Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Goh, het zijn soms de kleine dingetjes die het hem doen eh…
Ik log zonet in op mijn Home’Banking systeem, en plots floept het volgende venstertje op mijn scherm:
Ik weet dat het gewoon uit een computer komt en zo, maar toch… ik vind het wreed sympathiek 🙂
Sjonge jonge de week loopt echt wel als een trein. En waar het privé sowieso al een drukke week is, blijkt het op het werk ook nog eens bijzonder hectisch te zijn deze week.
Maar morgen zoals beloofd… koekjes voor de collega’s!
Ik ben tussen de drukke momentjes door in mijn keuken beland, en heb mij daar achter de hete oven gezet. Het resultaat mag gezien worden, en – al zeg ik het zelf – smaakt heerlijk.
Maandagmorgen. Ik sta aan het begin van een feesjesweek.
En het grappige is dat dat een toevallige samenloop van omstandigheden is, en nu eens niets maar dan ook niets te maken heeft met het feit dat ik deze week verjaar. Integendeel, het verouderingsproces zal ongemerkt aan mij voorbijglippen, en da’s eigenlijk niet erg.
En het volgt zo ne schone crescendo, van heel stillekes vanavond naar een fameus orgelpunt zaterdag. Een overzichtje!
De grapjassen bij VRTnieuws.net…
“Geen internet? Klik hier voor info.” Juist ja. En laat me raden, om de SMS’jes te ontvangen heb je ook helemaal geen GSM nodig?
Ondanks wat de titel laat vermoeden, is dit geen minuscule geboorte-aankondiging.
Neen, zoals het een goede kiezer betaamt, heb ik de afgelopen weken netjes alle verkiezingspropaganda die in mijn bus geduwd werd, bewaard. Kwestie van kijk-en-vergelijk te kunnen doen en op de juste te kunnen stemmen.
En het levert statistisch materiaal op. Het eindsaldo: 3,93 centimeter drukwerk, goed voor 787 gram papier. De papierslagen gaan weer gelukkig zijn.
En nu de resultaten afwachten, ze beginnen binnen te komen. Leuven blijft alvast Tobbackville. Nu even wat radio luisteren en internet afschuimen op zoek naar nieuwtjes uit de rest van Vlaanderen.
Sinds enkele dagen zit De Standaard Online in een vernieuwd kleedje. Over “anders is niet altijd beter” en consoorten ga ik me hier en nu niet uitlaten, maar ik ben wel op een terrific logo resemblance gestoten.
Eén van de vernieuwingen is dat ze de abonnee-sectie, de betalende afdeling, een beetje meer visueel willen benadrukken. En dat doen ze met een logootje. Het linkse van de onderstaande logo’s.
Lijkt dat niet heel sterk op het logo van Antwerpen, rechts?
Nuja, ‘t Stad is van iedereen, dus ook van De Standaard.
“Een lichaam dat in rust is, wil in rust blijven”.
Eén of andere basiswet van de fysica zeker?
Soit, mijn lichaam vond dat het heftig moest protesteren tegen de nieuwe fase in mijn SAP (Sport Actie Plan). Na zwemmen, fietsen en lopen heb ik mij nu ook ingeschreven voor wekelijkse lessen badminton.
Vanavond was het de eerste les. Anderhalf uur aan een stuk ferm pluimke-klop gedaan. Er is nog vanalles mis met mijn techniek, maar duidelijk ook met de manier waarop ik mijn racket vasthoud. Want ik ben er in geslaagd om op anderhalf uur tijd uit het niets een serieuze blaar op de binnenkant van mijn wijsvinger te krijgen én hem open te trekken met mijn racket.
Ai. Volgende week plakkerkes meedoen.
Maar ‘t was fun!
Och, terwijl we toch verkeersverhaaltjes aan het vertellen zijn, kan er nog wel eentje bij.
Ik woon vlak bij een school. En ‘s ochtends rond 8 uur durft het nogal eens druk te zijn in onze buurt, en wil er al eens wat file staan.
Onlangs stond er een file in mijn straat omdat aan het kruispunt met een andere straat een dame van middelbare leeftijd met de auto stond te wachten tot ze een gaatje vond om door te rijden, maar gezien de continue verkeersstroom in de andere straat, vond ze zo’n gaatje niet.
Uiteraard begonnen de bestuurders achter haar flink ongeduldig te worden. Eén claxon, twee claxons, drie claxons. Tuut-tuut-tuut! Juist ja, jaag dat mensje nog wat meer op, dat zal haar zeker motiveren.
