Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Onze Kobe stapt sinds deze week alleen. Een nieuwe mijlpaal in zijn kleine leventje.
Vorige week heb ik wat stapfoto’s getrokken van onze vent, terwijl hij aan één handje stapt. Met zijn nieuwe mutsje en zijn wintervestje.
Als je hem zo ziet, op de rug, zo gewoon op stap aan de hand van zijn mama, dan ziet het er toch al zó’n grote kerel uit. Onze vent.
Koekje iemand? Krijgt u al zin? Tenzij je een collega van mij bent, moet ik je teleurstellen, want ze zijn voorbehouden voor op mijn werk, morgen. Omdat er zondag een verjaring van mijn geboortefeiten plaatsvindt.
De koekjes zijn vandaag gebakken, en Kobe mocht wat helpen. Er zijn veel dingen waar ik naar uit kijk sinds ik een papa ben, maar één van de dingen waar ik toch het meest naar uitkijk, is samen koekjes bakken.
Het koekjes bakken van vandaag was slechts een voorsmaakje. Zoals je op Kobes blog kan lezen, bleef de ‘hulp’ beperkt tot een beetje met de handjes in het deeg zitten. Maar onze kleine kapoen is dol op toekijken in de keuken, en wil alles zien wat er in de potten, pannen en kommen gaat.
Geef het nog een klein jaartje, en we staan samen ingrediënten af te wegen, deeg te kneden, vormpjes te maken, en voorzichtig bakplaten in en uit de oven te schuiven.
Ik kijk er geweldig naar uit. Net zoals mijn collega’s geweldig uitkijken naar de koekjes.
Een rood stuk speelgoed nonchalant voor de neus, en je hebt een clowntje.
Dit ventje wordt overmorgen één jaar oud, en dat vieren we straks met de meters en de peters. Wat een jaar is het geweest!
Deze foto komt uit een recente fotosessie in onze living. Na de fotosessie op witte achtergrond van een tijd geleden, wilde ik het eens proberen op een zwarte achtergrond. Ik ben niet onverdeeld gelukkig met het resultaat (ik heb technisch nog veel te leren), en de volgende keer krijgt onze vent gewoon weer kleren aan. Maar deze clownfoto vond ik wel leuk…
Ikke en slapen. Het is altijd al iets moeilijks geweest. Al van kindsbeen af raak ik ’s avonds niet in mijn bed, maar eens ik er in lig, raak ik er ’s ochtends ook niet uit. De nacht valt voor mij met andere woorden gewoon op het verkeerde moment.
Soms hebben we een zeer goede wekker. Uit de kamer naast ons komt soms een vrolijk “Ta! Da! Tata! Da!”. Of een jammerlijk gehuil. En dat is een effectieve wekker.
Helaas loopt die babywekker niet altijd op het goede moment af. Om 5.45h is pijnlijk. Om 7.30h is leuk, maar een te laat begin van de werkdag. En om 2h is gewoon nefast voor de slaap.
Enfin, dat allemaal maar om te zeggen dat het onverbiddelijke begin van een werkdag niet altijd even makkelijk loopt. Als Kobe al eens doorslaapt, dan wordt de gewone wekker nogal vaak afgedrukt, met haast, spoed en telaatkomingen tot gevolg.
Dat wekker-afdrukken behoort tot het verleden met dit geweldige gadget:
Een puzzelklok! Het idee is simpel, maar briljant: wanneer het tijd is om op te staan, gaat de wekker luid af, en tegelijkertijd springen de vier puzzelstukken de hoogte in. De énige manier om de wekker af te krijgen (zonder hamer) is om de vier puzzelstukken weer op hun plaats te steken. En dan ben je wakker!
