Als onze vastberaden vent wil stappen, dan zàl hij stappen! Zo gaat dat hier te huize Titeca. Onze nieuwe baas bepaalt waar wij gaan en staan. Om zijn handjes vast te houden 
Tag archief van'baby'
Onze Kobe danst vrolijk op de tafel van onze vakantievilla in SunParks Kempense Meren, waar we de afgelopen vijf dagen een midweekje doorgebracht hebben. Jawel, de berichtjes op deze blog waren alweer voorgeprogrammeerd, terwijl wij aan het wandelen, rusten, zwemmen en genieten waren. Onze Kobe heeft zijn eerste pasjes in het zwembad gezet, en na drie zwembadbeurten had hij de smaak echt te pakken en kreeg hij er niet genoeg van.
Het was een verkwikkende week met wisselvallig maar desalniettemin goed weer, en we hebben er met ons drietjes met volle teugen van genoten!
Ik heb een geniaal idee! Ben ik nog op tijd voor De Bedenkers?
De eetbare trui! Voor jonge papa’s.
Iedere keer onze Kobe tegen mij aanligt, ligt hij te sabbelen, te knabbelen en te tjoezen op mijn trui. Geeft toe, het zou toch leuker zijn voor dat kind als mijn trui samengesteld was uit voedzame, lekkere en licht verteerbare voedingsstoffen?
Een gat in de markt, ik zeg het u!
Een baby vergroot de afstand tussen mens en computer.
Letterlijk dan.
Ik zit vandaag thuis te werken, en ik pas op onze kleine Kobe. En kleine Kobe had wat troost nodig, dus hij ligt nu zalig te slapen in de draagdoek. En zo werkt papa op een net iets grotere afstand van zijn computer. Met een baby tussen de tafel en mij.
Cute.
Dat ik soms absurde en onzinnige uitspraken kan doen, dat weet de aandachtige lezer en wie mij kent ondertussen wel. Meestal doe ik die uitspraken bewust. Maar ik doe ze blijkbaar ook onbewust. In mijn slaap bijvoorbeeld.
Ik ben een vaste slaper. Een zéér vaste slaper. Ik ben er ooit in geslaagd te blijven slapen op Evelines kot terwijl enkele werkmannen onder haar raam met een drilboor het voetpad aan het uitbreken waren. Eveline lag klaarwakker en gefrustreerd toe te kijken hoe ik verder snurkte.
Ik heb altijd gezegd dat een baby in huis geen problemen zou opleveren, dat mijn slaapcentrum mij het onderscheid zou doorseinen tussen een hulpkreet van mijn nageslacht en een drilboor, en dat ik dus wel wakker zou worden van het geschreeuw van mijn kind.
Dat ik van een noodkreet die door merg en been gaat, wakker zal worden, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Maar onze kleine Kobe kan ’s nachts soms ook heel stilletjes snikken en snotteren, mekkeren zoals we het noemen. En daar word ik - in tegenstelling tot Eveline - niet van wakker.
Deze nacht was het weer van dat. Onze kleine man was aan het mekkeren, de mama werd wakker, en wilde advies vragen aan de papa, die lustig doorsnurkte. Dus de mama maakt de papa wakker, maar een vaste slaper als ik ben, is daar heel wat voor nodig. De toestand waarin ze mij kreeg was dus niet ‘wakker’ maar ‘halfwakker’. En dus ook half-slapend.
Eveline stelde deze halfslapende Karel de vraag wat we best deden met onze Kobe, waarop ik naar haar zeggen iets Russisch gebrabbeld heb, om vervolgens weer in slaap te vallen. Nog enkele keren opnieuw probeerde mijn vrouw mij weer wakker te maken, om de vraag opnieuw te stellen. Blijkbaar heb ik toen telkens geantwoord “Stuur de peter naar de Colruyt om pampers”, om vervolgens mijn slaap verder te zetten.
U kan zich voorstellen dat dit frustrerend was voor de mama. En dat het heel bizar was voor de papa om met deze nonsens-uitspraken geconfronteerd te worden op het moment dat ik - even later - echt wakker was. De mama lichtjes boos omdat ze dacht dat papa met haar voeten speelde, de papa totaal verbouwereerd voor zijn plotselinge aanleg voor de Russische taal en zijn bizarre oplossingssuggesties.
