Lees eerst mijn artikel over de voorstelling van de Nikon D90,
voor je dit artikel leest.

Met de introductie van de nieuwe Nikon D90 wordt de populaire D80 binnenkort naar het fototoestelkerkhof verwezen. Met de D90 en zonder de D80 telt het DSLR-gamma van Nikon nu 6 telgen: van D40 tot D3. Wie, wat, waar? Waar is het bos, en waar zijn de bomen?

Een overzicht.

• D40: Het kleine broertje van de D80. De D40 werd anderhalf jaar geleden geïntroduceerd als uitgeklede versie van de D80. Deze camera was de eerste Nikon-camera die reflexcamera’s echt bereikbaar maakte voor een zacht prijsje. De ideale camera dus om de overstap te maken van compact naar reflex. Tegenwoordig vind je een D40 met kitlens voor minder dan 400 euro, en dat maakt van deze camera een absolute aanrader.
• D60: Een reclametruukje. De D60 is in wezen een D40 met meer megapixels (10 i.p.v. 6). Nikon moest deze camera introduceren omdat de megapixelrace nu eenmaal hard gestreden wordt, maar onterecht. De 6 megapixels van de D40 zijn voor de meeste toepassingen ruim voldoende, en de meerprijs van deze D60 is dus weggesmeten geld. Een afrader.
• D90: De jongste van de familie. Vandaag voorgesteld, en zeer hip. De eerste reflexcamera met video-functie. De perfecte camera voor de serieuze amateur die 1000 euro aan een goed toestel wil geven.
• D300: De D300 positioneert zich als semiprofessionele camera in het gamma. Een zeer hoogwaardige kwaliteit, een robuuste body en een uitgebreide functionaliteit, voor een betaalbaar prijskaartje. Een D300 body vind je tegenwoordig al vanaf 1500 euro.
• D700: Nog maar zeer recent voorgesteld, maar schijnbaar een regelrechte hit. De D700 is een toestel voor professionals voor wie de D3 net te hoog gegrepen is, of voor semipro’s die een full-frame-camera willen. De D700 heeft dezelfde sensor als de D3 (full-frame) en heel wat van dezelfde functionaliteit, maar in een compactere body, en voor een compacter prijskaartje (2400 euro). Geweldige prijs/kwaliteits-verhouding! Een fàntàstisch toestel, als je het kan betalen.
• D3: Het toestel voor de pro’s. Nikons hoogste camera. Het kwijlbeest. Full-frame, en alle denkbare functionaliteit aan boord. Maar voor veel minder dan 4000 euro haal je dit beestje (zonder lens) niet in huis. Voor hetzelfde geld een D700 én een D300 kopen is voor de meesten een veel betere deal.

Wat is dat met die full frame? De D700 en de D3 zijn full-frame-camera’s. De potentiële kopers van deze dure beestjes weten waarover het gaat, dus veel woorden ga ik er niet vuil aan maken: de sensor van deze toestellen is groter, waardoor het beeld dat een lens geeft, weer ruimer wordt (zoals bij filmcamera’s). Bij professionals geniet deze grote sensor de voorkeur, boven de kleinere DX-sensors die in alle andere camera’s zitten.

Naast deze nieuwe line-up blijft de D80 nog even leven, voor een sterk gezakte prijs. Voor wie een D40 overweegt, maar nét iets meer wil, kan de D80 het komende half jaar wel eens een interessante aankoop zijn.

In de naamgeving van de toestellen zijn de meervouden van 10 de amateurcamera’s, de meervouden van 100 de semi-pro’s, en de enkele cijfers de professionele toestellen. Maar ik ben zeer benieuwd hoe lang Nikon deze naamgeving nog kan aanhouden. Alle tientallen van 40 tot 90 zijn ondertussen ingenomen, en 100, 200, 300 en 700 zijn ondertussen ook verkocht.

In de honderdtallen heeft Nikon nog even ruimte: er is ruimte voor een D400 tot D600 als opvolger van de D300 en een D800 en D900 als opvolger van de D700. Maar wat bij de kleintjes? Wat wordt de opvolger van de D90? De D95? Of komt er een nieuwe naamgeving. Only time will tell…

Dit Wikipedia-tabelletje geeft een mooi overzichtje van de line-up. Nu de D80 vervangen is, zijn de D40 en de D60 aan de beurt om in het voorjaar van 2009 een upgrade te krijgen. En in de zomer van 2009 mogen we de D400 verwachten als opvolger voor de D300.

