Webpalet

Ongelofelijk zeg, dat ik dat nog mag meemaken.

Na de gigantische fotobewerkings-achterstand die ik in het afgelopen jaar heb opgelopen door ziekte van Eveline, door verbouwingen, door verhuis en door zwangerschap, ben ik er nu - het is vakantie - eindelijk in geslaagd die achterstand weg te werken.

Waar op het ergste de teller van ‘te bewerken foto’s’ op 900+ foto’s stond, staat er nu dit te lezen in mijn Lightroom:

Waaaah, wat een geweldig bevrijdend gevoel. Leve de vakantie!

Verschiet dus niet als u binnenkort her en der stokoude foto’s van mij ziet opduiken als waren ze glimmend nieuw

Groot nieuws in de Nikon-wereld. Er zou (let op de voorwaardelijke wijs) uitgelekt zijn wat Nikon het komende jaar van plan is om uit te brengen, qua camera’s en lenzen.

Productaankondigingen van fotomateriaal worden altijd tot het laatste moment geheim gehouden, om de concurrentie een stap voor te blijven. Want als Canon nu al weet wat Nikon volgend jaar gaat doen, kunnen zij daarop anticiperen, en sneller betere producten op de markt gooien. Dus dat is normaal gezien top secret, en voer voor geruchtensites.

Maar natuurlijk wordt er lang op voorhand beslist welke producten er zitten aan te komen. En nu zou er dus zo’n roadmap uitgelekt zijn. En er zit heel wat lekkers tussen.

Hier is een link met meer informatie. Maar vergeet niet dat het allemaal geruchten blijven.

En vergeet ook niet: als het écht is, is dit een kleine ramp voor Nikon, en is de kans niet denkbeeldig dat de roadmap wordt aangepast.

In ieder geval: dat er binnen enkele weken een kleine update voor de D300 zit aan te komen - de D300s - staat al een tijdje als een paal boven water. En dat er in het najaar of ten laatste in het voorjaar een update voor de D700 aankomt, staat ook in de sterren geschreven.

Naar de consumentenlijn toe: de D5000 is net geintroduceerd als vervanger voor de D40 en/of D60. Nu zou daar ook nog een D3000 bijkomen. D90-liefhebbers blijven nog wel even zoet met hun toestel: een update voor de D90 zal pas voor 2011 zijn.

Voila, genoeg geruchten. Hou u nu maar weer lekker met feiten bezig.

Et voila, het is dinsdag 14 april, en zoals verwacht is Nikon met nieuw spul naar buiten gekomen. De voorspelde Nikon D5000 is er, Nikons eerste reflexcamera met een draaibaar schermpje. Voor de rest zijn de specificaties van dit dingetje niet mis: hoge ISO-gevoeligheid (wat wil zeggen dat je goede foto’s kan trekken in donkere omstandigheden), HD-video, 12 megapixel, en een uiterst compacte body: de camera is dan ook niet het nieuwe instapmodel zoals verwacht werd, niet de opvolger van de D40, maar wel de opvolger van de D60, die in de plaats van de D40 komt. De D60 is nu het instap-model, de D5000 komt ergens tussen de D60 en de D90 in.

Veel meer moet ik daar niet over vertellen, want het staat elders op tinternet al uitvoerig beschreven, bijvoorbeeld bij LetsGoDigital.

Zoals de gewoonte is bij Nikon, is er ook een nieuw lensje bij aangekondigd: de 10-24mm F3.5-4.5G ED, een breedhoek-lens.

Wat is er niét aangekondigd? Een nieuwe flitser, en vooral: de D400. Maar die kan niet lang meer op zich laten wachten…

Nu onze verhuis achter de rug is, wordt ons leven eindelijk stilaan weer wat rustiger. We leven niet meer op het hectische ritme van enkele weken geleden, maar kunnen weer af en toe tijd maken om - tussen het werk dat nog overblijft - te relaxen, en we kunnen ons sterk verwaarloosd sociaal leven weer revitaliseren; stilaan gaan de etens-uitnodigingen weer de deur uit.

Ik had jullie hier graag ook met trots en vreugde meegedeeld dat ik ook mijn fotohobby weer ten volle opgenomen heb, maar ik moet al beginnen met slecht nieuws op dat vlak.

Ik had effectief vorig weekend vol enthousiasme mijn fototoestel weer ter hand genomen, om weer met het betere amateurwerk bezig te zijn, en was begonnen met een hele reeks foto’s van onze Kobe, want onze  meest recente dateerden ondertussen uit de kersttijd.

