Rokende conducteurs, je ziet ze geregeld staan op het perron. Terwijl hun trein vijf minuten halte houdt, roken ze vlug een sigaretje, want op de trein zelf mag het niet meer sinds een paar jaar.
Eigenlijk mag het op het perron ook niet meer, maar daar lapt iedereen zijn laars aan. En dat kan op een bizarre manier goed zijn voor mijn gezondheid.
Deze week kwam ik op een ochtend toe in het station van Leuven, toen ik zag dat ik nog nét op tijd kon zijn voor de trein naar Heverlee. Zonder mij vreselijk te haasten begaf ik me dus richting spoor D, waar de trein stond te wachten.
Toen ik bovenaan de trap kwam, zag ik de trein staan (op enige afstand), dus ik wandelde er heen, met mijn fiets aan de hand.
Hélemaal aan de andere kant van het perron, stond de conducteur, naast zijn trein. En toen zag ik plots zijn hand naar zijn mond gaan.
Mijn hersencellen zetten zich in werking: die mens gaat op zijn fluitje blazen, en daarna gaan alle deuren dicht, op de zijne na. Zijn deur, dat haal ik nooit meer, dus ik moet zorgen dat ik binnen de vijf seconden aan een van de andere deuren sta. Dus: lopen!
En voor ik het wist, was ik aan het sporten. Lekker gezond.
Maar de deuren gingen niet dicht. En er klonk geen fluitje. De conducteur bracht gewoon even lekker zijn sigaret naar zijn mond, om nog een trekje te nemen, een minuutje voor hij op zijn fluitje zou blazen.
Een gratis sportmoment, zomaar voor niets.
Recente reacties