Maar da’s kijken in een glazen bol. Wees blij met wat er nu is

Eind augustus is traditioneel de tijd van de herfstaankondigingen voor de fotofabrikanten. Nog maar net heeft Canon de gloednieuwe 50D voorgesteld, of daar is Nikon met zijn augustusnieuws.

Geheel in de lijn van de verwachtingen en de geruchten, heeft Nikon vandaag de D90 voorgesteld, de nieuwste in de lijn van digitale spiegelreflexcamera’s (DSLR’s). De D90 wordt de opvolger van de zeer populaire D80 die exact twee jaar geleden voorgesteld werd, en binnenkort dus ten grave gedragen wordt. De D90 wordt de kleine broer van de meer professionele D300, en biedt als belangrijkste vernieuwing het opnemen van video, een primeur in reflexcameraland.

De D90 is een spiegelreflexcamera. Een hele mond vol, waarover je meer leest in dit archief-artikel. Reflexcamera’s richten zich op foto-amateurs die bewust met fotografie bezig willen zijn, en bieden over het algemeen een hogere kwaliteit en vooral een grotere flexibiliteit dan de eenvoudige point-and-shoot-camera’s (compactcamera’s).

In een hieropvolgend artikel ga ik wat dieper in op de line-up van de Nikon-DSLR’s. De D90 situeert zich bovenin het amateurgamma: een camera met uitgebreide mogelijkheden voor de enthousiaste foto-amateur, voor een relatief betaalbare prijs (body 950 euro, met kitlens 1200 euro) . In de line-up wordt de D90 geflankeerd door de eenvoudige D40 en D60, en de semiprofessionele D300.

De perstekst met alle specificaties vind je op de site van Nikon. Uitgebreide besprekingen van de D90 o.a. op DPreview.com, LetsGoDigital.nl en Photofacts, en mijn bedenkingen vind je in onderstaand artikel.

Video

Dat de D90 zich volop op de amateurmarkt richt, blijkt uit de grootste nieuwigheid waarmee deze camera kan pronken: video - een absolute primeur en revolutie voor spiegelreflexcamera’s.

Bent u gewoon om te werken met een compactcamera, dan trekt u een foto door te kijken naar het schermpje van de camera, daarop de compositie te maken, en vervolgens af te drukken. Het schermpje is het vizier waardoor je alles bekijkt - het beeld dat de lens opvangt wordt continu naar dat schermpje doorgestuurd. Hierdoor is het een koud kunstje om videootjes te maken met zo’n compactcamera, en nagenoeg elk model is tegenwoordig met een video-functie uitgerust.

Bij reflexcamera’s is dit absoluut niet evident. Een reflexcamera werkt op een andere manier (met spiegels): het beeld dat de lens ‘vangt’ wordt naar het kleine vizier van de camera gestuurd, en enkel bij het nemen van de foto klapt de spiegel omhoog, en wordt de sensor belicht (vandaar ook het typische klikgeluid). De sensor wordt dus enkel belicht tijdens het nemen van de foto en hierdoor waren zowel preview (het kijken op het schermpje voor een foto genomen is) als filmpjes onmogelijk op reflexcamera’s.

Met de introductie van de Nikon D3 en D300, en soortgelijke modellen bij andere fabrikanten, werd Live View geïntroduceerd, waarbij men een oplossing voor het probleem gevonden had, die het mogelijk maakte om het schermpje van de camera te gebruiken voor het nemen van een foto.

De D90 doet daar nu nog een schepje bovenop door het maken van video mogelijk te maken. Daarvoor is de Live View-techniek nog wat geoptimaliseerd, en heeft de D90 een microfoon en een luidsprekertje aan boord (zichtbaar op de foto).

Het maken van video’s is typisch een functie die niet thuishoort op een professioneel fototoestel, maar die hobby-consumenten wel graag zien. Om die reden is de D90 een ideaal gepositioneerd toestel om deze functie op te introduceren: een gevorderd toestel voor de serieuze hobbyist.

