Fluks springt Duplo de brandweerhond uit de reddingshelikopter, om een heldhaftige reddingsdaad aan te vangen. Een gebouw staat in brand, levens zijn in nood. Dat Lassie daar maar eens een voorbeeld aan neemt.
Tag archief van'fotografie'
Mag ik even zagen? Mag ik eens een heel egocentrisch artikel schrijven?
Vandaag twee jaar geleden ben ik naar Duitsland gereden, om daar een fototoestel te kopen. Twee jaar geleden heb ik mijn D80, mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht, om een stapje hoger te gaan in mijn fotografische hobby.
Op 2 jaar tijd is er veel gebeurd. Ik heb mijn D80 nog steeds, maar ik ga er op een totaal andere manier mee om dan toen. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik gegroeid ben in mijn fotografie. Ik heb me veel begrippen van de fotografie eigen gemaakt, ik heb er een vrij succesvolle reeks over geschreven, ik ken mijn toestel van binnen en van buiten, en ik hanteer het op een andere manier. Ook mijn uitrusting is ondertussen respectabel gegroeid.
Ik weet ook dat mijn foto’s geapprecieerd worden. Vrienden en familie appreciëren het als ik foto’s neem van hun kindjes en die achteraf bezorg, of als ik fotoverslaggever op een feestje ben. Mijn familie is dol op de honderden foto’s van Kobe die ik al getrokken heb, en tonen ze trots aan collega’s en vrienden, die er ook complimentjes op geven. Ik wéét dus dat ik er iéts van kan, en dat ik geslaagde foto’s kan trekken.
Ook mijn schrijfsels over fotografie op mijn blog worden door een schare fans trouw gevolgd. Ik heb enige autoriteit op foto-uitleg-gebied verworven, en ik heb er recent een invitation-only fotoshoot op zitten.
En toch. Voortdurend knaagt de twijfel. Ik kijk rond op andere amateurblogs en ik denk: “man ik ben toch een foefelaarke”. Ik beheers mijn toestel zeer goed, en ik ben ongelofelijk handig met Photoshop, maar ik heb het gevoel dat ik mijn composities, mijn kadrering niet beheers. Dat mijn foto’s ordinaire foto’s zijn die technisch vrij goed in elkaar zitten.
Een gebrek aan feedback maakt het er niet gemakkelijker op. Ik steek werk in een fotoshoot, ik publiceer de foto’s op een webpagina, stuur de webpagina door naar een hele reeks betrokken mensen, en ik krijg… nul reactie. Geen dank je, geen “knappe foto’s”, maar ook geen “trekt op geen zak”. Gewoon geen reactie. Behoorlijk frustrerend, hoor.
Of mijn rubriek ‘Foto op zaterdag’. Twee jaar nu krijgen jullie elke zaterdag een foto voorgeschoteld - 102 zijn er nu gepasseerd. Ik krijg daar soms reacties op, maar die zijn meestal inhoudelijk, zelden tot nooit gaan die over de foto zelf.
Ik wéét dus gewoon niet wat de wereld van mijn foto’s vindt. Ik wéét niet voor wat of voor wie ik het doe. Ik wéét niet of er iemand wakker van zou liggen als ik plots op zaterdag geen foto’s meer zou publiceren.
Ik wil soms wat meer uittrekken om mijn fototoestel te nemen en rond te fietsen, op zoek naar plaatjes. Maar de motivering om die tijd vrij te maken, is er niet altijd.
Mag ik u daarom, lieve lezer, vragen om uit uw schulp te komen, en het reactieformulier voor een keer hyperactief te gebruiken? Mag ik heel egoïstisch vragen om mij feedback te geven? Geef gewoon héél eerlijk uw mening. Bekijk mijn foto’s en zeg eerlijk ‘rommel’, ‘gewoontjes’, ‘kunst’, ‘grappig’, of weet ik veel wat u wil zeggen over mijn foto’s. Maar zeg het gewoon, dan weet ik het tenminste. Dan weet ik waarin ik tijd en geld investeer. Dan weet ik waarvoor ik het doe.
