Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Herinnert iemand zich ‘Bonanza‘ nog? Het snel ter ziele gegane tijdschrift van Woestijnvis, gelanceerd als rechtstreekse concurrent.
Blijkbaar heeft Woestijnvis nooit echt kunnen verteren dat de tijdschriftenmarkt zowat het enige medium is waarin ze niet geslaagd waren, want ondanks sterke beweringen van Aimé dat Humo niet in de etalage stond, is het blad verkocht aan Woestijnvis.
Humonanza!
De inschrijvingen voor de Canvascollectie zijn afgesloten. En daar ben ik héél blij mee. Zijn we éindelijk verlost van die vreselijke, grijsgedraaide reclamespot voor de wedstrijd, waarbij Sweet Disposition van The Temper Trap direct de status van irritantste nummer van het jaar verworven heeft.
Dat moest er even uit.
Aaaaaargh, ik verkeer in dubio. To blog or not to blog?
Dé nieuwe marketingtruc (allee, al een tijdje) is om hype te creëren rond iets, en om bloggers erover te laten schrijven. Positief of negatief, doet er niet toe. Als ze maar schrijven. Aandacht!
De afgelopen weken was er hier op deze en andere blogs een advertentie te zien voor een nieuw, veelbelovend product dat vandaag gelanceerd zou worden. Ik geloofde er niet echt in, maar ik was wel geïnteresseerd. En ik had me dus ingeschreven voor de mailinglijst. Met nieuws over de lancering van het product. Vandaag dus.
Zoals verwacht was het allemaal fake. Was het allemaal opgezet marketing-gedoe. Met als bedoeling dat ik nu verontwaardigd schrijf over het ding. En er aandacht aan geef dus. Zoals ik nu doe.
Nogal wat bloggers hadden door dat er stront aan de knikker was, maar niemand kon raden wie er eigenlijk achter de campagne zou zitten. Tot vandaag. En ‘t is verschietachtig. Straf. Verwonderlijk. En eigenlijk ontgoochelend. Flauw. Zielig. Boeee!
Vandaar de dubio: schrijf ik erover, en geef ik het de aandacht die het vraagt, waarmee de marketeers winnen? Of zwijg ik er gewoon over, hetgeen beter zou zijn?
Maar helaas, ik heb voor optie 3 gekozen: een ongelofelijk verwarrend, gefrustreerd artikel schrijven waarin ik weiger de naam van de betrokken firma te noemen. Waarmee ik mezelf uiteraard behoorlijk zielig opstel, en de nieuwsgierigheid bij de lezer opwek, die dan uiteraard op zoek gaat naar waar het over ging, waarmee ik het product eigenlijk tóch aandacht geef, en de marketeers weeral eens winnen.
Aaaaaaaaaaaaaaaargh!
Ik moet me thuis binnenkort eens bezig houden met mijn chauffages. Ontluchten en zo van die toestanden. Punt is dat ik het kleine sleuteltje om de verwarming te ontluchten, niet meer weet zijn. Dus om mezelf eraan te herinneren dat ik nog eens moet kijken voor zo’n ding, staat er al een tijdje de volgende reminder voor mijn neus te dansen:
Noem mij gerust een zieke geest enzovoort, maar iedere keer ik dat woord zie, lees ik dus: “ontuchtsleuteltje”. Vul zelf maar in wat zo’n ontuchtsleuteltje dan wel moet voorstellen, maar ik stel er mij een sleutel bij voor om het hangslot van een kuisheidsgordel los te doen.
Zieke geest. Zieke geest.
Dankuwel meneer de fiscus.
Vanochtend moest ik langsgaan bij de belastingen. Controle. Ik moest mijn aangifte gaan verdedigen. En alle bewijsstukken en facturen meebrengen.
Ikke dus vanochtend bij -7 graden voor dag en dauw richting belastingskantoor, met drie klasseurs onder mijn armen. Benieuwd wat de fiscus mij allemaal zou ontzeggen. De kleine man zomaar even gaan uitvlooien!
En weet je wat? Op het eind van mijn bezoek, lag mijn terug-te-krijgen bedrag 150 euro hoger dan wat het voorheen was. De fiscus had mij op enkele handige optimalisaties gewezen.
Vriendelijke mens. Dankuwel meneer.
Allee vooruit, haatdragend Facebook-Vlaanderen kan weer opgelucht ademhalen, want hun persoonlijke satan heeft in het zand gebeten.
Helaas voor alle juichers is het over twee weken finale, en is ze terug van de partij.
Maar tijd genoeg dus om ondertussen nog hopen andere rommel op Facebook te planten.
Vanavond terug van weggeweest op Canvas: Zonde Van De Zendtijd, het onvolprezen programma van standup comedians Bert Gabriels en Henk Rijckaert. Ik heb van het eerste seizoen alvast zeer genoten, en kijk dus uit naar de nieuwe start van vanavond, 20.40 u.