Ik vind het briljant gevonden, en ik wil er zo een op mijn nachtkastje 
Al zal ik daar vast anders over denken de eerste keer dat hij afloopt…
Als onze vastberaden vent wil stappen, dan zàl hij stappen! Zo gaat dat hier te huize Titeca. Onze nieuwe baas bepaalt waar wij gaan en staan. Om zijn handjes vast te houden
Nu onze Kobe acht maanden oud is, en hij stilaan heel stevig op zijn poep blijft zitten, kan ik stilaan een ander soort foto’s van hem beginnen trekken dan tot nu toe het geval was. In plaats van liggende foto’s en foto’s in iemands handen of op iemands schoot, kan ik nu foto’s trekken van Kobe in zijn eentje, op zijn poep. En zonder achtergronden dus.
Vorige vrijdag heb ik een fotoshoot gemaakt van Kobe op een witte achtergrond. De foto’s verschenen eerder al op zijn blog, en op mijn Flickr-account.
Ik heb deze week een paar mailtjes gekregen van mensen die mijn vragen hoe die foto’s gemaakt zijn, en hoe ik mijn achtergrond zo wit krijg.
Bij gebrek aan tweede fototoestel kon ik geen foto’s maken van de volledige opstelling, maar ik kan wel een foto laten zien zoals hij uit het toestel gerold is:
De foto is gewoon in onze living getrokken. Op de achtergrond zie je het salontafeltje, waarop een rol wit papier rust. Het wit papier rolt van het tafeltje tot een meter of 2 voor het tafeltje. Tussen het tafeltje en het papier ligt een worstkussen, als beveiliging voor als onze vent achterover toetert.
Aan de rechterkant van de foto zie je onderaan een fijn, blauw lijntje. Dat is de rand van een Spa-fles die net niet op de foto staat. Aan beide kanten stonden Spa-flessen om het papier op zijn plaats te houden. Meer moet dat niet zijn.
De camera staat op een statiefje, op ooghoogte met Kobe, en een drietal meter voor hem. Die afstand is zo groot om Kobes aandacht niet te laten afleiden door de camera, en om de foto’s op 70mm zoom te kunnen trekken, wat een goede brandpuntsafstand voor portretten is.
Om de foto’s te trekken, is een flitser gebruikt. De flitser staat los van de camera op een apart statiefje. Op de bovenstaande foto staat dat statiefje nét buiten beeld, rechts van de foto. De flitser staat ter hoogte van Kobe, en is volledig naar boven (naar het witte plafond) gericht. Op die manier stuitert het licht netjes terug naar beneden, en krijg je mooie schaduwen onder Kobe, maar geen storende schaduwen achter hem.
De foto’s zijn getrokken met afstandsbediening. Dat is iets wat ik meestal doe als mijn camera op een statief staat, maar wat hier heel belangrijk was om met Kobe bezig te kunnen zijn zonder mezelf achter de camera te verstoppen. Door de foto’s met afstandsbediening trekken kon ik Kobes aandacht van allerlei kanten trekken, zonder dat hij recht in de camera kijkt. Dat levert spontane foto’s op.
Da’s alles voor wat het trekken van de foto’s betreft. Dan begint de naverwerking. Zoals je ziet op bovenstaande foto is de achtergrond van de getrokken foto niet sprankelend wit, maar eerder grijs.
Ik ben begonnen met de foto’s te importeren in Lightroom, zoals ik steeds doe. Wat ik daar ook steeds doe, is de kleuren en de helderheid wat bijwerken. Ik heb de helderheid een stuk verhoogd, waardoor de achtergrond al een stuk witter zag, en de kleurverzadiging een stuk opgetrokken; het gaat om kinderfoto’s en die mogen kleurrijk zijn. Vandaar ook het rode T-shirtje.
Eens ik mijn eerste werk in Lightroom gedaan had, schoof de foto door naar Photoshop, om de achtergrond spierwit te krijgen. Om dat te doen, maak ik gebruik van het Levels commando, waarbij ik de kleuren doorschuif tot de achtergrond wit is.
Eens dat gebeurd is, is het nog een kleintje om de rest van de achtergrond weg te gommen, en de ideale compositie te maken.
Onze Kobe danst vrolijk op de tafel van onze vakantievilla in SunParks Kempense Meren, waar we de afgelopen vijf dagen een midweekje doorgebracht hebben. Jawel, de berichtjes op deze blog waren alweer voorgeprogrammeerd, terwijl wij aan het wandelen, rusten, zwemmen en genieten waren. Onze Kobe heeft zijn eerste pasjes in het zwembad gezet, en na drie zwembadbeurten had hij de smaak echt te pakken en kreeg hij er niet genoeg van.