Dank u zeer vriendelijk daarvoor. En eveneens dank om naar mijn gezaag te luisteren.
[Blogkermis] Mijn fotografie workflow
Gepubliceerd door - 15 oktober 2008 in Fotografie en Noteworthy. 11 Reacties
Het is kermis vandaag op het internet. Photofacts - een uitstekende blog met fotografie-nieuws - organiseert vandaag een blogkermis over workflow. Dat houdt in dat allerhande bloggers in Vlaanderen en Nederland vandaag schrijven over hun workflow - het proces van het nemen van een foto over het sorteren tot het afleveren van de foto. Het overzicht van alle artikels die vandaag verschenen zijn, krijg je vanavond op Photofacts. Hier volgt alvast mijn bijdrage.
Een foto begint bij de bron: het fototoestel. Digitaal kan je heel veel foto’s maken zonder je om je filmpje te moeten bekommeren, wat erg leuk is, maar ervoor zorgt dat je achteraf des te beter moet schiften. Dus na het importeren van de foto’s volgt het selecteren: het scheiden van het kaf en koren. Met die selectie ga ik dan aan de slag om kleine retouches en correcties aan te brengen, en foto’s die onbruikbaar zijn alsnog te verwijderen. Uiteindelijk volgt - na bewerken - de ultieme schifting. Eens de selectie klaar staat, is het kwestie van de foto’s nog te labelen (met trefwoorden en metadata), en ze te exporteren, hetzij naar Flickr, hetzij naar een afdrukcentrale, hetzij naar een ander formaat.
In stappen uiteengezet wordt dat:
- De fotoshoot
- Importeren op de PC
- Eerste schifting
- Individueel bekijken en bewerken en tweede schifting
- Definitieve schifting
- Labelen van foto’s en fotoreeks
- Exporteren
Deze hele workflow verloopt bij mij in Adobe Photoshop Lightroom 2, het workflow-programma bij uitstek.
Uitleg over de verschillende stappen volgt hieronder.
Klik hier om het artikel ‘[Blogkermis] Mijn fotografie workflow’ verder te lezen
U weet als trouwe lezer dat ik op fotografie-gebied vooral Nikon-minded ben. Van de andere merken zal u van mij dan ook geen uitgebreide besprekingen of meningen lezen, maar dat wil niet zeggen dat we de “concurrentie” geen warm hart toedragen.
Ik heb er dan ook geen probleem mee om te vermelden dat Canon vandaag de 5D Mark II heeft voorgesteld, een baanbrekend toestel voor pro’s en semi-pro’s. Met zijn adviesprijs van 2500 euro is hij niet direct koopvoer voor de meeste lezers, maar het is op zijn minst vermeldenswaardig dat deze camera een full frame sensor heeft, en vooral: video-functie. Na de Nikon D90 die onlangs voorgesteld werd is dit de tweede reflexcamera die deze functie aan boord heeft.
Waarschijnlijk kunnen we dan ook van een trend spreken: video komt eraan op reflexcamera’s, óók op de professionele, en full-frame zet ook steeds verder door (maar dan wel enkel op de professionele toestellen). Nikon-adepten kunnen volgend jaar dus een D400 met video verwachten, en het jaar erop een full-frame D800 met video. En voor degenen die met een Canon schieten zal er volgend jaar ook wel ergens een 500D en een 55D met video-functie bijzitten…
En nu: hup hup, allemaal een Lotto-biljetje gaan kopen!
Met de introductie van de nieuwe Nikon D90 wordt de populaire D80 binnenkort naar het fototoestelkerkhof verwezen. Met de D90 en zonder de D80 telt het DSLR-gamma van Nikon nu 6 telgen: van D40 tot D3. Wie, wat, waar? Waar is het bos, en waar zijn de bomen?
Een overzicht.
- D40: Het kleine broertje van de D80. De D40 werd anderhalf jaar geleden geïntroduceerd als uitgeklede versie van de D80. Deze camera was de eerste Nikon-camera die reflexcamera’s echt bereikbaar maakte voor een zacht prijsje. De ideale camera dus om de overstap te maken van compact naar reflex. Tegenwoordig vind je een D40 met kitlens voor minder dan 400 euro, en dat maakt van deze camera een absolute aanrader.