Op mijn kaartje stonden nog foto’s van ‘den bouw’, van begin januari tot nu, want het was er in tussentijd niet van gekomen die ervan te halen. En tussendoor stonden er nog foto’s van een feest op. Er was dus werk aan de winkel.

En zondagavond had ik me dan ook enthousiast achter mijn pc gezet, om eindelijk eens aan die berg foto’s te beginnen.

En toen liep het fout. Eén verkeerde handeling. En roesj - heel mijn kaartje leeg. Boem patat. Weg. Alles. Verdwenen in het grote digitale gat.

Dé fout die ik toen gemaakt heb, is om te panikeren, en vanalles van undo-toestanden en zo te proberen, tegen beter weten in, waardoor er vanalles van verkeerde bestanden op het kaartje geschreven werd.

Was ik kalm gebleven, ik had éérst en vooral een recovery-tooltje losgelaten op het kaartje, en vermoedelijk nog zowat alles kunnen recupereren. Maar doordat ik nu eerst gefoefeld en geschreven had, en pas daarna aan de recovery was begonnen, waren heel wat bestanden reddeloos verloren.

Heel wat, dus niet allemaal. Ik heb een behoorlijk deel foto’s kunnen recupereren. Van elke fotoreeks waren er nog wel een aantal exemplaren over. Bijvoorbeeld deze foto van Kobe die het startschot gaf van een nieuw fotografie-seizoen.

Anticommercieel als hij is, bedekt hij de merknaam. Maar de boodschap is duidelijk.

Een valse start dus. Met veel verloren foto’s en enkele gerecupereerde. Maar er zijn geen rampen gebeurd. Het motiveert me alleen maar om die schade des te beter in te halen.

De komende weken komen er dus weer foto’s aan.

Ik ben daar alvast blij over. En Kobe ook, eigenlijk.

Mag ik even zagen? Mag ik eens een heel egocentrisch artikel schrijven?

Vandaag twee jaar geleden ben ik naar Duitsland gereden, om daar een fototoestel te kopen. Twee jaar geleden heb ik mijn D80, mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht, om een stapje hoger te gaan in mijn fotografische hobby.

Op 2 jaar tijd is er veel gebeurd. Ik heb mijn D80 nog steeds, maar ik ga er op een totaal andere manier mee om dan toen. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik gegroeid ben in mijn fotografie. Ik heb me veel begrippen van de fotografie eigen gemaakt, ik heb er een vrij succesvolle reeks over geschreven, ik ken mijn toestel van binnen en van buiten, en ik hanteer het op een andere manier. Ook mijn uitrusting is ondertussen respectabel gegroeid.

Ik weet ook dat mijn foto’s geapprecieerd worden. Vrienden en familie appreciëren het als ik foto’s neem van hun kindjes en die achteraf bezorg, of als ik fotoverslaggever op een feestje ben. Mijn familie is dol op de honderden foto’s van Kobe die ik al getrokken heb, en tonen ze trots aan collega’s en vrienden, die er ook complimentjes op geven. Ik wéét dus dat ik er iéts van kan, en dat ik geslaagde foto’s kan trekken.

Ook mijn schrijfsels over fotografie op mijn blog worden door een schare fans trouw gevolgd. Ik heb enige autoriteit op foto-uitleg-gebied verworven, en ik heb er recent een invitation-only fotoshoot op zitten.

En toch. Voortdurend knaagt de twijfel. Ik kijk rond op andere amateurblogs en ik denk: “man ik ben toch een foefelaarke”. Ik beheers mijn toestel zeer goed, en ik ben ongelofelijk handig met Photoshop, maar ik heb het gevoel dat ik mijn composities, mijn kadrering niet beheers. Dat mijn foto’s ordinaire foto’s zijn die technisch vrij goed in elkaar zitten.

Een gebrek aan feedback maakt het er niet gemakkelijker op. Ik steek werk in een fotoshoot, ik publiceer de foto’s op een webpagina, stuur de webpagina door naar een hele reeks betrokken mensen, en ik krijg… nul reactie. Geen dank je, geen “knappe foto’s”, maar ook geen “trekt op geen zak”. Gewoon geen reactie. Behoorlijk frustrerend, hoor.

Of mijn rubriek ‘Foto op zaterdag’. Twee jaar nu krijgen jullie elke zaterdag een foto voorgeschoteld - 102 zijn er nu gepasseerd. Ik krijg daar soms reacties op, maar die zijn meestal inhoudelijk, zelden tot nooit gaan die over de foto zelf.