Op een bepaald moment stapt een flink geïrriteerde man – eveneens van middelbare leeftijd – uit zijn wagen, loopt hij naar de voorste wagen, begint hij op haar ruitje te tikken en roept – met grote gebaren – “Maar rij dan toch dooooor! Rij toch dooooor!!!!!” en vloekend en zuchtend gaat hij naar zijn wagen terug.
Ik muis er met mijn fiets stilletjes vanonder, en zet mijn weg naar het werk verder. Even later rijdt de bewuste en nu verloste man mij met zijn wagen aan 60 km per uur (in zone 30) voorbij, en kan ik nog net de sticker op zijn achterruit zien:
“Opgelet! Voorbeeldige bestuurder aan boord.”
Juist ja. En laat me raden: hij was zondag ook op de concerten voor verdraagzaamheid?
Op weg naar mijn werk vanochtend ben ik nog maar eens heel hard geschrokken van de opvliegendheid en de agressiviteit van autobestuurders, van het Leuvense verkeer en van het verkeer in het algemeen.
Alles zat weer potdicht vanochtend. Ellenlange files, en zeer licht ontvlambare chauffeurs tot gevolg. Twee chauffeurs vlogen elkaar voor een niemendalletje bijna in de haren; ruitje open, en maar schreeuwen, en maar claxonneren, en maar doen. En ondertussen de rest maar faren en tuutten. En ik daar dan met mijn fietske zo voorzichtig mogelijk langs.
Sommige mensen worden ongemanierde varkens als ze achter hun stuur zitten. De file haalt hen het bloed onder de nagels, en dat moeten en zullen ze afgereageerd krijgen op hun medebestuurders. Die uiteindelijk gewoon in hetzelfde schuitje zitten.
Het stemt me allemaal bijzonder somber en pessimistisch. Ze zeggen dat mobiliteit en verkeer dé inzet wordt van de komende verkiezingen, maar dat lijkt me nonsens. Wié kan in godsnaam dÃt verkeersinfarct oplossen??? 🙁 🙁 🙁
De eerste stap is gezet, de radartjes worden stilletjes in werking gezet.
Bloemlezing uit een mailtje dat ik vannacht heb ontvangen:
Uw bestelling: Positie#1: [NIKAF18200VR] Nikon 18-200/3,5-5,6 AF-S DX VR G IF-ED Nikkor Aantal1: 1
Het is misschien nog lang geen 2007, en ik weet nog niet of er een D60 komt of niet, maar ik weet wel dat de levertijden voor dit beestje gigantisch zijn.
En dus heb ik mezelf gisteren getrakteerd op de bestelling van een lens. Spannend.
Akkoord, de 0110-concerten waren belangrijk, en de opkomst was groot Рhoopgevend zelfs, en De Standaard was een van de sponsors, maar om nu de volle eerste negen (!) bladzijden van een krant vol te schrijven met ̩nkel berichtgeving over de concerten, nadat de weekendkrant al volstond met anticipatie, vind ik een beetje overdreven. Er zijn immers nog andere dingen gebeurd in de wereld, dit weekend.
Sebiet worden al die onverdaagzame kiezers nog onverdraagzamer…
We hebben dit weekend kilometers en kilometers, uren en uren, tonnen Vlaamse asfalt gezien door de voorruit van onze auto.
Op twee dagen tijd: Leuven-Ieper, Ieper-Beauvoorde, Beauvoorde-Ieper, Ieper-Waregem, Waregem-Wevelgem, Wevelgem-Gent-Dendermonde-Willebroek, Willebroek-Mechelen via een omleiding en tenslotte Mechelen-Kampenhout-Leuven.
En ondertussen maar regenen, en bliksemen, en volk op de baan (kwam dat allemaal van de Open Bedrijvendag of van 0110?), en file…
Om maar te zeggen dat we groggy zijn. Slaapwel.
Echt typisch.
Had ik net kordaat en flink een einde aan mijn eeuwige twijfels gemaakt en een beslissing genomen over de te kopen camera (zie onderaan het vorige bericht), en duiken nu plots de concrete geruchten op dat Nikon elk moment zijn D60, de opvolger van de D50, kan tevoorschijn toveren. Bijvoorbeeld tijdens Photokina, ‘s werelds grootste fotobeurs, momenteel in Keulen.
Grmbl. Zo spelen met de mensen hun twijfels. En met gerúchten dan nog.
Grapjassen.