- D60: Een reclametruukje. De D60 is in wezen een D40 met meer megapixels (10 i.p.v. 6). Nikon moest deze camera introduceren omdat de megapixelrace nu eenmaal hard gestreden wordt, maar onterecht. De 6 megapixels van de D40 zijn voor de meeste toepassingen ruim voldoende, en de meerprijs van deze D60 is dus weggesmeten geld. Een afrader.
- D90: De jongste van de familie. Vandaag voorgesteld, en zeer hip. De eerste reflexcamera met video-functie. De perfecte camera voor de serieuze amateur die 1000 euro aan een goed toestel wil geven.
- D300: De D300 positioneert zich als semiprofessionele camera in het gamma. Een zeer hoogwaardige kwaliteit, een robuuste body en een uitgebreide functionaliteit, voor een betaalbaar prijskaartje. Een D300 body vind je tegenwoordig al vanaf 1500 euro.
- D700: Nog maar zeer recent voorgesteld, maar schijnbaar een regelrechte hit. De D700 is een toestel voor professionals voor wie de D3 net te hoog gegrepen is, of voor semipro’s die een full-frame-camera willen. De D700 heeft dezelfde sensor als de D3 (full-frame) en heel wat van dezelfde functionaliteit, maar in een compactere body, en voor een compacter prijskaartje (2400 euro). Geweldige prijs/kwaliteits-verhouding! Een fàntàstisch toestel, als je het kan betalen.
- D3: Het toestel voor de pro’s. Nikons hoogste camera. Het kwijlbeest. Full-frame, en alle denkbare functionaliteit aan boord. Maar voor veel minder dan 4000 euro haal je dit beestje (zonder lens) niet in huis. Voor hetzelfde geld een D700 én een D300 kopen is voor de meesten een veel betere deal.
Klik hier om het artikel ‘De nieuwe Nikon DSLR-lineup’ verder te lezen
Nikon D90: de langverwachte opvolger voor de D80
Gepubliceerd door - 27 augustus 2008 in Fotografie. 20 Reacties
Eind augustus is traditioneel de tijd van de herfstaankondigingen voor de fotofabrikanten. Nog maar net heeft Canon de gloednieuwe 50D voorgesteld, of daar is Nikon met zijn augustusnieuws.
Geheel in de lijn van de verwachtingen en de geruchten, heeft Nikon vandaag de D90 voorgesteld, de nieuwste in de lijn van digitale spiegelreflexcamera’s (DSLR’s). De D90 wordt de opvolger van de zeer populaire D80 die exact twee jaar geleden voorgesteld werd, en binnenkort dus ten grave gedragen wordt. De D90 wordt de kleine broer van de meer professionele D300, en biedt als belangrijkste vernieuwing het opnemen van video, een primeur in reflexcameraland.
De D90 is een spiegelreflexcamera. Een hele mond vol, waarover je meer leest in dit archief-artikel. Reflexcamera’s richten zich op foto-amateurs die bewust met fotografie bezig willen zijn, en bieden over het algemeen een hogere kwaliteit en vooral een grotere flexibiliteit dan de eenvoudige point-and-shoot-camera’s (compactcamera’s).
In een hieropvolgend artikel ga ik wat dieper in op de line-up van de Nikon-DSLR’s. De D90 situeert zich bovenin het amateurgamma: een camera met uitgebreide mogelijkheden voor de enthousiaste foto-amateur, voor een relatief betaalbare prijs (body 950 euro, met kitlens 1200 euro) . In de line-up wordt de D90 geflankeerd door de eenvoudige D40 en D60, en de semiprofessionele D300.
De perstekst met alle specificaties vind je op de site van Nikon. Uitgebreide besprekingen van de D90 o.a. op DPreview.com, LetsGoDigital.nl en Photofacts, en mijn bedenkingen vind je in onderstaand artikel.