Ik wéét dus gewoon niet wat de wereld van mijn foto’s vindt. Ik wéét niet voor wat of voor wie ik het doe. Ik wéét niet of er iemand wakker van zou liggen als ik plots op zaterdag geen foto’s meer zou publiceren.

Ik wil soms wat meer uittrekken om mijn fototoestel te nemen en rond te fietsen, op zoek naar plaatjes. Maar de motivering om die tijd vrij te maken, is er niet altijd.

Mag ik u daarom, lieve lezer, vragen om uit uw schulp te komen, en het reactieformulier voor een keer hyperactief te gebruiken? Mag ik heel egoïstisch vragen om mij feedback te geven? Geef gewoon héél eerlijk uw mening. Bekijk mijn foto’s en zeg eerlijk ‘rommel’, ‘gewoontjes’, ‘kunst’, ‘grappig’, of weet ik veel wat u wil zeggen over mijn foto’s. Maar zeg het gewoon, dan weet ik het tenminste. Dan weet ik waarin ik tijd en geld investeer. Dan weet ik waarvoor ik het doe.

Dank u zeer vriendelijk daarvoor. En eveneens dank om naar mijn gezaag te luisteren.

U weet als trouwe lezer dat ik op fotografie-gebied vooral Nikon-minded ben. Van de andere merken zal u van mij dan ook geen uitgebreide besprekingen of meningen lezen, maar dat wil niet zeggen dat we de “concurrentie” geen warm hart toedragen.

Ik heb er dan ook geen probleem mee om te vermelden dat Canon vandaag de 5D Mark II heeft voorgesteld, een baanbrekend toestel voor pro’s en semi-pro’s. Met zijn adviesprijs van 2500 euro is hij niet direct koopvoer voor de meeste lezers, maar het is op zijn minst vermeldenswaardig dat deze camera een full frame sensor heeft, en vooral: video-functie. Na de Nikon D90 die onlangs voorgesteld werd is dit de tweede reflexcamera die deze functie aan boord heeft.

Waarschijnlijk kunnen we dan ook van een trend spreken: video komt eraan op reflexcamera’s, óók op de professionele, en full-frame zet ook steeds verder door (maar dan wel enkel op de professionele toestellen). Nikon-adepten kunnen volgend jaar dus een D400 met video verwachten, en het jaar erop een full-frame D800 met video. En voor degenen die met een Canon schieten zal er volgend jaar ook wel ergens een 500D en een 55D met video-functie bijzitten…

En nu: hup hup, allemaal een Lotto-biljetje gaan kopen!

Eind augustus is traditioneel de tijd van de herfstaankondigingen voor de fotofabrikanten. Nog maar net heeft Canon de gloednieuwe 50D voorgesteld, of daar is Nikon met zijn augustusnieuws.

Geheel in de lijn van de verwachtingen en de geruchten, heeft Nikon vandaag de D90 voorgesteld, de nieuwste in de lijn van digitale spiegelreflexcamera’s (DSLR’s). De D90 wordt de opvolger van de zeer populaire D80 die exact twee jaar geleden voorgesteld werd, en binnenkort dus ten grave gedragen wordt. De D90 wordt de kleine broer van de meer professionele D300, en biedt als belangrijkste vernieuwing het opnemen van video, een primeur in reflexcameraland.

De D90 is een spiegelreflexcamera. Een hele mond vol, waarover je meer leest in dit archief-artikel. Reflexcamera’s richten zich op foto-amateurs die bewust met fotografie bezig willen zijn, en bieden over het algemeen een hogere kwaliteit en vooral een grotere flexibiliteit dan de eenvoudige point-and-shoot-camera’s (compactcamera’s).

In een hieropvolgend artikel ga ik wat dieper in op de line-up van de Nikon-DSLR’s. De D90 situeert zich bovenin het amateurgamma: een camera met uitgebreide mogelijkheden voor de enthousiaste foto-amateur, voor een relatief betaalbare prijs (body 950 euro, met kitlens 1200 euro) . In de line-up wordt de D90 geflankeerd door de eenvoudige D40 en D60, en de semiprofessionele D300.

De perstekst met alle specificaties vind je op de site van Nikon. Uitgebreide besprekingen van de D90 o.a. op DPreview.com, LetsGoDigital.nl en Photofacts, en mijn bedenkingen vind je in onderstaand artikel.

Klik hier om het artikel ‘Nikon D90: de langverwachte opvolger voor de D80′ verder te lezen