Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Ik heb een geniaal idee! Ben ik nog op tijd voor De Bedenkers?
De eetbare trui! Voor jonge papa’s.
Iedere keer onze Kobe tegen mij aanligt, ligt hij te sabbelen, te knabbelen en te tjoezen op mijn trui. Geeft toe, het zou toch leuker zijn voor dat kind als mijn trui samengesteld was uit voedzame, lekkere en licht verteerbare voedingsstoffen?
Een gat in de markt, ik zeg het u!
Gratis is goed. Gratis is leuk.
Mooie lettertypes zijn goed. Mooie lettertypes zijn leuk.
Mooie, gratis lettertypes zijn fantastisch! Mooie, gratis lettertypes zijn geweldig plezant!
Bent u ook dol op schone design-letters, waar je op de koop toe nog eens niets voor moet betalen ook? Dan is dit artikel een kolfje naar uw hand!
Nice!
— via Michel
Deze middag in de supermarkt, afdeling fijne vleeswaren. Promotie. Op Italiaanse salami. “Salame Felino”.
Salame Felino? Ik ken niets van Italiaans, maar ik weet wel wat feline in het Engels is, en ik weet welk beest Felix is.
Salami van kattenvlees, nietwaar?
Kent u de stad Kortrjik?
Neen, het is geen stad in Rusland, Kortrjik ligt in West-Vlaanderen. Althans, volgens Matt Kloskowski.
Matt wie??? Kloskowski. Samen met Scott Kelby – over wie ik enkele dagen geleden nog wat schreef – is hij Amerikaans Photoshop goeroe en hij presenteert mee Photoshop User TV.
Naast Photoshop User TV heeft hij ook nog een aantal afzonderlijke video podcasts, waaronder Adobe Photoshop Lightroom Killer Tips, waarin je elke dag een tip krijgt over Lightroom, de fotobeheer-applicatie van Adobe.
In de aflevering van gisteren krijg je een inkijk in de fotobibliotheek van Matt. En daar zie je onder andere het volgende opduiken:
Brugge! En Kortrjik! From Belgium!
Want zeg nu zelf, als je Amerikaan bent, dan klinkt Kortrijk al even Russisch als Kortrjik. Dus ja, weet hij veel.
En ja hoor, het is wel degelijk ons Kortrijk – de man is in mei op Multi-Mania geweest.
Trouwens, als je Google erop naslaat, dan zie je dat de schrijffout wel vaker gemaakt wordt…
Altijd is Kortrjikje ziek, midden in de week maar ‘s zondags niet…
Wat is dat toch, al die kwatongen die beweren dat de eenheid, de eendracht in België ver te zoeken is? En dat terwijl onze wapenleuze “Eendracht maakt macht – L’union fait la force” luidt!
Geen eendracht? Onzin! Ik heb nog nooit zoveel eendracht gezien! Àlle Vlamingen op één lijn – zelfs de zwarte schaapjes van het Vlaams Belang mogen voor een keer meespelen – en alle Walen op één lijn. Eensgezind!
Toch schoon, neen?
Vandaag in mijn postvakje, het gloednieuwe, vers-van-de-pers boek van Scott Kelby: the 7-Point System for Adobe Photoshop CS3.
7 watte? Scott wie? CS hoeveel?
Scott Kelby is een Amerikaans fotograaf en Photoshop-expert, en een echte duivel-doet-al. Je kent hem misschien van de wekelijkse video-podcast Photoshop User TV, hij schrijft boeken aan de lopende band over allerlei onderwerpen, hij reist de wereld rond met seminaries over Photoshop en Lightroom, hij is baas van allerlei gebruikersgroepen en trainingsorganisaties, hij schrijft artikels voor verschillende Photoshop-magazines, én de man houdt er nog eens een gezinsleven op na! Chapeau!
Scott heeft een heel apart gevoel voor humor, dat sommige mensen afstoot, maar los daarvan bezit hij wel de kunst om moeilijke dingen eenvoudig uit te leggen, door er alle overnodige blabla af te laten. Je krijgt dus direct bruikbaar advies waar je mee aan de slag kan. Nadeel van zijn methode van werken is dat je de achtergrond niet meekrijgt, en als jouw probleem niet in één van zijn geschetste situaties past, dan zit je vast. Maar kom, hij zet je op weg, en dan is het aan jou om verder te gaan.
The 7-Point System is zijn nieuwste vinding. Veel gedoe en blabla om eigenlijk te zeggen dat hij bij het bewerken van digitale foto’s steeds dezelfde 7 gereedschappen en technieken gebruikt, in dezelfde volgorde. Dus in plaats van een boek te schrijven met uitleg over alle gereedschappen, heeft hij een doe-boek gemaakt, waar je een hele reeks afbeeldingen bewerkt met steeds dezelfde 7 gereedschappen en technieken, tot ze erin gestampt zijn. Een interessante aanpak.
Hij loopt er zelf vrij hoog mee op, en als amateur-fotograaf en lesgever Photoshop was ik wel geïnteresseerd in zijn revolutionair systeem. Vandaar het boek dat vandaag in mijn postvakje ligt.