Klik hier om het artikel ‘Nikon D90: de langverwachte opvolger voor de D80′ verder te lezen
Nu onze Kobe acht maanden oud is, en hij stilaan heel stevig op zijn poep blijft zitten, kan ik stilaan een ander soort foto’s van hem beginnen trekken dan tot nu toe het geval was. In plaats van liggende foto’s en foto’s in iemands handen of op iemands schoot, kan ik nu foto’s trekken van Kobe in zijn eentje, op zijn poep. En zonder achtergronden dus.
Vorige vrijdag heb ik een fotoshoot gemaakt van Kobe op een witte achtergrond. De foto’s verschenen eerder al op zijn blog, en op mijn Flickr-account.
Ik heb deze week een paar mailtjes gekregen van mensen die mijn vragen hoe die foto’s gemaakt zijn, en hoe ik mijn achtergrond zo wit krijg.
Bij gebrek aan tweede fototoestel kon ik geen foto’s maken van de volledige opstelling, maar ik kan wel een foto laten zien zoals hij uit het toestel gerold is:
De foto is gewoon in onze living getrokken. Op de achtergrond zie je het salontafeltje, waarop een rol wit papier rust. Het wit papier rolt van het tafeltje tot een meter of 2 voor het tafeltje. Tussen het tafeltje en het papier ligt een worstkussen, als beveiliging voor als onze vent achterover toetert.
Aan de rechterkant van de foto zie je onderaan een fijn, blauw lijntje. Dat is de rand van een Spa-fles die net niet op de foto staat. Aan beide kanten stonden Spa-flessen om het papier op zijn plaats te houden. Meer moet dat niet zijn.
De camera staat op een statiefje, op ooghoogte met Kobe, en een drietal meter voor hem. Die afstand is zo groot om Kobes aandacht niet te laten afleiden door de camera, en om de foto’s op 70mm zoom te kunnen trekken, wat een goede brandpuntsafstand voor portretten is.
Om de foto’s te trekken, is een flitser gebruikt. De flitser staat los van de camera op een apart statiefje. Op de bovenstaande foto staat dat statiefje nét buiten beeld, rechts van de foto. De flitser staat ter hoogte van Kobe, en is volledig naar boven (naar het witte plafond) gericht. Op die manier stuitert het licht netjes terug naar beneden, en krijg je mooie schaduwen onder Kobe, maar geen storende schaduwen achter hem.
De foto’s zijn getrokken met afstandsbediening. Dat is iets wat ik meestal doe als mijn camera op een statief staat, maar wat hier heel belangrijk was om met Kobe bezig te kunnen zijn zonder mezelf achter de camera te verstoppen. Door de foto’s met afstandsbediening trekken kon ik Kobes aandacht van allerlei kanten trekken, zonder dat hij recht in de camera kijkt. Dat levert spontane foto’s op.
Da’s alles voor wat het trekken van de foto’s betreft. Dan begint de naverwerking. Zoals je ziet op bovenstaande foto is de achtergrond van de getrokken foto niet sprankelend wit, maar eerder grijs.
Ik ben begonnen met de foto’s te importeren in Lightroom, zoals ik steeds doe. Wat ik daar ook steeds doe, is de kleuren en de helderheid wat bijwerken. Ik heb de helderheid een stuk verhoogd, waardoor de achtergrond al een stuk witter zag, en de kleurverzadiging een stuk opgetrokken; het gaat om kinderfoto’s en die mogen kleurrijk zijn. Vandaar ook het rode T-shirtje.
Eens ik mijn eerste werk in Lightroom gedaan had, schoof de foto door naar Photoshop, om de achtergrond spierwit te krijgen. Om dat te doen, maak ik gebruik van het Levels commando, waarbij ik de kleuren doorschuif tot de achtergrond wit is.
Eens dat gebeurd is, is het nog een kleintje om de rest van de achtergrond weg te gommen, en de ideale compositie te maken.
