Het geslacht Van Essen

Bedenkingen en hersenkronkels

BabyhandTussen het politiek gerommel – dat een Oostendse judoka gisteren in gang gezet heeft – door, krijgen we al de hele week berichtjes in het nieuws over Jasper Van Essen, de baby die zondag te vondeling werd gelegd aan het station in Essen.

De verhalen sloegen over van verwondering en geschoktheid zondag bij het vernemen van het nieuws naar bijna vertedering en ontroering eens bekend was dat het kind door goede zorgen wordt omringd en in goede gezondheid verkeert. Al moeten we natuurlijk niet al te veel gaan romantiseren: er staan het kind nog harde tijden te wachten. Volgens de laatste berichtgeving is er nu een spoor van de natuurlijke ouders, maar het is zeer de vraag of het wel wenselijk is dat mensen die hun kind gedumpt hebben nog wel ooit verantwoordelijkheid over een kind mogen dragen.

Maar kijk, daar sta je dan als politieman met een onbekend kind. En zoals het spreekwoord het zegt: het kind moet toch een naam hebben eh. En zo geschiedde, de jongen werd Jasper Van Essen genoemd. Een mooie, creatieve naam. En eigenlijk wel iets speciaals, als je erover nadenkt. Want met de gebeurtenissen van de afgelopen week is een nieuwe bloedlijn begonnen. Da’s toch uniek, neen? Iedereen heeft toch wel ergens familie en linken en stambomen en relaties?

Jasper niet. Jasper staat aan het hoofd van de nieuwe bloedlijn van de Van Essens. En als over honderd jaar Jasper ijverig voor nageslacht zal gezorgd hebben, dan zal die hele familie teruggaan tot het drama van zondag, en niet verder.

Ik vind dat iets speciaals. Maar dat kan aan mij liggen.

Of hoe een nachtmerrie toch iets sprookjesachtigs kan hebben. Ik wens Jasper en zijn omgeving in ieder geval veel sterkte, goede moed en succes. Maar vooral veel liefde. En veel nageslacht natuurlijk.