Bij eerste doorbladering ziet het er alvast niet slecht uit, maar één serieuze opmerking heb ik toch al. Scott gaat er al te gemakkelijk van uit dat je basisfoto, die je begint te bewerken, er misschien niet optimaal uitziet, maar toch wel deftig getrokken is. Scott legt je uit hoe je van een middelmatige foto een schitterende foto kan maken, maar zegt niets over slechte foto’s of afbeeldingen. En ik denk dat daar heel wat mensen misschien wel eens ontgoocheld kunnen uitkomen: als je geen goede foto’s trekt, zal Photoshop je werk ook niet redden. Terwijl hij die belofte wel schijnt op te houden in de promotie rond zijn boek.
O ja, nog een misverstand verhelpen: dit is géén Photoshop-leerboek. Je leert werken met Photoshop, maar énkel met de specifieke tools die een fotograaf nodig heeft. Wil je fancy effectjes op je afbeeldingen, of logootjes maken met Photoshop, dan ben je met dit boek aan het verkeerde adres.
Maar goed, laten we er niet te kritisch aan beginnen. Ik geef het boek een eerlijke lezing, en ik ben benieuwd wat ik eruit kan halen. En wat ik in mijn cursus Photoshop volgende maand kan steken.
Een baby vergroot de afstand tussen mens en computer.
Letterlijk dan.
Ik zit vandaag thuis te werken, en ik pas op onze kleine Kobe. En kleine Kobe had wat troost nodig, dus hij ligt nu zalig te slapen in de draagdoek. En zo werkt papa op een net iets grotere afstand van zijn computer. Met een baby tussen de tafel en mij.
Cute.
Ik doe dit jaar voor de derde of vierde keer op rij mee met De Grote Griepmeting.
Wat is De Grote Griepmeting? Geen spectaculair spelprogramma – neen, gewoon een website. Ik citeer die website:
Elk jaar trekt in de herfst en de winter een griepplaag over Noord-Europa; gemiddeld wordt 10% van de Nederlanders door de ziekte getroffen. Dit jaar gaan we proberen zoveel mogelijk gegevens te verzamelen over het verloop van de ziekte, door ‘gewone’ mensen te vragen ons te vertellen wat voor symptomen ze hebben (zere keel, koorts, snotterigheid, …). Met die gegevens kunnen we een beter inzicht krijgen in de griep in ons land.
Voila. En die gegevens, die komen gewoon van u en ik. Het enige wat u moet doen is een heel eenvoudige intake-lijst invullen, en dan wekelijks op een linkje in je mail klikken en drie vraagjes beantwoorden, zodat ze weten of je ziek bent of niet, en zo ja: hoe ziek.
Niet veel moeite, en pour la bonne cause. Doen, dus!
Ons zoontje wordt vandaag zes weken oud (wat vliegt de tijd). En kijk, u zou het misschien niet denken, maar zelfs op die leeftijd hebben jongetjes al geheimpjes. Maar niets dat onze Kobe achter zijn hand weg niet stiekem met jullie wil delen hoor…
(Misschien fluistert hij jullie wel in dat het vandaag Evelines verjaardag is… Gelukkige verjaardag, bolleke!)Haw!
Ik vanochtend krant uit bus gehaald en krant opengeslagen. Mij direct deze pagina opgevallen zijn:
Mij dat rare titel vinden. Titel mij niet helemaal grammaticaal correct lijken. Lidwoord ontbreken voor ‘groot’. Dat klinken als taaltje voor sprekende apen in Suske en Wiske en aanverwanten. En zeker wanneer foto bekijken – enkel nog tak ontbreken.
Neenee, ikke niet zeggen minister-president aap zijn. Maar krant wel zo suggereren.
Hopla, sinds gisteren staat er een nieuw eBook op mijn computer, een serieuze brok lectuur die bv. kan dienen voor dode momenten op de trein, wanneer mijn krant uitgelezen is. En er is een nieuw programma geïnstalleerd, 150 megabyte aan geweldige nieuwe fotobewerkingsfunctionaliteit.
En zo bevindt er zich sinds gisteren in mijn rugzak dagelijks een klepper van 236 bladzijden, en een hoop nieuwe praktische gereedschappen, bovenop alle documenten, boeken, afbeeldingen en mogelijkheden die al in mijn rugzak gepropt waren.
Een mens vraagt zich op een onzinnig moment dan wel eens af: zou mijn rugzak nu niet één grammetje meer wegen?
De lichtheid der digitale data…
Ik ben eens benieuwd hoeveel verontwaardigde lezersbrieven er in de Vlaamse dag- en weekbladen gaan verschijnen, van opvoeders en bezorgde huismoeders die niet te spreken zijn over het taalgebruik van Kamagurka in prime time familieprogramma De Bedenkers op één.
Maar het was verantwoord gevloek eh, het hoorde bij Kama die boosheid moest ten tonele brengen. En dan mag een mens al eens klote en kut op een familiezender zeggen eh. Aja, vaneigens!
