Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Vanavond samen met mijn vrouwtje genoten van een verjaardagscadeautje dat ik van haar gekregen heb.
Gezellig samen voor de TV hebben we gekeken naar de eerste aflevering van de uitstekende Britse serie “You Rang M’Lord?”, na jaren wachten éindelijk uit op DVD.
De belevenissen van butler Alf Stokes, zijn rivaal James Twelvetrees, zijn dochter Ivy, Mrs. Lipton, Mabel, Henry en de hoge heren en dames van het huis zijn zo eindelijk weer op de buis.
En dat het plezant was!
Onze Kobe stapt sinds deze week alleen. Een nieuwe mijlpaal in zijn kleine leventje.
Vorige week heb ik wat stapfoto’s getrokken van onze vent, terwijl hij aan één handje stapt. Met zijn nieuwe mutsje en zijn wintervestje.
Als je hem zo ziet, op de rug, zo gewoon op stap aan de hand van zijn mama, dan ziet het er toch al zó’n grote kerel uit. Onze vent.
Koekje iemand? Krijgt u al zin? Tenzij je een collega van mij bent, moet ik je teleurstellen, want ze zijn voorbehouden voor op mijn werk, morgen. Omdat er zondag een verjaring van mijn geboortefeiten plaatsvindt.
De koekjes zijn vandaag gebakken, en Kobe mocht wat helpen. Er zijn veel dingen waar ik naar uit kijk sinds ik een papa ben, maar één van de dingen waar ik toch het meest naar uitkijk, is samen koekjes bakken.
Het koekjes bakken van vandaag was slechts een voorsmaakje. Zoals je op Kobes blog kan lezen, bleef de ‘hulp’ beperkt tot een beetje met de handjes in het deeg zitten. Maar onze kleine kapoen is dol op toekijken in de keuken, en wil alles zien wat er in de potten, pannen en kommen gaat.
Geef het nog een klein jaartje, en we staan samen ingrediënten af te wegen, deeg te kneden, vormpjes te maken, en voorzichtig bakplaten in en uit de oven te schuiven.
Ik kijk er geweldig naar uit. Net zoals mijn collega’s geweldig uitkijken naar de koekjes.
De Smart behoeft geen introductie meer.
U kent ze allemaal wel, de kleine autootjes.
Zo’n compacte wagentjes zijn heel handig – heel slim – om in de stad geparkeerd te krijgen. Wat als we dit compressie-concept nu eens toepasten op andere wagens?
Dan krijg je bijvoorbeeld een Smorvette.
Of een Smaudi A3.
Het voordeel van thuiswerken is dat je de deur kan opendoen wanneer de postbode onverwacht aanbelt met een aangetekende zending. Een envelop met een gratis CompactFlash-geheugenkaartje in. Een leuke envelop.
Over anderhalve week meer daarover!
Zometeen begint de eerste werkdag van de week, maar wel vanuit Dendermonde in plaats van Leuven.
Mijn trein rijdt vandaag namelijk niet naar Leuven, en dat wegens de bijzonder zinvolle stakingsdag “voor meer koopkracht”.
Ik snap het écht niet hoor. Staken en de economie lam leggen om zo de koopkracht weer omhoog te krijgen. Euhm ja. Ik zal wel een of andere subtiliteit missen, maar mij lijkt het een goedkoop excuus voor een verlengd weekend.
En dus ga ik vandaag mijn verminderde koopkracht nog wat meer ondermijnen door zelf mijn verwarming, elektriciteit, drank en toiletwater voor deze werkdag te betalen. Als dat niet zinvol is!
Maar enfin, genoeg geleuterd – aan het werk!
Dit is Niek, een neef van Eveline, op het familiefeest van afgelopen zondag. Ik vond de foto als portret eigenlijk best wel geslaagd, en vond dat hij daarom hier een plaatsje verdiende…
U hebt het ongetwijfeld elders al gelezen, maar toch:
Google bestaat 10 jaar, en om dat te vieren hebben ze hun oudst beschikbare zoekindex nog eens online geplaatst. Draai de klok 7 jaar terug, and search like it’s two-thousand-and-one!*
www.google.com/search2001.html
Mijn eigen webaanwezigheid zag er toen zo uit. Niet echt om over naar huis te schrijven…
*) Gelieve hierbij 1999 van Prince mee te neuriën
Ik was vanmiddag in ‘t stad, toen het plots begon te regenen. Niet erg – van een beetje regen smelt een mens niet, dus ik ging gewoon door met mijn boodschappen.
Mijn laatste halte was de Hema. Een behoorlijke drukte was het daar, en toen ik aan de kassa stond aan te schuiven heb ik minstens vijf mensen gezien die een paraplu aan het kopen waren. En allemaal vroegen ze aan de kassa of ze er het etiketje al konden afknippen.