Drie maand geleden schreef ik dat ik enorm uitkeek naar The Moment It Clicks, het fotografieboek van Amerikaans topfotograaf Joe McNally. Het boek werd op voorhand al enorm bejubeld, en wordt ook nu nog op allerlei blogs (vooral Amerikaanse dan) de lucht in geprezen.
Sta me toe voor enig tegengewicht te zorgen in deze euforie. Ik ben namelijk nogal ontgoocheld in het boek. Wat aangekondigd werd als een kijk- en leerboek waarin McNally een blik achter de schermen van zijn fotografie gunt, en allerlei nuttige tips meegeeft voor meelezende fotografen, blijkt een stoefboek te zijn.
Let op: het is een zeer mooi boek om in te kijken. De getoonde foto’s zijn vaak erg sterk en mooi. Dus het kijkgedeelte stelt niet teleur, voor de liefhebbers. Het is het leesgedeelte waar het schoentje wringt.
McNally geeft bij elke foto het verhaal achter de foto. Hoe heeft hij een opdracht voor een foto gekregen, hoe is hij op het idee van een foto gekomen, hoe is hij te werk gegaan bij het maken van de foto? Daarbij stoeft hij maar al te graag over hoe belangrijk hij wel is als fotograaf, en hoeveel deuren daarom voor hem opengaan. Of voor welke belangrijke magazines hij mag fotograferen, of met welke bemanning en welke uitrusting hij mag werken. Of hoe geniaal hij wel is om een bepaalde foto op een bepaalde manier te maken. Het levert soms leuke verhaaltjes op, maar na 10 zo’n verhaaltjes, begint het serieus te vervelen. Zeer Amerikaans allemaal…
Interessanter lijkt de belofte om bij elke foto uit te leggen wat de technische opzet van de foto is. Maar die belofte komt hij maar zeer mager na: hij legt lang niet bij elke foto uit hoe de foto technisch in elkaar zit, en als hij dat al doet, zwaait hij maar al te graag met technische termen, of wordt er gebruik gemaakt van een professionele uitrusting van duizenden en duizenden euro’s, die volledig buiten bereik van de simpele, geïnteresseerde amateurfotograaf ligt. Niet echt wat je zoekt dus, als bijlerende hobbyist.
Kortom, mijn oordeel: als kijkboek is het geslaagd, maar als lees- en leerboek is het boek van McNally zwààr overroepen.
Maar da’s alleen maar mijn gedacht, natuurlijk…
Op deze weblog beantwoord ik regelmatig vragen over fotografie. Maar vandaag wil ik de rollen eens omdraaien, en zelf een vraag stellen, waar jullie - geëerd publiek - misschien wel een antwoord op weten.
In de Foto op zaterdag van afgelopen weekend kon je zien dat ik mezelf een closeup ring heb aangeschaft. Die aanschaf gebeurde op een uitje richting Konijnenberg in Turnhout, afgelopen donderdag. Ik heb mijn fotografie-uitrusting uitgebreid met een aantal spulletjes zoals lensfilters, een reflectiescherm en een nieuw geheugenkaartje.
Wat ik ook wilde kopen, was een setje kleurfilters voor mijn flitsers. Kleurfilters of gels zijn gekleurde plastiekjes die je voor je flitser plakt, om het flitslicht kleur te geven. Zo kan je speciale effecten bereiken, of gewoon flitsen met warmer of kouder licht.
Scott Kelby heeft het er voortdurend over in zijn boeken, Joe McNally verwijst er ook regelmatig naar in zijn boek, en in internationale fotografie-tijdschriften die ik geregeld koop, verschijnen ook vaak artikels waarin verwezen wordt naar kleurfilters en hun noodzaak.
Ik was overtuigd van het nut, en voor de prijs moest ik het niet laten, maar ik ben van een kale reis teruggekomen. Bij Konijnenberg in Turnhout keek de Nederlandse verkoper mij bijzonder verbaasd aan dat ik zoiets vroeg (”dat hebben we nooit op stock”), en na een tip van Dirk ben ik op mijn terugweg nog even binnengesprongen bij een fotowinkel in Wilrijk, en daar wisten ze niet eens wat het was. En ook een lokale fotoboer kon me er niet verder mee helpen.
