Nu onze Kobe acht maanden oud is, en hij stilaan heel stevig op zijn poep blijft zitten, kan ik stilaan een ander soort foto’s van hem beginnen trekken dan tot nu toe het geval was. In plaats van liggende foto’s en foto’s in iemands handen of op iemands schoot, kan ik nu foto’s trekken van Kobe in zijn eentje, op zijn poep. En zonder achtergronden dus.
Vorige vrijdag heb ik een fotoshoot gemaakt van Kobe op een witte achtergrond. De foto’s verschenen eerder al op zijn blog, en op mijn Flickr-account.
Ik heb deze week een paar mailtjes gekregen van mensen die mijn vragen hoe die foto’s gemaakt zijn, en hoe ik mijn achtergrond zo wit krijg.
Bij gebrek aan tweede fototoestel kon ik geen foto’s maken van de volledige opstelling, maar ik kan wel een foto laten zien zoals hij uit het toestel gerold is:
De foto is gewoon in onze living getrokken. Op de achtergrond zie je het salontafeltje, waarop een rol wit papier rust. Het wit papier rolt van het tafeltje tot een meter of 2 voor het tafeltje. Tussen het tafeltje en het papier ligt een worstkussen, als beveiliging voor als onze vent achterover toetert.
Aan de rechterkant van de foto zie je onderaan een fijn, blauw lijntje. Dat is de rand van een Spa-fles die net niet op de foto staat. Aan beide kanten stonden Spa-flessen om het papier op zijn plaats te houden. Meer moet dat niet zijn.
De camera staat op een statiefje, op ooghoogte met Kobe, en een drietal meter voor hem. Die afstand is zo groot om Kobes aandacht niet te laten afleiden door de camera, en om de foto’s op 70mm zoom te kunnen trekken, wat een goede brandpuntsafstand voor portretten is.
Om de foto’s te trekken, is een flitser gebruikt. De flitser staat los van de camera op een apart statiefje. Op de bovenstaande foto staat dat statiefje nét buiten beeld, rechts van de foto. De flitser staat ter hoogte van Kobe, en is volledig naar boven (naar het witte plafond) gericht. Op die manier stuitert het licht netjes terug naar beneden, en krijg je mooie schaduwen onder Kobe, maar geen storende schaduwen achter hem.
De foto’s zijn getrokken met afstandsbediening. Dat is iets wat ik meestal doe als mijn camera op een statief staat, maar wat hier heel belangrijk was om met Kobe bezig te kunnen zijn zonder mezelf achter de camera te verstoppen. Door de foto’s met afstandsbediening trekken kon ik Kobes aandacht van allerlei kanten trekken, zonder dat hij recht in de camera kijkt. Dat levert spontane foto’s op.
Da’s alles voor wat het trekken van de foto’s betreft. Dan begint de naverwerking. Zoals je ziet op bovenstaande foto is de achtergrond van de getrokken foto niet sprankelend wit, maar eerder grijs.
Ik ben begonnen met de foto’s te importeren in Lightroom, zoals ik steeds doe. Wat ik daar ook steeds doe, is de kleuren en de helderheid wat bijwerken. Ik heb de helderheid een stuk verhoogd, waardoor de achtergrond al een stuk witter zag, en de kleurverzadiging een stuk opgetrokken; het gaat om kinderfoto’s en die mogen kleurrijk zijn. Vandaar ook het rode T-shirtje.
Eens ik mijn eerste werk in Lightroom gedaan had, schoof de foto door naar Photoshop, om de achtergrond spierwit te krijgen. Om dat te doen, maak ik gebruik van het Levels commando, waarbij ik de kleuren doorschuif tot de achtergrond wit is.
Eens dat gebeurd is, is het nog een kleintje om de rest van de achtergrond weg te gommen, en de ideale compositie te maken.
Ziehier haar relaas.
Recente reacties