Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Wie enkel deze blog volgt, en niet die van onze kindjes, en ook geen Facebook-vriendje is, is misschien niet zo erg geinteresseerd in mijn thuissituatie.
Bent u dat tóch, dan moet u misschien de blog van de kindjes eens bijlezen. Ik heb deze week al de nodige tijd in het ziekenhuis doorgebracht aan het ziekbed van mijn jongste spruit, en het einde is nog niet direct in zicht.
Voor de lezers die een beetje geïnteresseerd zijn in mijn thuissituatie, maar niet geïnteresseerd genoeg om de blog van onze kindjes te volgen: even een update van hoe het hier nog gaat met de zoon en de ondertussen 2 maand oude dochter.
Ewel: goed eigenlijk. Onze Lore is heel alert, is vaak content, huilt dus niet vaak, eet bijzonder goed (de slokop), komt dus goed bij, en vooral: ze slaapt door. In principe geef ik haar om 22h haar laatste flesje, leg ik haar tegen 22.30h in de wieg, en maakt ze tegen 6h mama wakker wegens honger. U zou dus kunnen besluiten dat we hier volledige nachten hebben te huize Titeca, maar helaas beslist de zoon daar anders over. Hij slaapt momenteel zelden nog een nacht door, en heeft 2-3 keer per nacht troost en een knuffel nodig.
Sjah, de jongen moet dan ook veel verwerken op korte tijd. Eerst de komst van een klein zusje die de aandacht komt afpakken, momenteel de potjestraining waar we volop mee bezig zijn, en ‘t is nog niet gedaan, want binnenkort verhuist hij van babybed naar kinderbed, en gaat hij van de onthaalmoeder naar de school. En dat allemaal op een half jaar tijd. Ge zout voor minder slecht slapen.
Maar ook hij is héél goed bezig: tellen tot 15 doet hij ondertussen moeiteloos, en geen enkel prentenboek bevat nog geheimen voor hem die hij niet kan opnoemen. Klaar voor de school, zoveel is duidelijk.
Joy, nog eens een teken van leven op deze blog. Want met de uitgerekende geboortedatum van 21 november in zicht, komt de geboorte van mijn tweede zoon of eerste dochter nu wel héél dichtbij, en daarmee ook het einde van de lijdensweg die Eveline - en met uitbreiding ons hele gezin - negen maanden lang gedragen heeft.
Het zijn héle zware laatste loodjes. Eveline heeft de laatste dagen zéér zware voorweeën, kan nauwelijks nog op haar benen staan, en is zo rond als een ballon. En mijn weerstand is het ook stilaan aan het begeven, want hij-die-nooit-ziek-is heeft het dit weekend begeven: ik loop al enkele dagen rond met een hardnekkig en mottigmakend griepje. En nu maar hopen dat vrouw en kind(eren) gespaard blijven.
Maar kom, genoeg geklaagd. Boe! Boe! Al dat geklaag! Want zoals u ziet op de foto’s, kan er te huize Titeca ook nog wat afgelachen worden. Neen, laten we vooral blij zijn voor wat we hebben: alle wensen, steunbetuigingen en de gigantische hulp die we van familie en vrienden krijgen. En laten we blij uitkijken naar wat komt: een droom van een dochter, of een fantastische tweede zoon! En Kobe als grote broer!
We hebben er zin in. We zijn er eigenlijk nog niet helemaal klaar voor (praktisch gezien dan), maar hij/zij mag komen. We gaan hem/haar met open armen verwelkomen. Welkom Appeltje!
En kijk, om er het speelse element bij te houden, koppelen we er op de valreep nog een klein wedstrijdje aan. Doe mee een gokje naar geslacht, geboortedatum, lengte, gewicht en vooral naam van onze kleine spruit. Alle info bij Kobe.
Aangezien de eigenaar van deze blog momenteel helemaal geen tijd heeft voor zijn blog, krijgen jullie van zijn vrouwtje een gastartikel; een overzicht van een dagdagelijkse dag. Momenteel.
6u00: De wekker loopt af. Grmbl. De wekker wordt afgeslagen.
6u05: De wekker loopt opnieuw af en wordt opnieuw afgeslagen.
6u10: We vallen in herhaling.
6u15: Een serieuze duw in de rug, een paar porren in de zij, gemorrel in mijn oor dat het tijd is om op te staan en die wekker staat daar toch weer eens te tuuuuuuten.
6u30: Eindelijk beneden geraakt en er zelfs in geslaagd om mijn hemd deftig dicht te knopen! Die wallen onder mijn ogen, dat is een ander paar mouwen.