Waar die dingen in de boekskes dus de hemel in geprezen worden, zijn ze in onze lokale winkels compleet onvindbaar. Natuurlijk kan ik die dingen zonder enig probleem bestellen, maar mijn grote vraag is: waarom? Waarom worden kleurfilters hier blijkbaar niet verkocht? Zijn ze onbekend? Onbemind? Zijn er betere alternatieven? Is het grote brol? Overroepen?
Ik weet het niet, en ik had graag van jullie gehoord of jullie er wat meer over wisten. Heeft iemand ervaring met kleurfilters, of weet iemand er meer van? Zodat ik weet wat ik bestel, als ik toch tot aankoop zou over gaan…
Het lijken me alleszins fijne, handige dingetjes…
Fotografieboeken om naar uit te kijken
Gepubliceerd door - 29 januari 2008 in Fotografie. 0 Reacties
Wegens handen vol met een zieke zoon en chronisch slaaptekort wegens dezelfde zieke zoon, draaft deze blog momenteel op een wat trager tempo, maar om jullie toch wat leesvoer te geven heb ik vandaag toch de tijd gevonden om jullie nog een boekentip mee te geven.
Ik had het een tijdje geleden al over The Digital Photography Book, volume 1 en 2 van Scott Kelby. Ik weet dat ondertussen een aantal mensen door mijn artikel de aanschaf van het boek overwegen, of reeds achter de rug hebben.
Terwijl je dan toch aan het bestellen bent op Amazon: als je nog even geduld hebt, dan kan je nog twee prachtboeken over fotografie aan je bestelling toevoegen: The Moment It Clicks van Joe McNally en The Digital SLR Handbook van Michael Freeman. Van het tweede boek bezit ik zelf de eerste editie, het eerste boek staat met stip bovenaan mijn verlanglijstje.
Joe McNally is een Amerikaans topfotograaf, die al veel prijsfoto’s geschoten heeft, en wiens werk regelmatig de covers van gerenommeerde magazines haalt. The Moment It Clicks is een leer- en kijkboek, waarin hij zijn ervaring deelt met de lezer, en een reeks prachtige foto’s laat zien, en er direct bij verteld hoe de foto gemaakt is: met welke instellingen, welke technieken en welk materiaal.
Het boek verschijnt binnenkort (ten laatste in maart). Uiteraard heb ik het zelf nog niet gezien, maar diverse fotografie-goeroes die het wel al gezien hebben, zijn er alvast razend enthousiast over. Zie bijvoorbeeld dit bericht met filmpje op Strobist, of de blog van Scott Kelby.
Hou u vooral niet in om het mij cadeau te doen! 
Het tweede boek is The Digital SLR Handbook van Michael Freeman. De Nederlandse vertaling van de eerste editie van dit boek (Digitale fotografie - spiegelreflexcamera, uitgegeven bij Librero) was een van de eerste boeken over fotografie die ik bezat. Het boek vertelt hoe een spiegelreflexcamera in elkaar zit, wat de voordelen zijn en hoe je ze er uit haalt, welke concepten bij (digitale) fotografie allemaal komen kijken, welke technieken je kan gebruiken, welk materiaal je nodig hebt, waar je op voorhand moet op letten, wat je achteraf kan doen met een foto, en welke digitale bewerkingstechnieken er mogelijk zijn.
Het boek was voor mij een interessant leerboek en een ideale instap in de wereld van de reflexcamerafotografie. De inhoud is ondertussen wat verouderd, maar daarom is Freeman nu dus met een nieuwe, herziene editie op de proppen gekomen. De Engelstalige editie verschijnt eerstdaags, de Nederlandse vertaling volgt.
Voila. Lezen maar.
Een tijdje geleden viel hier The Digital Photography Book van Scott Kelby in de bus, ter evaluatie. En twee weken geleden volgde The Digital Photography Book, volume 2, van dezelfde auteur.
