Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Met temperaturen zoals die van dit weekend (tot 30 graden in sommige kamers van het huis), en een voorraad van 10 kilo doopsuiker in huis zou een mens zich al eens voor minder afvragen: Wat is de smelttemperatuur van doopsuiker?
Argh! Duimen voor een verfrissend briesje in onze voorraadkamer…
Je bent een geek of je bent het niet. En ik beken: ik ben er een. Toch wel een beetje. Zou ik anders een eigen blog bijhouden? 😉
Maar kijk, je hebt geeks die zich schamen voor hun geekiness, en je hebt er die er voor uitkomen. En die laatste soort is dol op geeky T-shirts.
Neem eens een kijkje op ThinkGeek.com: een hele webwinkel vol met geeky spulletjes. Sommige er ferm over, maar andere bijzonder grappig. Als je geek-humor kan appreciëren tenminste.
Ik ben al jaren en jaren aan het loeren naar een aantal T-shirts uit hun shop. T-shirts met gevleugelde uitspraken zoals “Bow for me for I am root”, “There’s no place like 127.0.0.1”, of – wat dacht je – “I’m blogging this”. Of het exemplaar waar ik al jaren verlekkerd naar zit te kijken, wegens serieus subliem:
Die T-shirt wilde ik al jaren. En kijk, ik heb er eindelijk een. Getuige daarvan is bovenstaande foto, waarop je mijn gespierde torso (hum-hum) het T-shirt ziet dragen, met op de achtergrond ons overig bijzonder flashy behangpapier uit de inkomhal van ons nieuwe huisje.
Deze bloemenzuil prijkt aan een rond punt bij het binnenkomen van Dendermonde. Maar de groendienst van de stad heeft blijkbaar een klein foutje gemaakt bij het planten van de bloemetjes…
En hoeps, ik heb hem uit, het slotstuk van de Harry Potter-septologie.
Uiteraard kan ik niet te veel vertellen over de inhoud van Deathly Hallows, om de argeloze lezertjes te beschermen tegen spoilers, maar ik kan u zeggen dat ik genoten heb van dit boek, en van de hele serie, trouwens.
(Sorteer)hoedje af voor Rowling!
Als ik dan toch een punt van kritiek mag aangeven: iets te veel deus-ex-machina’s naar mijn goesting in dit boek.
Ja, dat ondermijnt het realisme van dit magische verhaal toch wel wat 8)
Vandaag viel onderstaande foto in mijn mailbox.
Ik kon een glimlach toch niet onderdrukken…
Dju toch. Ik lees vanmiddag in de krant dat Ratatouille, de nieuwe van Pixar, weer een pareltje is.
Ik ben een zeer grote fan van alles wat bij Pixar van de animatiepers rolt, en de meeste van de vorige films heb ik ook effectief in de bioscoop gezien.
Nu moet u weten dat de bioscoop zo’n plek is waar ik wel graag ‘ns heen ga, maar bijna nooit raak. En mijn huidige levenswijze en mijn toekomstig vaderschap brengen daar niet echt verbetering in. De laatste film die ik in de bioscoop gezien heb, is Pirates of the Carribean… 2. November vorig jaar dus ergens.
En dat terwijl er momenteel echt wel zoveel machtig goeie films spelen (en sommige al niet meer), die ik zou willen zien! Pirates 3, Shrek 3, Ratatouille, The Simpsons Movie, Harry Potter 5, Spider-Man 3, De laatste zomer, …
Maar ik vrees ervoor. Piraatjes, groene monsters, ratten, gele mannekes, tovenaars, spinnemannen, …: het wordt wachten op de DVD, vrees ik.
Homecinema, heet dat dan.
Vandaag heb ik op mijn bureau eens een zitbal uitgeprobeerd. U weet wel, zo’n Guido Pallemans achtige ronde opblaasbare bal waarop je zit achter je bureau.
Die dingen zouden veel beter zijn voor je rug, omdat ze je dwingen om netjes rechtop te zitten met een holle rug, en dat leek me wel interessant, omdat ik een zwakke rug heb.
Ik heb enkele collega’s die zo’n zitbal als bureaustoel gebruiken, en een ervan was er vandaag niet, dus heb ik de gelegenheid te baat genomen om even zijn bal te lenen.
Tien minuten heb ik het erop uitgehouden. Tien.
Ik was eerst van plan de hele namiddag uit te doen, daarna dacht ik “een uurtje moet lukken”, maar na tien minuten ging het echt niet meer. Niet dat ik slecht of onstabiel zat, maar je mag op zo’n bal niet in het midden gaan zitten, maar wat meer naar voor, en om te vermijden dat de bal wegspringt, hou je die min of meer tegen met je voeten. En bij mijn voeten zat het probleem: mijn hielen deden na tien minuten zo zeer als iets.
Ik geef toe: tien minuten is niet echt een flinke basis voor een langdurige en stabiele relatie, maar toch, ik had het gezien.
