Kleuren, bedenkingen, gedachten en verzinsels in de webstraat
Auch. Een dergelijk bericht in de krant lezen doet heel bevreemdend aan als het gaat over je eigen middelbare school, en over een priester die je zelf goed gekend hebt, en waar je zelf nog actief mee samengewerkt hebt…
Een mens verschiet al eens als hij de gazet aan het lezen is.
Ik weet het, ik weet het: ik kies er zelf voor om te bloggen, en ik heb dus geen recht om te klagen. En ik wil ook niet klagen, eigenlijk. Maar het is soms raar. Het is soms wennen.
Wat? Iets gelijkaardigs als wat Goya onlangs beschreef.
Vorige zaterdag op de Blogmeet vroeg iemand me of ik met mijn Volvo gekomen was. “Euhm… ja ja. Ah ja, ge hebt van het ongeval gelezen op mijn blog”.
Even later stond ik met iemand anders te babbelen, toen plots twee onbekende dames binnenkwamen, en de een naar mij begon te wijzen, terwijl ze tegen de andere mompelde “Kijk, da’s die mens van die schone witte foto’s met het zoontje en de leuke olifant.” Ik wuifde effe en knikte bevestigend “Jaja, de olifant!”
Wat later op de avond kwam iemand me vragen of alles nog goed ging met mijn zoontje. En of hij al tandjes kreeg. Neen, tot nu toe nog niet. Maar hij knaagt overal al goed op.
En daarnet, op het perron in Brussel-Noord, liep iemand langs me, om even op zijn stappen terug te keren en te vragen “Bent u Karel?” Het bleek een lezer van mijn blog te zijn. Dag lezer!
Eveneens raar is het wanneer je vrienden ontmoet, en met een nieuwtje wil uitpakken, en je begint te vertellen en je wordt onderbroken met de reactie: “Ja inderdaad, ik heb het gelezen op je blog.” “Oh boe, ik dacht ‘ns iets te vertellen…”
Nogmaals: ik klaag niet eh. Ik vind het aan een kant zelfs flatterend dat mensen mij advies vragen, mensen mij herkennen, mensen naar mij informeren, vrienden mijn blog lezen. Maar het blijft soms gek.
Het publieke leven. Een beetje.
Het was een bijzonder bevreemdend zicht.
De dame was een vaste klant op de trein die ik ’s ochtends neem. In haar vertrouwde station stapte ze op, in haar vaste, zwarte, outfit: zwarte jas, zwarte broek, zwarte laarzen, zwarte handschoenen, zwarte sjaal. Haar haar was zwart, en haar gezicht was volgens mij lichtjes bepoederd met wit, om het contrast met het zwarte te vergroten. Haar ogen en wenkbrauwen waren zwart afgelijnd. Ze trok langzaam haar zwarte handschoenen uit, en ontblootte zo haar vingers met zwarte nagels. De handschoenen verdwenen in de zwarte handtas, waar ze een zwarte balpen uithaalde. Even later verdween haar hand opnieuw in de handtas…
… en vervolgens haalde ze een kleurrijke Dag Allemaal boven, waar ze lustig in begon te bladeren om - aanbeland op de kinderpagina’s - vrolijk maar zeer geconcentreerd een of andere Samsonpuzzel te beginnen in te vullen.
Niets op tegen hoor. Hélemaal niets op tegen. Maar ‘t was een bevreemdend zicht. 
Recente reacties