Grappig vind ik dat, zo event-driven shoppen. Hopla, het regent, tijd voor een nieuwe paraplu!
En de volgende keer dat het regent? Weer een nieuwe paraplu? En de vorige op eBay?
Of als er onverwachte straatwerken zijn, met modder tot gevolg, lopen we dan allen de schoenwinkel binnen om laarzen te kopen? Of als er een snedige wind zit, gaan we dan met z’n allen vlug een muts gaan kopen? Of als er een spontane treinstaking uitbreekt, lopen we dan de dichtstbijzijnde garage binnen om een auto te kopen? “Een kleintje is goed hoor, ‘t is maar voor vandaag. Neen, inpakken hoeft niet, het is om direct te gebruiken.” Of op je wandeling door de stad een prachtig gebouw tegenkomen, of een potsierlijk zicht zien, en dan ontdekken dat je geen camera bijhebt, en in de eerste de beste fotowinkel er eentje kopen? Of tijdens een boswandeling een appel plukken, en je dan suf zoeken naar een winkel waar ze schilmesjes verkopen om er de schil af te doen?
Weet u nog zo voorbeelden van event-driven-shopping? Al dan niet realistisch? 🙂
Ergernis van de dag: mensen die op het perron staan te roken alsof hun leven er van afhangt, omdat hun trein het station binnenrijdt en hun dure sigaret nog lang niet op is, die tenslotte een laatste, stevige trek nemen, de sigaret onder de trein gooien, opstappen en dan – in de trein dus – hun laatste rookwalm uitblazen.
Aan al die mensen: een welgemeende IEEEUUW!
(en dan houden we het nog beschaafd)
“Wie gelooft die mensen nu nog?”
Het was een van de slagzinnen waarmee Yves vorig jaar naar de verkiezingen van 10 juni trok. Yves was zijn geloof in de politieke leiders van dit land kwijt, en zou bewijzen dat het anders kon. Dat er maar vijf minuten politieke moed nodig was om problemen op te lossen. En dat het niet om de postjes ging. En 800.000 Vlamingen geloofden Yves, en gaven de christendemocraten een uniek mandaat, een nieuwe kans.
Ook ik geloofde Yves. Want Yves was een doorzetter. In een ver verleden was ik voorzitter van de Ieperse Jongerenraad. Op datzelfde moment was Yves schepen van jeugd in Ieper, en hadden wij geregeld onderling overleg. Het was een fijne samenwerking, en er is veel gerealiseerd voor de Ieperse jeugd in die periode. Omdat Yves er mee zijn schouders onder zette.
Ik kende Yves, ik wist tot wat hij in staat was. Dus heb ik Yves de voorbije 15 maanden dikwijls het voordeel van de twijfel gegeven. Laat Yves maar doen, hij lost het wel op. Yves weet waarmee hij bezig is. Yves heeft een plan. Geef Yves nog een kans.
De huidige politieke malaise is echter een definitief breekpunt. Ik geloof Yves niet meer. Yves weet niet wat hij doet. Yves heeft niet de politieke moed om de problemen die zijn verkiezingsprogramma opgeleverd heeft, op te lossen. Het gaat Yves om het postje. Yves verloochent zijn partij, zijn kartel, zijn programma, zijn beloftes, om op het hoogste zitje van de staat in staat van ontbinding te blijven zitten. Yves zit in de ontkenningsfase en klampt zich vast aan strohalmen, terwijl het land steeds dieper de crisis ingestort wordt.
Tot zover het verhaal van Yves en de gemiste kansen. Van Yves en de verspilde stemmen. Van Yves en de verloren tijd. Van Yves en de Belgische crisis.
Wie schrijft het vervolgverhaal? Kris? Didier? Elio? Guy? Bart? Albert? Jean-Luc?
Zijn er nog adequate brokkenruimers in de zaal? Ik vraag het me ten zeerste af. Het puin in de Wetstraat is niet meer te overzien.
Misschien moet Jean-Marie maar president worden. Dà n zullen de dingen véél beter gaan. Vast wel.
Vast wel…
60 vragen over opvoeding, op De Standaard Online.
Ik haal 95% – dat zijn 3 foutjes. Kobe kan gerust zijn! 🙂
Ha!
(Alle gekheid op een stokje… het is een leuk en interessant testje om eens te doen, maar er is altijd een verschil tussen de theorie kennen en de praktijk toepassen. Voor u zich dus gaat zorgen maken: ik weet goed genoeg dat een score van 95% mij nog niet automatisch een goede papa maakt…)
