar ik zijn moet.
Ik ben vanochtend dan ook serieus geschrokken van het ongeval in Buizingen, en heb vandaag tussendoor het nieuws wat proberen te volgen. Wat er vandaag gebeurd is in Buizingen is een regelrechte ramp, en mijn gedachten zijn bij de nabestaanden van de overledenen. De passagiers uit de voorste wagons, maar niet in het minst ook de bestuurders van beide treinen, die altijd in de frontlinie zitten.
Er is zoals steeds op internetfora weer heel wat gebrul en geroep over de schuld van dit alles en over ‘hoe is dit anno 2010 in godsnaam mogelijk’ en de gebruikelijke ‘typisch Belgisch’ en ”t is weer den NMBS’.
Laten we vooral niet te hard van stapel lopen. Er zal de komende weken/maanden/jaren ongetwijfeld nog heel wat gepalaverd worden over de verantwoordelijkheid van dit ongeval, en vooral: hoe dit in de toekomst kan voorkomen worden. Maar gelukkig blijft dit een uitzonderlijk geval, en de trein is en blijft een veilig en comfortabel vervoersmiddel. Respect voor alle treinbegeleiders en bestuurders
Maar zie, daar komt mijn drang naar ‘duiding geven’ weer bovendrijven. Er is namelijk nogal veel onbegrip en commotie rond het feit dat een trein blijkbaar zomaar ongestraft door een rood licht kan rijden. En terecht misschien. Maar sta me toe om even een paar zaken uit te klaren.
Er zijn wel degelijk heel wat veiligheidssystemen die treinen monitoren en menselijke fouten tot een minimum proberen te beperken. Er zijn treindetectiesystemen op de sporen, en er zijn de zogenaamde ‘treinbeïnvloedingssystemen’ die al jaren in zekere mate de meeste treinen kunnen doen afremmen waar nodig. Het enige probleem: die zijn een beetje verouderd.
Leest u er anders de uitleg op Wikipedia even over na. Het klassieke systeem werkt zo: bij elk sein (verkeerslicht) ligt een ‘krokodil’ op de sporen, en de trein voelt door stalen borstels welke elektrische spanning er op die krokodil zit. Bij een groen licht is dat een negatieve spanning, bij een geel (oranje) is dat een positieve spanning, en bij een rood licht is dat… geen spanning. Een trein weet dus wanneer hij een groen en een geel sein passeert, maar niet wanneer hij een rood sein passeert. Vandaar dat er door een rood licht kan gereden worden. Stom, natuurlijk.
Maar, hier komt de clue van het systeem: wanneer je info naleest over de betekenis van de seinen, dan zie je dat een sein enkel groen is wanneer het volgende sein ook op groen of op geel staat. Wanneer het volgende sein rood is, dan zal het eerdere sein dus geel zijn. En bij het passeren van een geel sein moet een bestuurder expliciet een knop indrukken en zelf afremmen, zoniet zal de trein automatisch afremmen. Dus voor een bestuurder een rood sein passeert, heeft hij in principe steeds een geel gehad. Dat vermijdt dus niet dat er door rood gereden worden, maar het vermindert de kans in ieder geval al serieus.
Natuurlijk zou het zinvoller zijn als het systeem ontworpen was zodat een groen sein niets deed, en een geel en een rood sein wél opgemerkt werden door de trein. Waarom dat niet zo is, weet ik ook niet. Ik weet alleen dat dit een heel oud systeem is (1930), en dat er ondertussen veel uitgebreidere en betere systemen bestaan, en dat die betere systemen ook op verschillende lijnen en treinen in België geïnstalleerd zijn (TBL1+), maar ik weet ook dat elke invoering van een nieuw systeem gigantische investeringen en aanpassingen vragen, zowel aan de treinen als aan de sporen. Feit is dat de invoering van het nieuwe systeem vertraging heeft; na de treinramp in Pécrot in 2001 was een versnelde invoering beloofd.
Wat is er vanochtend in Buizingen precies gebeurd? We weten het nog lang niet, en we zullen het misschien ook nooit weten. De lijn was uitgerust met het nieuwe veiligheidssysteem, de trein nog niet. Maar laten we nog niet te veel met de vinger wijzen. Laten we hopen dat de dood van deze slachtoffers op zijn minst tot gevolg heeft dat er een serieuze inhaalbeweging kan gebeuren om de veiligheid nog te verhogen, en dat dat op een serene manier kan gebeuren.