Als u het programma nog niet zou kennen, grijp dan vanavond uw kans. Of nog vroeger, door YouTube af te struinen. Als opwarmertje alvast enkele van mijn persoonlijke favorieten uit het eerste seizoen.
31 december. 2009 loopt echt wel op zijn laatste benen. Terwijl ik dit schrijf zijn ze aan de andere kant van de wereld al 2010 aan het beleven.
Wat een jaar. Het jaar waarin we een pasgekocht huis verbouwd hebben, terwijl Eveline met de naweeën van een hersenvliesontsteking zat. Het jaar waarin we verhuisd zijn naar dat verbouwd huis, en waarin ik zowel op mijn werk als bij mijn familie thuis nog een aantal verhuizen gedaan heb. Het jaar waarin ik een nieuwe functie op mijn werk opgenomen heb, maar waarbij ik moeizaam de functie moest helpen uittekenen, en ondertussen mijn vorige functie moest afronden. Het jaar waarin Eveline de rottigste zwangerschap heeft gekend die je je maar kunt voorstellen. Maar ook het jaar waarin die zwangerschap op 23 november uitgemond is in de geboorte van Lore, onze pracht van een dochter, die hier nu naast me ligt.
In 2010 gaan we genieten van wat er in 2009 allemaal moeizaam in stelling is gezet. In ons nieuwe huisje, met ons nieuwe gezinnetje gaan we een hopelijk rustig jaar tegemoet. Een jaar waarin Eveline weer aan de slag kan, en waarin ik mijn draai gevonden heb op mijn werk. Een jaar waarin ik weer wat tijd heb voor fotografie, bloggen, en andere hobbies.
Wij hebben onze rust gevonden. We wensen iedereen die nog op zoek is naar rust, dat ze die mogen vinden in 2010. En we wensen iedereen vooral een gelukkig en gezond 2010!
Potverdikke, ik ga een klachtenbrief schrijven. Naar de hemel.
Voor een keer dat het deftig sneeuwt, op een vrije dag dan nog, mag het toch wel deftige plaksneeuw zijn waarmee je een majestueuze sneeuwman kunt bouwen zeker? En niet van die onnozele poedersneeuw die misschien goed is om een kerstboom mee te versieren of om op uwen Brusselse wafel te doen, maar die zelfs met een tube Pattex nog geen klein beetje bijeen houdt…
Grmpf. De sneeuwmanbouwende huisvader is gefrustreerd.
Spoel je frustraties van 2009 door: zet ze op delete2009.nl, en op 1 januari 2010 worden ze vernietigd.
Leuk idee, leuke uitvoering.
Jah, met welke miserie gaan we ne keer beginnen… 🙂
Op zoek naar een origineel kerstcadeau? Geef iemand een stuk bos cadeau!
Op planteenbos.be kan je voor amper 30 euro een stukje bosgrond (9m²) in Loonbeek kopen, waarop dan bomen worden geplant. Voor 250 euro kan je ook een fruitboom kopen. Hoe meer stukjes grond er verkocht worden, hoe groter het bos zal worden, uiteraard.
Een zeer fijn initiatief! Hun website is ook leuk gemaakt, met een originele interface om je stukje bos effectief te kiezen en te kopen.
Daarnet, tijdens de middagpauze, heeft er hier meer dan 20 minuten aan een stuk een politiehelikopter gecirculeerd boven onze campus.
Toen we net dachten dat hij weg was, zagen we een paar combi’s het terrein op rijden.
Een beetje later zagen we allerlei politieagenten – geassisteerd door mensen van onze bewaking – de hele parking uitkammen, inclusief alle struikjes, bomen en andere mogelijke schuilplaatsen.
En nu zijn ze bezig aan een toer door de gebouwen, bureaus binnenwandelend zonder pardon, en WC’s afspeurend.
De obligate grapjes van de collega’s “En? Hebben ze u niet gevonden?” kunnen natuurlijk niet uitblijven, maar ondertussen knaagt het natuurlijk wel: wie of wat zoeken ze?
En wat is dat geluid dat van achter mij uit de kast komt?
Aha, het is mq,qç)aé’
Dit vonden we wel grappig. Gisterenavond – de vooravond voor 6 december – keken we uit ons keukenraam, en zagen we plots… iemand over de daken lopen. Het was een man in het rood, en hij was iets in een schoorsteen aan het steken.
Kijk, Sinterklaas hoeft niet altijd per sé show te geven, met zijn werkuniform, zijn valse witte baard, zijn mijter, zijn paard en zijn bende pieten. Als er niemand kijkt, voelt de Sint zich het gemakkelijkst met een losse jeans, een emmer speelgoed, en een ladder om aan de schoorsteen te kunnen.
Doe zo voort, Nicolaas!