6u40: Zoonlief heeft beslist om eens langer uit te slapen (waarom doet hij dat niet in het weekend?), dus we gaan hem wakker maken. Gelukkig heeft hij geen last van een ochtendhumeur, al op de trap zit hij te lachen.
7u00: Oef, we zijn erin geslaagd om Kobe zijn fles te laten drinken, aan te kleden (= worstelpartij), verzorgingstas klaar te hebben, zelf te ontbijten, Kobe te laten proeven van een boterham, zijn uitgespuwde boterham op te kuisen, zijn vest aan te krijgen en muts aan te doen, zijn muts opnieuw aan te doen want hij heeft ze weer afgetrokken, … Op weg naar de onthaalmoeder!
7u20: Ik zit op de trein, net op tijd zoals altijd. Tijd voor de krant en alvast wat voorbereidend werk op de computer.
8u30: Werkdag! Deadlines! Onverwachte mails!
17u30: Spurtje naar de trein, kletsnat geregend worden en nipt de trein halen. Verder werken op de trein.
18u35 (+- gezien treinvertragingen): Thuis! Vrouw en zoon knuffelen en dag zeggen en babbelen over de dag (in geval van Kobe: jappetappeta dada tuuu papa papa papa brrrrrrrrr). Tot rust komen terwijl ik mijn zoontje zie spelen en samen met hem naar Hopla kijken na zijn flesje. Mij ergeren aan Hopla omdat het surrealistisch is, maar toch kijken omdat Kobe het zo leuk vindt. Kobeke in bedje stoppen.
19u25: Kobe slaapt en nu zelf eten. Uitgehongerd!
20u00: Vertrekken naar onze nieuwe woonst om daar muren te gaan schilderen, gaatjes toe te stoppen, elektriciteit te installeren, muren af te krabben, WC-potten te installeren, kranen aan te sluiten, lampen op te hangen, …
24u00: Thuiskomen van een avond verbouwen, nog wat ontspannen voor de TV, de verf van mijn handen en gezicht proberen krijgen, nog een wasmachine in gang steken.
1u00: Slapen zzzzzzzzzzzzzzzzzz
En dus in dit programma zit momenteel weinig tijd voor hobby’s zoals Webpalet. Maar verbetering in zicht! Nog 11 dagen en we zijn verhuisd!
How zekers, het is ondertussen al weer bijna drie weken geleden dat u nog eens een update kreeg van hoe het hier op het thuisfront gesteld is, na de recente gebeurtenissen. Aangezien ik hier en daar een informerend mailtje krijg, is het tijd voor nog een kleine stand van zaken.
En eigenlijk: het gaat goed. Het gaat goed met Eveline, en het gaat goed met ons huisje.
Eveline herstelt momenteel heel goed. Elke dag gaat het beter en beter, en overdag slapen is niet meer echt nodig. Opnieuw gaan werken komt - na meer dan een maand - eindelijk weer in zicht. Vorige week nog waren we even bang voor een terugval toen Eveline een buikgriep van Kobe dubbel en dik overgenomen had (wegens geen weerstand) en daarbij weer even bedlegerig was, maar dat is zo snel voorbij gegaan als het gekomen is.
Dus: hoera voor de gezondheid, awoert voor de hersenvliesontsteking! Boe! Boe!
En ondertussen zitten we niet stil. Ik vond het enkele weken al fenomenaal wat we op een week tijd voor ons nieuwe huisje allemaal geregeld hadden, maar het is ondertussen nog fenomenaler wat er op een maand tijd allemaal gepland en gebeurd is: onze werkplanning staat nu echt wel zo goed als vast, zowat alle belangrijke knopen zijn doorgehakt, de lening is afgerond, de budgetten zijn opgesteld, en… we hebben een verhuisdatum; op 21 februari wisselen we ons huurhuisje voor ons eigen stulpje.
In tussentijd worden er nieuwe waterleidingen en radiatoren geplaatst, starten we dit weekend met sloopwerken voor schouw, plafond en badkamer, gaan we nieuwe elektriciteit leggen, komt de nieuwe vloer er binnenkort aan, komt er binnenkort een nieuw bad ter vervanging van de uit te breken douche, komen de deuren en deuromlijstingen rond de jaarwisseling terug op hun plaats, kunnen we de muren beginnen afwerken, kunnen we beginnen verven, krijgen de ramen een nieuw kleurtje en wordt de nieuwe keuken geleverd eind januari.
Of we weten wat gedaan? Jazeker, we houden onszelf nuttig bezig 
Recente reacties