Dat ik soms absurde en onzinnige uitspraken kan doen, dat weet de aandachtige lezer en wie mij kent ondertussen wel. Meestal doe ik die uitspraken bewust. Maar ik doe ze blijkbaar ook onbewust. In mijn slaap bijvoorbeeld.
Ik ben een vaste slaper. Een zéér vaste slaper. Ik ben er ooit in geslaagd te blijven slapen op Evelines kot terwijl enkele werkmannen onder haar raam met een drilboor het voetpad aan het uitbreken waren. Eveline lag klaarwakker en gefrustreerd toe te kijken hoe ik verder snurkte.
Ik heb altijd gezegd dat een baby in huis geen problemen zou opleveren, dat mijn slaapcentrum mij het onderscheid zou doorseinen tussen een hulpkreet van mijn nageslacht en een drilboor, en dat ik dus wel wakker zou worden van het geschreeuw van mijn kind.
Dat ik van een noodkreet die door merg en been gaat, wakker zal worden, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Maar onze kleine Kobe kan ’s nachts soms ook heel stilletjes snikken en snotteren, mekkeren zoals we het noemen. En daar word ik - in tegenstelling tot Eveline - niet van wakker.
Deze nacht was het weer van dat. Onze kleine man was aan het mekkeren, de mama werd wakker, en wilde advies vragen aan de papa, die lustig doorsnurkte. Dus de mama maakt de papa wakker, maar een vaste slaper als ik ben, is daar heel wat voor nodig. De toestand waarin ze mij kreeg was dus niet ‘wakker’ maar ‘halfwakker’. En dus ook half-slapend.
Eveline stelde deze halfslapende Karel de vraag wat we best deden met onze Kobe, waarop ik naar haar zeggen iets Russisch gebrabbeld heb, om vervolgens weer in slaap te vallen. Nog enkele keren opnieuw probeerde mijn vrouw mij weer wakker te maken, om de vraag opnieuw te stellen. Blijkbaar heb ik toen telkens geantwoord “Stuur de peter naar de Colruyt om pampers”, om vervolgens mijn slaap verder te zetten.
U kan zich voorstellen dat dit frustrerend was voor de mama. En dat het heel bizar was voor de papa om met deze nonsens-uitspraken geconfronteerd te worden op het moment dat ik - even later - echt wakker was. De mama lichtjes boos omdat ze dacht dat papa met haar voeten speelde, de papa totaal verbouwereerd voor zijn plotselinge aanleg voor de Russische taal en zijn bizarre oplossingssuggesties.
Het onbewustzijn van de blogger. ‘t Is iets vies.
By the way: Bruno, kan jij eens wat pampers halen in de Colruyt? Dankjewel, merci.
Nu onze Kobe een half jaar oud is, is het tijd om wat “onderzoeksresultaten” te publiceren van wat we in de afgelopen zes maanden als nieuwe ouders geleerd hebben.
Recente reacties