Webpalet

Politici’s, BV’s, wereldsterren. Je kent ze niet persoonlijk, maar ze zijn toch een deel van je leven. Ze bepalen je jeugd voor een stuk. Je vormt je een beeld van hen op basis van wat de media je voorhouden. En op basis van hun daden. Van hun werk.

Soms heb je bewondering voor wat iemand doet, maar heb je tegelijkertijd een afkeer van andere dingen die die ster doet. Prince - of hoe heet ie tegenwoordig - is zo’n voorbeeld. Waarschijnlijk een klootzak van een mens, maar zijn muzikaal genie is onmiskenbaar.

Michael Jackson was ook zo iemand. Er zat bij die mens meer dan een schroef seriéus los, en door de negatieve manier waarop hij de laatste jaren in het nieuws gekomen is, voelt zijn dood nauwelijks als een verlies aan. Maar de man heeft een onuitwisbare handtekening nagelaten op mijn jeugd, op het leven van zoveel anderen, op mijn muzieksmaak, en op de muziek- en showbizzwereld in het algemeen. Een wereldster op eenzame hoogte, die diep gevallen is.

‘t Is ook niet makkelijk, als de hele wereld aan je voeten ligt. Het is wat eenvoudiger om met je voeten op de grond te blijven als je gewoon een gerespecteerde klassemadam in Vlaanderen bent. De goedkope popdeuntjes waarmee Yasmine indertijd doorgebroken is, kon ik niet echt smaken, maar ik heb haar stem en zangtalent altijd prachtig gevonden, en haar latere zangwerk - toen ze de commerciële deuntjes niet meer nodig had - kan ik meer dan appreciëren, en ook als televisiediva had ze een hoge klasse. Het verlies van iemand die nog lang niet over haar toppunt is, voelt veel meer als een onverwachte schok aan.

De showbizz-wereld spreekt veel makkelijker tot de verbeelding dan de “ernstige” wereld van de politiek, zeker politiek op Europees ver-van-mijn-bed-niveau. En politiek komt anno 2009 over als een groot circus. Maar ondanks mijn politieke desinteresse in mijn jeugd, viel Karel Van Miert mij op, toen in de jaren ‘80. Een Humo-cover met een levensgrote close-up van de man in een zorgelijke denkhouding staat in mijn geheugen gebrand. Misschien is dat omdat het een naamgenoot van mij was. Of misschien is het omdat ik ondanks mijn jeugdige naïeviteit toch besefte dat dit een groot man was. Een belangrijk man. En zijn overlijden deed me deze week dus echt wel iets.

Vlaamse diva, Europees icoon of wereldster. Geen van de drie kende ik persoonlijk, maar voor elk van de drie voelde ik een verschillende vorm van respect. Ik wens ze een boeiende verdere tocht toe.

Een hele tijd geleden schreef ik op deze blog over de dopingzondaars in de wielrennerij. Over de stielbedervers: er waren zoveel positieve gevallen dat niemand nog geloofde dat er ook maar één zuivere wielrenner in het peleton reed. Wat uiteraard heel jammer is voor het handjevol enthousiastelingen dat het goed bedoeld, en op een eerlijke manier naar de top is doorgestoten.

Vandaag kan ik hetzelfde schrijven over de politiek. Er zal tussen de hele hoop corrupte en misselijkmakende mensen wellicht nog één witte raaf zitten die het beste voorheeft met de mensen en met de democratie, maar hij zal niet geloofd worden - daar zorgt al het moddersmijtend crapuul rondom hem wel voor.

O pas op, ik betwijfel niet dat er heel veel goudeerlijke mensen zijn die met de beste bedoelingen in de politiek stappen. Dat er veel idealisten dromen van een betere wereld en denken: “ik draag zelf mijn steentje bij”. Net zoals er ontelbaar veel sportieve jongeren én ouderen zijn die fietsen, fietsen, fietsen met als enige drug misschien een slokje Isostar. Maar die wielerenthousiastelingen rijden mee met kermiskoersen, en bereiken nooit het peleton van de Tour, waar het spel hard gespeeld wordt.

Same story voor die goudeerlijke, goedbedoelende politici: verder dan wijkpolitiek raken die mensen niet - ze krijgen om de schijn op te houden een plaatsje op de grote lijst, maar de verkiesbare plaatsen zijn weggelegd voor de grote jongens die bereid zijn het politieke spelletje mee te spelen.

Dat is het trieste beeld dat exact 1 maand voor de verkiezingen rond ‘de politiek’ hangt. M’n medeleven aan alle eerlijke politici.