Het was een verkwikkende week met wisselvallig maar desalniettemin goed weer, en we hebben er met ons drietjes met volle teugen van genoten!
Donderdag heb ik mijn allereerste Canon-product gekocht. Neen, ik ben niet overgeschakeld van mijn vertrouwde Nikon naar Canon, maar ik heb het enige Canon-product gekocht dat ook op een Nikon past: een Canon 500D close-up ring voor mijn Nikon 18-200 objectief.
Zo’n close-up ring geeft een gewone zoomlens een klein beetje macro-capaciteiten. Het is niet hetzelfde als een peperdure macrolens, maar je kan verdomd dicht gaan bij het te fotograferen onderwerp (bv. bloemen) en heel veel detail vastleggen op de foto.
Ik heb gisteren een paar experimentjes gedaan. Op de foto zie je Kobes autovloot: een paar piepkleine autootjes op babyhandjesmaat, in zacht materiaal. De foto is getrokken met statief, met de lens op grootste zoomstand (200 mm), op amper 10 centimeter van de autootjes.
Zijn ze niet lief?
Nu onze Kobe een half jaar oud is, is het tijd om wat “onderzoeksresultaten” te publiceren van wat we in de afgelopen zes maanden als nieuwe ouders geleerd hebben.
Heel wat van de zaken die je leert als jonge ouders, valt onder de noemer ‘ervaring’ en is niet neer te schrijven. Maar de zoektocht naar een aantal specifieke spulletjes, en de bijhorende prijs- en kwaliteitsvergelijking, daar valt wel iets over te zeggen. Over wegwerpluiers bijvoorbeeld. Daar valt vooral iets over te zeggen als je weet dat onze Kobe er ondertussen zo’n kleine 1200 (!) versleten heeft. Tijd dus voor:
In deze test worden wegwerpluiers vergeleken in maat 3 (midi) van Pampers (Baby Dry en Active Fit), Kruidvat, Lidl (Toujours), Colruyt (HappyBaby), Aldi (Bebino) en Delhaize (Care).
Klik hier om het artikel ‘Kobes grote pamperonderzoek’ verder te lezen
Het is wijvenweek in blogland? Watte? Wijvenweek.
Een oneerbiedige benaming voor een geinigheidje van een hele reeks bloggende vrouwen, die deze week hun blogs willen volposten met ‘wijvenpraat’.
Het thema van komende vrijdag is ‘kinderen’, en hoewel Kobe en ik echte venten zijn, dragen we graag ons steentje bij. Vandaar:
Overmorgen vrijdag op Webpalet: Kobes grote pamperonderzoek.
Onze Kobe is ondertussen een half jaar oud en heeft meer dan 1000 luiers versleten. Een indrukwekkende afvalberg, maar ook een indrukwekkende aanslag op de portemonnee. Kijk en vergelijk is dus de boodschap, en dat is exact wat het artikel doet.
Het is vandaag 22 maart. Exact 6 maanden geleden werden Eveline en ik de trotse ouders van Kobe Titeca.
6 maanden, en er is al zoveel gebeurd. Onze jongen is al zo groot geworden. En hij heeft al zoveel geleerd. Zijn geboortegewicht (4 kg) is bijna verdubbeld, hij is zo’n 17 centimeter gegroeid (nu zo’n 70 centimeter), en hij kan ondertussen rollen, grijpen, trekken, zitten, tateren, lachen en kraaien. En hij drinkt melk en water, en eet groenten- en fruitpap. En elke dag opnieuw verrast ons klein wondertje ons.
De evolutie van 6 maanden Kobe kan je volgen in een speciale Flickr-fotoset, waarin een selectie van foto’s bij elkaar staat. Klik voor slideshow.
Kobes belevenissen kan je op de voet volgen op zijn eigen blog, Kobeweb.
Recente reacties