In tussentijd blijf ik met een gerust hart dagelijks de trein nemen. Zoals nu, op dit eigenste ogenblik. Want een rustige trein is de ideale plek om wat te lezen, wat te babbelen, wat te werken, of om blogartikeltjes te schrijven.
Ik ben een levend reclamebord voor de verse slaatjes van Delhaize. En in het bijzonder van hun ‘lichtheid’.
Waarom? Is er dan iets speciaals aan mij te zien misschien? Neen! En dat is het hem juist!
Vanmiddag heb ik een slaatje gegeten dat ik gekocht had in de Delhaize. Een zelfbouwpakket: een hoop bijeengeklutste groentjes, stukjes gebakken kip, en een zakje dressing om door de rest te klutsen. Ik had wat moeite om het zakje open te krijgen (okee, dat specifieke stuk is sléchte reclame), maar ben er uiteindelijk toch in geslaagd om een klein gaatje te maken, waardoor ik de dressing over mijn slaatje kon spuiten. En toen liep het fout. De dressing spoot naar de verkeerde kant en landde – kwak – op mijn hemd en op mijn broek. Na enig gevloek heb ik het kwakje direct opgekuist met een papieren servietje, maar ik dacht dat ik mij de rest van de namiddag op mijn bureau ging moeten verstoppen, want dressing, da’s vettig, en vet, dat maakt plekken. Dacht ik.
Groot was dus mijn verrassing toen de velkken na amper een half uurtje spoorloos verdwenen waren. Geen vlekje op mijn broek, geen vlekje op mijn hemd. Hetgeen zeer sterk pleit voor de dressing, die blijkbaar helemaal niet zo mayonaisig is als je wel zou vermoeden. Hoera!
En het heeft nog gesmaakt ook! En ik kon vrijelijk door de gangen rondhuppelen zonder de schande van de dienst te zijn. Allee ja, op dat huppelen na dan.
Op zoek naar een origineel kerstcadeau? Geef iemand een stuk bos cadeau!
Op planteenbos.be kan je voor amper 30 euro een stukje bosgrond (9m²) in Loonbeek kopen, waarop dan bomen worden geplant. Voor 250 euro kan je ook een fruitboom kopen. Hoe meer stukjes grond er verkocht worden, hoe groter het bos zal worden, uiteraard.
Een zeer fijn initiatief! Hun website is ook leuk gemaakt, met een originele interface om je stukje bos effectief te kiezen en te kopen.
Daarnet, tijdens de middagpauze, heeft er hier meer dan 20 minuten aan een stuk een politiehelikopter gecirculeerd boven onze campus.
Toen we net dachten dat hij weg was, zagen we een paar combi’s het terrein op rijden.
Een beetje later zagen we allerlei politieagenten – geassisteerd door mensen van onze bewaking – de hele parking uitkammen, inclusief alle struikjes, bomen en andere mogelijke schuilplaatsen.
En nu zijn ze bezig aan een toer door de gebouwen, bureaus binnenwandelend zonder pardon, en WC’s afspeurend.
De obligate grapjes van de collega’s “En? Hebben ze u niet gevonden?” kunnen natuurlijk niet uitblijven, maar ondertussen knaagt het natuurlijk wel: wie of wat zoeken ze?
En wat is dat geluid dat van achter mij uit de kast komt?
Aha, het is mq,qç)aé’
O, wacht, wacht! Het spelletje gaat verder vandaag!
Een nieuwe deelvraag: hoeveel gevangenen zijn er ontsnapt?
Spannend!
Als student in Leuven, is het not done om te zeggen dat je het eten in den Alma – het studentenrestaurant – lekker vindt. Neen, als iemand het woord ‘Alma’ uitspreekt, dan moet je draaien met je ogen en met je vinger in je keel een kotsgebaar maken. Want dat hoort zo.
Net zoals het als informaticus doodnormaal is om te kakken op Microsoft. Durf niet toegeven dat Microsoft goede producten maakt. Neen, Microsoft is de baarlijke duivel. Zo hoort dat.
Net op dezelfde manier hoor je als pendelaar te zuchten en te klagen over den in-im-bee-is. Als pendelaar heb je last van vertragingen, van onvriendelijke conducteurs, van gammele treinen, van overvolle wagons, en ga je vooral niet toegeven dat de trein een rustig, snel en gemakkelijk vervoersmiddel is. Neen, over de NMBS hoor je te klagen!