Aan de lezers van deze blog moet ik Scott Kelby stilaan niet meer voorstellen. Scott Kelby is een Amerikaanse duivel-doet-al op het gebied van fotografie en Photoshop. De man schrijft boeken aan de lopende band (ben nog bezig aan zijn 7 point system), duikt op in allerlei video podcasts, geeft wereldwijde trainingen, onderhoudt een dagelijkse blog, trekt regelmatig de fotografische toer op, en schijnt daarbuiten nog een vrienden- en gezinsleven over te houden.
The Digital Photography Book volume 1 en 2 zijn twee boekjes van zijn hand met allerlei tips over digitale fotografietechnieken met een spiegelreflexcamera. De boekjes vullen elkaar aan: deel 2 is een vervolg op deel 1, geen herwerkte versie.
Deel 1 is in het Nederlands verkrijgbaar als Scott Kelby over digitale fotografie, deel 2 voorlopig nog niet aangezien het boek vers van de pers is, maar gezien het succes van Kelby’s boeken volgt dat ongetwijfeld.
Het uitgangspunt van de boeken is, volgens Kelby zelf, het uitwisselen van tips onder vrienden. Scott is je vriend (hoe lief!) en gaat met je mee op een fotoshoot. Je stelt een vraag aan Scott, en hij geeft je het antwoord, zonder technisch poespas. Hij vertelt je op welk knopje je moet drukken of op welke bloem je moet focussen. Het resultaat is twee boeken met samen meer dan 400 bladzijden tips en truuks voor betere fotografie.
Klik hier om het artikel ‘The Digital Photography Books’ verder te lezen
Niet dat ik mezelf wil op één lijn zetten met godsdienstige figuren die niet mogen afgebeeld worden uit eerbied, maar toch: ik kan niet geportretteerd worden. Nop. Niet. Vanochtend ontdekt.
De reden is eigenlijk niet zo flatterend. Ik heb teveel ‘facial challenges’.
Waar zijt ge nu eigenlijk over aan het zeveren?? Wel kijk, het zit zo. Mijn treinlectuur is momenteel The Digital Photography Book, volume 2 van Scott Kelby, dat ik overigens binnenkort uitgebreid bespreek op deze blog.
Daarin las ik vanochtend het stukje ‘Six Quick Tips for Fixing Facial Challenges’, waarin de auteur enkele tips aanhaalt voor het fotograferen van mensen met “faciale problemen”, zoals een dikke neus, een rond gezicht, grote oren, … De tips draaien rond het gebruiken van fotografische techniekjes om die onvolmaaktheden wat te camoufleren, zodat je een flatterender portret krijgt.
Bijvoorbeeld: iemand die wat begint te kalen fotografeer je best vanuit een wat lagere hoek, zodat de luizenpiste niet te veel te zien is op de foto. Maar iemand met een dubbele onderkin fotografeer je dan best weer niét vanuit een lage hoek.
En daar zit hem het probleem: ik heb te veel facial issues, en de oplossingen ervoor zijn niet te verenigen met elkaar.
Ik ben kalend, dus een foto van mij moet uit een lage hoek komen. Ik heb wat rimpeltjes, dus de belichting mag niet van opzij komen. Ik heb een dikke neus, dus ik moet recht in de camera kijken en mijn kin wat optillen. Ik heb een aanzet tot dubbele kin, dus ik moet mijn hoofd wat naar beneden houden, en de belichting moet van boven komen. Ik heb een rond gezicht, dus ik moet opzij kijken.
Sjah. Wordt sowieso technisch al geen gemakkelijke opgave, maar vooral: kijk maar ne keer spontaan terwijl ge naar boven kijkt, recht naar voor kijkt, uw kin optilt, uw hoofd naar beneden houdt en opzij kijkt!
Misschien is de beste tip nog: laat de dop op je lens zitten. Probleem opgelost.
(Pssst… Voor de slechte verstaander: ironie en gezonde zelfspot zijn me niet vreemd…)
Woensdag start aan het station in Leuven een nieuwe editie van ‘Music For Life‘ van Studio Brussel. Het glazen huis van waaruit radio gaat gemaakt worden, is in volle opbouw…
Recente reacties