Webpalet

Mag ik even zagen? Mag ik eens een heel egocentrisch artikel schrijven?

Vandaag twee jaar geleden ben ik naar Duitsland gereden, om daar een fototoestel te kopen. Twee jaar geleden heb ik mijn D80, mijn eerste spiegelreflexcamera gekocht, om een stapje hoger te gaan in mijn fotografische hobby.

Op 2 jaar tijd is er veel gebeurd. Ik heb mijn D80 nog steeds, maar ik ga er op een totaal andere manier mee om dan toen. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat ik gegroeid ben in mijn fotografie. Ik heb me veel begrippen van de fotografie eigen gemaakt, ik heb er een vrij succesvolle reeks over geschreven, ik ken mijn toestel van binnen en van buiten, en ik hanteer het op een andere manier. Ook mijn uitrusting is ondertussen respectabel gegroeid.

Ik weet ook dat mijn foto’s geapprecieerd worden. Vrienden en familie appreciëren het als ik foto’s neem van hun kindjes en die achteraf bezorg, of als ik fotoverslaggever op een feestje ben. Mijn familie is dol op de honderden foto’s van Kobe die ik al getrokken heb, en tonen ze trots aan collega’s en vrienden, die er ook complimentjes op geven. Ik wéét dus dat ik er iéts van kan, en dat ik geslaagde foto’s kan trekken.

Ook mijn schrijfsels over fotografie op mijn blog worden door een schare fans trouw gevolgd. Ik heb enige autoriteit op foto-uitleg-gebied verworven, en ik heb er recent een invitation-only fotoshoot op zitten.

En toch. Voortdurend knaagt de twijfel. Ik kijk rond op andere amateurblogs en ik denk: “man ik ben toch een foefelaarke”. Ik beheers mijn toestel zeer goed, en ik ben ongelofelijk handig met Photoshop, maar ik heb het gevoel dat ik mijn composities, mijn kadrering niet beheers. Dat mijn foto’s ordinaire foto’s zijn die technisch vrij goed in elkaar zitten.

Een gebrek aan feedback maakt het er niet gemakkelijker op. Ik steek werk in een fotoshoot, ik publiceer de foto’s op een webpagina, stuur de webpagina door naar een hele reeks betrokken mensen, en ik krijg… nul reactie. Geen dank je, geen “knappe foto’s”, maar ook geen “trekt op geen zak”. Gewoon geen reactie. Behoorlijk frustrerend, hoor.

Of mijn rubriek ‘Foto op zaterdag’. Twee jaar nu krijgen jullie elke zaterdag een foto voorgeschoteld - 102 zijn er nu gepasseerd. Ik krijg daar soms reacties op, maar die zijn meestal inhoudelijk, zelden tot nooit gaan die over de foto zelf.

Ik wéét dus gewoon niet wat de wereld van mijn foto’s vindt. Ik wéét niet voor wat of voor wie ik het doe. Ik wéét niet of er iemand wakker van zou liggen als ik plots op zaterdag geen foto’s meer zou publiceren.

Ik wil soms wat meer uittrekken om mijn fototoestel te nemen en rond te fietsen, op zoek naar plaatjes. Maar de motivering om die tijd vrij te maken, is er niet altijd.

Mag ik u daarom, lieve lezer, vragen om uit uw schulp te komen, en het reactieformulier voor een keer hyperactief te gebruiken? Mag ik heel egoïstisch vragen om mij feedback te geven? Geef gewoon héél eerlijk uw mening. Bekijk mijn foto’s en zeg eerlijk ‘rommel’, ‘gewoontjes’, ‘kunst’, ‘grappig’, of weet ik veel wat u wil zeggen over mijn foto’s. Maar zeg het gewoon, dan weet ik het tenminste. Dan weet ik waarin ik tijd en geld investeer. Dan weet ik waarvoor ik het doe.

Dank u zeer vriendelijk daarvoor. En eveneens dank om naar mijn gezaag te luisteren.

Oh!

Zie nu ne keer!

Mijn tellerke van mijn Kodak Nikon is weer op 1 gesprongen.

Ik heb 9999 foto’s getrokken met mijn D80, dus de getallekes waren op.

Tijd voor een nieuw fototoestel!

Hmmm, helaas marcheert dat niet op die manier Maar maak u geen zorgen, we zijn nog steeds zeer gelukkig, mijn D80 en ik. De liefde is nog groot.

Wat niet belet dat ik niet af en toe mag kwijlen op een D300

Ik moet iets bekennen. Ik heb getwijfeld of ik er wel goed aan deed om het te zeggen of niet, want mijn vrouw zal het niet graag horen, maar… ik ben verliefd. En als je verliefd bent, dan wil je dat van de daken schreeuwen.

Yup. Ik heb haar deze ochtend leren kennen. Ik had al eens staan loeren naar haar zusjes, maar ik ben op slag onder de indruk van haar. Ze is slanker, lichter, en heeft zo’n gave lijn. Ze heeft maar één oog, maar wat een pràchtig oog. Vanmiddag heb ik nader kennis gemaakt met haar, en ik wil haar niet meer lossen. Al moet ik nog maanden geduld hebben voor we voorgoed samen kunnen zijn.

Haar naam is D80.

Ik heb tijdens mijn middagpauze nog even de specificaties van de nieuwkomer in de Nikon-familie bekeken. Als dit toestel zijn beloftes waarmaakt, wordt het een regelrechte hit: de specificaties zijn indrukwekkend (voor een toestel in die categorie), de gebruikte technologie is hot en de meegeleverde kitlens is ferm. En dat allemaal tegen een mooie prijs (body € 969, kit € 1.299 bij top-foto.de).
Een uitgebreide Nederlandstalige (p)review vind je op LetsGoDigital (link via Pietel).

Yup, momenteel ben ik verliefd. Gelukkig heb ik nog een paar maanden om weer zeer wild aan het twijfelen te slaan.