Deze nieuwe feature lijkt op het eerste zicht een gadget, maar is eigenlijk wel een belangrijke vernieuwing. Dankzij de geavanceerde sensor van de D90 ligt de resolutie en de lichtgevoeligheid van zo’n filmpje namelijk veel groter dan bij de gemiddelde compactcamera (HD-resolutie is mogelijk). Bovendien is het nu mogelijk om video’s op te nemen met het volledige gamma Nikon-lenzen. Zie hier een voorbeeldfilmpje.

Maar hou toch in het achterhoofd dat een fotocamera in de eerste plaats een fotocamera blijft. Video zal hier altijd een nevenproduct op blijven, en zal m.i. niet doorstoten naar de hogere modellen (D300, D700, D3). Wil je serieus met video bezig zijn, spaar dan voor een serieuze videocamera.

Nieuw t.o.v. D80

Welke andere fijne vernieuwingen heeft dit beestje aan boord?

• 12 megapixel (i.p.v. 10)
• LiveView (zoals hierboven besproken)
• Video (zoals hierboven besproken)
• Een betere beeldprocessor (levert betere kwaliteit op)
• De uitstekende sensor van de D300 (met kwalitatieve hoge ISO)
• Zelfreinigende sensor (om stofdeeltjes te vermijden bij het wisselen van lenzen)
• Grotere LCD-display op de achterkant (3 inch i.p.v. 2,5)
• Meer foto’s per seconde (4,5 i.p.v. 3)
• Mogelijkheid tot GPS-verbinding (om foto’s te geotaggen: waar is een foto genomen?)
• HDMI-uitgang (digitale uitgang om foto’s of HD-filmpjes bv. op HD-TV te tonen)
• Sceneherkenning en gezichtsherkenning (focus op wat relevant is)
• Microfoon en luidspreker

Voor de rest is deze camera een logische evolutie van zijn sterke voorganger de D80. Waar de D80 het kleine broertje was van de D200, is de D90 het kleine broertje van de D300. De meeste van de bovenstaande functies (op video na) werden vorig jaar geïntroduceerd bij de opvolging van de D200 door de D300.

Lens

Reflexcamera’s kenmerken zich door de verwisselbaarheid van de lenzen (de ‘objectieven’, eigenlijk). De nieuwe D90 is enkel een body, waarop nog een lens moet geplaatst worden. Alle Nikon-objectieven passen op deze nieuwkomer, ook objectieven zonder ingebouwde motor (die niet goed werken op de goedkopere D40 en D60).

Tesamen met de introductie van de D90 heeft Nikon ook een nieuw objectief voorgesteld, dat onder andere als kitlens (body en lens in één doos) bij de D90 zal verkocht worden: De nieuwe 18-105 mm VR is een goede en betaalbare lens mét beeldstabilisatie (VR) die zich ideaal positioneert tussen de eenvoudige 18-55 mm die bij de D40 en de D60 geleverd wordt, en de prijzige 18-200 mm VR die populair is als superzoom in combinatie met D80s en consoorten.

Mij lijkt de 18-105 in ieder geval een betere kitlens om bij de D90 te leveren, dan de kwalitatief minderwaardige en niet bepaald populaire 18-135 mm die bij de D80 als kitlens geïntroduceerd werd.

De 18-105 mm heeft een interne autofocus-motor, wat de lens geschikt maakt voor alle Nikon-camera’s, inclusief de D40 en de D60.

De lens gaat los zo’n 300 euro kosten.

Tot slot

Al bij al een zeer mooie aankondiging van Nikon vandaag. De D90 lijkt een kleine upgrade voor de D80, maar is eigenlijk een volledig nieuwe en zeer moderne camera. Dit toestel is de ideale camera voor foto-enthousiastelingen die net dat ietsje meer willen, zonder zwaar in de kosten te gaan. Een fijn toestel waar elke fotograaf ongetwijfeld veel plezier aan zal beleven.

De nieuwe video-mogelijkheid opent ook markten voor de hobbyist-fotograaf die graag met filmpjes experimenteert. Kwalitatief hoogwaardige video’s zijn mogelijk dankzij de combinatie van HD-resolutie, de uitstekende sensor en de bruikbaarheid van alle Nikon-lenzen.

