Gepubliceerd door Karel - 23 juli 2008
in Bedenkingen en hersenkronkels.
Ik vraag me eigenlijk af…
Waarom rijden gepensioneerden steevast hun gras af op zaterdag?
Een gemiddelde werkmens rijdt zijn gras af op zaterdag omdat hij tijdens de week geen tijd heeft en omdat het op zondag niet mag van het gemeentelijk reglement. Maar van gepensioneerden verwacht je dat er weinig verschil is tussen een weekdag en een zaterdag, en toch rijden de gepensioneerden uit de buurt trouw hun gras af op zaterdag…
Is het omdat gepensioneerden een drukker bestaan leiden dan we wel denken, en omdat ook zij tijdens de week geen tijd hebben?
Is het omdat gras afrijden op zaterdag een groepsgebeuren is, en doen ze mee om er bij te horen? Gras afrijden op zaterdag, een ritueel!
Of is het omdat je leven lang het gras afrijden op zaterdag zo’n ingebeitelde gewoonte is, die je na 40 jaar niet meer zomaar verleert…?
Gepubliceerd door Karel - 30 oktober 2007
in Bedenkingen en hersenkronkels.
Hopla, sinds gisteren staat er een nieuw eBook op mijn computer, een serieuze brok lectuur die bv. kan dienen voor dode momenten op de trein, wanneer mijn krant uitgelezen is. En er is een nieuw programma geïnstalleerd, 150 megabyte aan geweldige nieuwe fotobewerkingsfunctionaliteit.
En zo bevindt er zich sinds gisteren in mijn rugzak dagelijks een klepper van 236 bladzijden, en een hoop nieuwe praktische gereedschappen, bovenop alle documenten, boeken, afbeeldingen en mogelijkheden die al in mijn rugzak gepropt waren.
Een mens vraagt zich op een onzinnig moment dan wel eens af: zou mijn rugzak nu niet één grammetje meer wegen?
De lichtheid der digitale data…
Gepubliceerd door Karel - 10 mei 2007
in Bedenkingen en hersenkronkels.
Alweer een losse bedenking in het warrige hoofd van Karel Titeca:
Hoe noem je de berijder van een vouwfiets? Een vouwfietser?
En is die dan opplooibaar?
Gepubliceerd door Karel - 23 april 2007
in Bedenkingen en hersenkronkels.
Zittend op de trein razen er wel eens hersenkronkels door een mens zijn hoofd.
Vorige week donderdag was ik per trein op weg naar de fuif (die overigens een succes was), en ondertussen was ik bij wijze van voorbereiding nog wat muziek aan het beluisteren vanop mijn MP3-speler.
Nu, ik ben zo een van die nozems die soms zijn muziek wel eens luid durft te zetten, die later gehoorklachten zal hebben hierdoor, en die soms de rest van het treinstel wel eens ongevraagd laat meegenieten van de muziek. Soms. Zelden, eigenlijk, maar kom.
Nu was ik verzeild in een luide beluistering van de recentste plaat van Milow, toen ik me plots bedacht dat de man Leuvenaar is, en bv. wel eens op dezelfde trein kon zitten. In hetzelfde treinstel bijvoorbeeld, en dus ongevraagd meeluisterend naar zijn eigen muziek.
Wat zou er op zo’n moment door zo’n aanstormend muzikant heengaan? Je zit rustig op de trein, en iemand verkiest om naar jouw muziek te luisteren. Gaaf, jong!
Of je bent een beginnend schrijver, je wandelt door een park, en iemand zit op een bankje jouw boek te lezen. Met een glimlach op de mond. Stap je dan fluitend verder, en maak je er een huppelsprongetje bij?
Of je bent een jong mode-ontwerper, die de weg naar de catwalk nog moet vinden, en op een zomerse dag zie je iemand met een van jouw creaties aan zijn of haar lijf door de stad kuieren.
Het moet wat zijn. Roem. En de kick ervan. En het is ze gegund, die jonge leeuwen. Het is ze gegund.
Recente reacties