Zullen we anders met z’n allen op 7 juni ongeldig stemmen?

“Wie gelooft die mensen nu nog?”

Het was een van de slagzinnen waarmee Yves vorig jaar naar de verkiezingen van 10 juni trok. Yves was zijn geloof in de politieke leiders van dit land kwijt, en zou bewijzen dat het anders kon. Dat er maar vijf minuten politieke moed nodig was om problemen op te lossen. En dat het niet om de postjes ging. En 800.000 Vlamingen geloofden Yves, en gaven de christendemocraten een uniek mandaat, een nieuwe kans.

Ook ik geloofde Yves. Want Yves was een doorzetter. In een ver verleden was ik voorzitter van de Ieperse Jongerenraad. Op datzelfde moment was Yves schepen van jeugd in Ieper, en hadden wij geregeld onderling overleg. Het was een fijne samenwerking, en er is veel gerealiseerd voor de Ieperse jeugd in die periode. Omdat Yves er mee zijn schouders onder zette.

Ik kende Yves, ik wist tot wat hij in staat was. Dus heb ik Yves de voorbije 15 maanden dikwijls het voordeel van de twijfel gegeven. Laat Yves maar doen, hij lost het wel op. Yves weet waarmee hij bezig is. Yves heeft een plan. Geef Yves nog een kans.

De huidige politieke malaise is echter een definitief breekpunt. Ik geloof Yves niet meer. Yves weet niet wat hij doet. Yves heeft niet de politieke moed om de problemen die zijn verkiezingsprogramma opgeleverd heeft, op te lossen. Het gaat Yves om het postje. Yves verloochent zijn partij, zijn kartel, zijn programma, zijn beloftes, om op het hoogste zitje van de staat in staat van ontbinding te blijven zitten. Yves zit in de ontkenningsfase en klampt zich vast aan strohalmen, terwijl het land steeds dieper de crisis ingestort wordt.

Tot zover het verhaal van Yves en de gemiste kansen. Van Yves en de verspilde stemmen. Van Yves en de verloren tijd. Van Yves en de Belgische crisis.

Wie schrijft het vervolgverhaal? Kris? Didier? Elio? Guy? Bart? Albert? Jean-Luc?

Zijn er nog adequate brokkenruimers in de zaal? Ik vraag het me ten zeerste af. Het puin in de Wetstraat is niet meer te overzien.

Misschien moet Jean-Marie maar president worden. Dàn zullen de dingen véél beter gaan. Vast wel.

Vast wel…

Weet je wat ik peins eh?

Dat Yves gewoon moe is. En graag eens een paar dagen wil bijslapen.

Ondertussen mag Albert effe de show stelen, en over een paar dagen gaat hij weer aan de slag, fris als een hoentje.

‘t Is eens iets anders dan een ziekenhuisopname.

Zoals vorige week al aangehaald, wil ik me zoveel mogelijk onthouden van politieke commentaren op deze blog. Alhoewel het serieus kriebelt na een verkiezingsuitslag als die van gisteren.

Maar het kriebelt vooral als ik de commentaren op alle andere blogs in mijn feedreader lees. Hoewel Vlaanderen gisteren heel rechts gestemd heeft, schreeuwt de hele blogosfeer zijn verontwaardiging uit voor deze verkiezingsuitslag, en de ontgoocheling voor de achteruitgang van paars.

Ik ben politicoloog, socioloog noch analist, maar ik vind dat op z’n minst opvallend. Hoe ik weinig tot geen reacties lees van mensen die blij zijn met de uitslag.

Dat kan vele verklaringen hebben.

• bloggend Vlaanderen is links
• ik heb een linkse selectie van blogs in mijn feedreader
• rechtse bloggers hullen zich in stilzwijgen omtrent hun politieke kleur
• linkse bloggers roepen het hardst
• de ontgoocheling bij links is groter dan de euforie bij rechts
• Vlaanderen heeft verkeerd gestemd

Ik heb er geen idee van welke van bovenstaande verklaringen correct is, maar ik vind het zeer curieus.

Ik ben nog curieuzer naar de komende coalitie-onderhandelingen. Want dat wordt een héél moeilijke puzzel, zeker als CD&V/NVA op z’n tweederde-meerderheid staat.

En ik ben supercurieus hoe de nieuwe regering het er zal afbrengen. Of het goed bestuur vage woorden blijven, of concrete daden worden. Ik geef ze het voordeel van de twijfel, en een eerlijke kans.

En tenslotte nog dit: de afscheidsspeech van Verhofstadt was zeer professioneel. Knap.

Hoedje af voor onze ex-premier, veel succes voor onze toekomstige.