Wat was ik content van mij weer netjes neer te ploffen in mijn goeie, ouwe, ergonomische bureaustoel…
De laatste weken hebben we héél wat regen te verduren gekregen, dat hoef ik u niet te vertellen.
Het was op een bepaald moment zo erg, dat onze tuin in een vijver veranderd was. En wat springt er rond in vijvers? Kikkers. Of padden. Ik zie het verschil niet.
In ieder geval: deze dikke meneer bevond zich vorige week in onze tuin.
Hip, hip, hoera! Het is vandaag SysAdminDay!
Denk voor één keertje vandaag ook eens aan al die hardwerkende systeembeheerders overal ter wereld die ervoor zorgen dat u uw favoriete blogs kunt volgen, dat u uw e-mails allemaal netjes in uw mailbox krijgt, dat er eerst de nodige spamfilters op losgelaten zijn, dat uw verlof netjes elektronisch aangevraagd raakt, dat uw computer netjes draait en virusvrij blijft, en dat uw probleempjes binnen afzienbare tijd opgelost raken.
En vergeet vooral die keren dat een website niet bereikbaar is, de minuten die soms verstrijken voor een mail in uw postvakje belandt, de hopen viagra-reclame die wel in uw brievenbus vallen, die keer dat je verlof achteraf gezien niet verwerkt bleek te zijn, dat ene virusje dat uw computer ooit om zeep heeft geholpen, en die zestien telefoontjes die u naar de helpdesk moest doen voor uw probleem bekeken werd.
Systeembeheerders zijn ook maar mensen 🙂
Happy SysAdminDay aan alle systeem- en netwerkbeheerders!
Wielrennen is een fantastische sport om te volgen. Je hebt een hele groep renners die knokken om elke dag opnieuw de eindmeet van een Tour de France te halen, en af en toe springt er daar eentje tussenuit die voor sensàtie zorgt: uit het niets sprint een renner naar een eenzame ontsnapping, met een fantastisch zege op minuten voor het peleton. Of een renner valt, zakt terug naar diep in het klassement, en enkele dagen later werkt hij zichzelf weer naar de top. Of twee uren aan een stuk vindt aan de kop van een rit een spannende nek-aan-nek-race plaats tussen twee kopstukken, om uiteindelijk met een halve seconde verschil over de eindmeet te gaan. Prachtig! Geweldig mooi!
De dag dat er nog eens een wielrenner opstaat die een dergelijk huzarenstukje uithaalt met enorme wilskracht, en vooral zónder doping, is een zeer droevige dag voor die renner. Want niemand zal hem nog geloven.
En dat is jammer. Doodjammer.
Mannekes, mannekes toch. Ik heb dit weekend weer een paar kastjes in elkaar zitten steken, en ik moet zeggen: de mens die zo van die trekvijzen heeft uitgevonden – ge weet wel, zo van die vijzen waar je een plank met deuvels over zet en dan met een draaike aan een andere vijs die plank vasttrekt – ewel die mens, da was een genie. Vermoedelijk een Zweed. Maar hij verdient de Nobelprijs voor houtbewerking!
Schitterend!
Iemand een idee hoe die dingen noemen?
Onze nieuwe bedrijfsagenda’s 2007-2008 zijn gearriveerd, en hoera hoera hoera, na jaren wansmaak éindelijk geen gebruik meer van dat $#!ç# Comic Sans MS als lettertype, maar een waardig, niet-geschreefd font, met de soberheid die een instelling als de onze betaamt.
Opluchting! Afspraken maken wordt weer een plezier!
Ik heb gisteren ettelijke uren gesleten in het kleinste kamertje. Neen, ik heb niets vreselijk verkeerds gegeten met een serieuze aanslag op mijn darmen als gevolg – ik heb ons benedentoilet eindelijk van een likje verf voorzien. Allee, de muren dan toch.
Dat was een klusje dat al sinds onze verhuis op het programma stond, en er nu eindelijk van gekomen is.
Alles liep goed, maar het werd al snel laat, en bijgevolg donker buiten. Aangezien het kleinste kamertje nogal klein is, stond het ruitje open, en om het donker te bestrijden brandde de lamp – een dodelijke combinatie voor de aantrek van allerlei vieze insecten.
En zo was ik net the finishing touch aan het aanbrengen, toen plots een nachtgevlinderte binnenfladderde, zich parmantig op een pasgeverfd en nat stuk muur neerzette, daarbij zo schrok van de verf die aan zijn lijf bleef kleven dat hij direct weer opvloog, en gek van verwarring begon rond te vliegen en overal tegenvloog. Met natte, gekleurde verf aan zijn lijf. Tegen het witte plafond.
Juist ja. Okee, okee, het is nu niet dat het beest gigantische olifantenpoten verf heeft achtergelaten op mijne plafond, maar er ontsnapte me toch wel een aaaaargh.
Al bij al viel de schade wel mee, maar een mens mag wel eens dramatisch doen, nietwaar?