Wel kijk, ik ga tegen de stroom in. Ik reis graag met de trein. En ik raak meestal ontspannen en op tijd op mijn werk.
Alleen het informeren der reizigers, dat kon beter. De NMBS en Infrabel kregen in het begin van het jaar terechte kritiek op de gebrekkige informatie die reizigers kregen bij vertragingen en incidenten. Maar dat is men nu in sneltempo allemaal goed aan het maken.
Eerst was er RailTime, de website waar treininfo in realtime gevolgd kon worden. De website werd dit voorjaar snel-snel gelanceerd, en vertoonde nog de nodige kinderziektes, maar sinds enkele weken is www.railtime.be in een volledig nieuw en uitgebreid kleedje gestoken: de website is mooier, duidelijker en vollediger. Je kan er je trein netjes volgen, een mooi overzicht krijgen van eventuele incidenten, en je kan zelfs op een kaartje kijken waar er treinen rijden.
Bovendien is er nu eindelijk ook een volwaardige mobiele versie, die zeer snel inlaadt en zelfs op de kleinste schermpjes overzichtelijk blijft. Zeer goed is dat.
Daarnaast is er heel wat moeite gestoken in het vernieuwen van de affiches in de stations (kleine wijzigingen, maar eindelijk een moderne layout!) en de informatie-tv’s.
En in september volgen er nog twee nieuwe initiatieven, voor info per SMS, waarvoor ik in de afgelopen weken testgebruiker mocht spelen. Die pilootfase is nu afgelopen, tijd om er iets over te schrijven.
De eerste dienst is het opvragen van dienstregelingen per SMS. Ik sta in Leuven en wil weten hoe ik in Dendermonde kan raken? Dan stuur ik een SMS met “Leuven Dendermonde” er in, en direct krijg ik een SMS terug met drie mogelijke reisroutes. Eventuele vertragingen worden direct aangegeven. Teveel typwerk? Dan kan ik verkorte vierlettercodes gebruiken, in dit geval “Leuv Ddmd”. Wil ik ‘s ochtends weten hoe ik ‘s avonds ergens raak? Dan typ ik het uur erbij, bv. “Leuven Ddmd 1730” als ik wil weten hoe ik na halfzes van Leuven in Dendermonde raak.
Ik heb deze dienst uitvoerig kunnen testen, en het werkt voortreffelijk en snel. Er mag nog gesleuteld worden aan de SMS’jes (allemaal hoofdletters, argh!), maar het is een heel bruikbare dienst. In de pilootfase waren de SMS’jes gratis, uiteindelijk zullen ze betalend zijn. Het succes zal natuurlijk mede afhangen van de prijs van die SMS’jes…
Een tweede dienst vind ik nog schitterender, en wordt bovendien gratis voor abonnees. Als abonnementshouder zal je je via de website kunnen inschrijven op een aantal treintrajecten die je wil volgen. In mijn geval is dat bv. de trein van Dendermonde naar Leuven van 7.21h en van 8.14h, en de trein van Leuven naar Dendermonde van 17.41h en van 18.05h. Wanneer er wezenlijke vertragingen op mijn voorkeurstrajecten zijn, word ik daarvan op de hoogte gesteld per SMS. Zodat ik vanop mijn werk bv. kan beslissen om een andere trein te nemen, omdat mijn vaste trein een half uur vertraging heeft. De dienst belooft ook direct alternatieven voor te stellen per SMS.
Lijkt me schitterend. Alleen jammer dat ik het niet heb kunnen testen, wegens geen vertragingen in de testweken! Sceptici zullen me niet geloven, maar geen een van mijn vier treinen is in de afgelopen weken over de 10 minuten vertraging gegaan. Zeer leuk voor mij natuurlijk, maar dat maakt dat ik geen een SMS van de dienst ontvangen heb, en dus ook niet heb kunnen testen. Want je krijgt pas een SMS’je vanaf 10 minuten. Mijn trein heeft wel een paar keer rond de 8 minuten vertraging gehad, maar dat wordt dus niet gerapporteerd. Misschien moet dat nog bijgestuurd worden, maar soit.
Mooie informeringsinitiatieven die er vanaf september zitten aan te komen!
Hiep hiep hoera voor de trein!