Het onbewustzijn van de blogger. ‘t Is iets vies.
By the way: Bruno, kan jij eens wat pampers halen in de Colruyt? Dankjewel, merci.
Hip hip hoera, de derde blogbaby op twee weken tijd!
Na Janne en Kobe is vannacht Ella geboren, het eerste dochtertje van medeblogger Goya en Lies. Twee weekjes te vroeg, maar het ziet er een netjes afgewerkte baby uit
Een dikke, dikke proficiat aan Goya en Lies voor hun garnaaltje. Goya, die eerste blind date tussen Kobe en Ella spreken we dan nog wel ‘ns af eh?
Sinds één week is er een verkenner te huize Titeca. Onze Kobe is ondertussen 7 dagen oud, en hij verandert elke dag. Maar hij verkent graag. Zoals hij op deze foto staat, zo kennen we onze kerel. Dit kleine wonder is de reden voor de tijdelijke blogstilte hier. U vergeeft het hem vast.
Kobe Titeca - 22 september 2007
Gepubliceerd door - 22 september 2007 in Van het thuisfront. 22 Reacties
Na lang wachten is eindelijk ons eerste kindje geboren, uiteindelijk 1 dag over tijd.
Kobe Titeca is de flinke eerste zoon van Eveline en ikzelve, en is vandaag om 11.14 u. geboren, na een lange en zware arbeid en bevalling. Voer voor statistici: 4,015 kilogram zwaar, 52,5 centimeter lang en een hoofdomtrek van 36,5 centimeter.
Het is zo een schat van een kind, en ik ben zo trots op Eveline!
Momenteel ben ik effe thuis om een paar praktische zaken te regelen, zometeen vertrek ik weer naar het ziekenhuis. Veel meer nieuws en foto’s volgen uiteraard later, hier en op Biebelweb, dat zal omgedoopt worden tot ‘Kobeweb‘. Eerst terug naar mijn vrouw en kind, en dan slapen… ik ben op sinds vrijdagochtend 6.45 u.
Doodmoe, maar overgelukkig, heet dat dan…
Het geslacht Van Essen
Gepubliceerd door - 30 november 2006 in Bedenkingen en hersenkronkels. 5 Reacties
Tussen het politiek gerommel - dat een Oostendse judoka gisteren in gang gezet heeft - door, krijgen we al de hele week berichtjes in het nieuws over Jasper Van Essen, de baby die zondag te vondeling werd gelegd aan het station in Essen.
De verhalen sloegen over van verwondering en geschoktheid zondag bij het vernemen van het nieuws naar bijna vertedering en ontroering eens bekend was dat het kind door goede zorgen wordt omringd en in goede gezondheid verkeert. Al moeten we natuurlijk niet al te veel gaan romantiseren: er staan het kind nog harde tijden te wachten. Volgens de laatste berichtgeving is er nu een spoor van de natuurlijke ouders, maar het is zeer de vraag of het wel wenselijk is dat mensen die hun kind gedumpt hebben nog wel ooit verantwoordelijkheid over een kind mogen dragen.
Maar kijk, daar sta je dan als politieman met een onbekend kind. En zoals het spreekwoord het zegt: het kind moet toch een naam hebben eh. En zo geschiedde, de jongen werd Jasper Van Essen genoemd. Een mooie, creatieve naam. En eigenlijk wel iets speciaals, als je erover nadenkt. Want met de gebeurtenissen van de afgelopen week is een nieuwe bloedlijn begonnen. Da’s toch uniek, neen? Iedereen heeft toch wel ergens familie en linken en stambomen en relaties?
Jasper niet. Jasper staat aan het hoofd van de nieuwe bloedlijn van de Van Essens. En als over honderd jaar Jasper ijverig voor nageslacht zal gezorgd hebben, dan zal die hele familie teruggaan tot het drama van zondag, en niet verder.
Ik vind dat iets speciaals. Maar dat kan aan mij liggen.
Of hoe een nachtmerrie toch iets sprookjesachtigs kan hebben. Ik wens Jasper en zijn omgeving in ieder geval veel sterkte, goede moed en succes. Maar vooral veel liefde. En veel nageslacht natuurlijk.
Recente reacties