De nieuwe Nikon 18-105mm VR is als objectief een mooie aanvulling van het VR-lenzen gamma van Nikon.

Kooptips

Trouwe lezers zouden moeten weten dat ik niet graag koopadvies geef, omdat ieders behoefte persoonlijk en anders is. Toch weet ik uit ervaring dat ik vragen om koopadvies krijg, so here it goes:

• Wil je de overstap maken van compactcamera’s naar reflexcamera’s, dan is deze D90 misschien iets voor jou. Maar énkel als je het meent, en ook qua tijd zwaar wil investeren in je nieuwe hobby. Wil je liever wat verkennen, zonder goed te weten waar je gaat eindigen, overweeg dan eerder een D40.
  Vergeet ook niet om alternatieve merken te bekijken. De Sony A200 en de Canon 450D zijn zeer mooie alternatieven voor deze Nikon D90.
• Ben je op zoek naar een opvolger voor je D80, laat de D90 dan links liggen (zoals ik zal doen). De D80 is nog lang niet afgeschreven, en is nog steeds een hoogwaardige, moderne camera. De extra megapixels hebben niets te betekenen, de video-mogelijkheid is min of meer een gadget. Geen gerechtvaardigde upgrade, dus.
  Wil je echt een stap verder, spaar dan eerder voor een D300 als opvolger voor je D80. Of wacht twee jaar op de opvolger van de D90.
• Bezit je een D40 of een D60, en wil je een stap verder gaan, dan is deze D90 misschien een mooie upgrade. Maar ook hier weer: laat je niet verblinden door wat toeters en bellen - misschien wil je direct de stap naar een D300 zetten?
• Denk ook aan het volgende: de D90 is ten vroegste over een maand verkrijgbaar. Zijn voorganger - de D80 - wordt nog zeker een half jaar verkocht, en zal door deze introductie een serieuze prijsval kennen. Toch is de D80 nog steeds een moderne en veelzijdige camera. Ben je op zoek naar een camera in dit segment, en heb je de nieuwe toeters en bellen van de D90 niet nodig, dan kan je een zeer interessant koopje doen met een gloednieuwe D80.
• Heb je nog een D50 of een D70, waar je zeer tevreden van bent, maar ben je toe aan verfrissing en vernieuwing? Dan is deze D90 het gedroomde kerstcadeau!
• Wil je serieus aan de slag met video, en ben je minder in fotografie geïnteresseerd? Koop dan vooral geen fotocamera, en spaar voor een serieuze videocamera.

Voila, tot hier enkele simpele tips. Maar onthou: de finale beslissing ligt bij jou: kijk, kwijl, vergelijk en kies. En geniet!

Klikkerdeklik!

Canon heeft net de 50D voorgesteld, de nieuwe camera voor semipro’s. Maar ook Nikon zal niet achterblijven met augustusaankondigingen: zéér binnenkort - vermoedelijk morgen - wordt de nieuwe D90 voorgesteld, de langverwachte opvolger voor de D80.

De camera is nog niet voorgesteld, er zijn nog geen officiële specificaties bekend, maar tóch heb ik al twee artikels klaar over de nieuwe camera

Update: Ondertussen is de D90 voorgesteld, zoals verwacht vandaag, woensdag. Een zeer mooie nieuwe Nikon. Lees mijn bespreking en bedenkingen, en bekijk de nieuwe Nikon line-up, hier op Webpalet.

Allee het circus zit er weer op. En kijk, België heeft uiteindelijk nog twee medailles mee naar huis, als dat niet mooi is van onze atletiek-vrouwen. Een welgemeende proficiat en dergelijke meer.

Maar toch. Ondanks de goudzilveren euforie staat de krant vandaag vol met artikels over hoe belabberd België er wel uit komt, en hoe de doelstellingen niet gehaald zijn, en hoe er iets serieus mis is, en hoe we alles op alles gaan zetten om het in 2012 beter te doen en dat het zo echt niet verder kan en si en la.

Ik heb er de zoekfunctie van de online krant op nageslagen: de Olympische gedachte “Deelnemen is belangrijker dan winnen” is nérgens terug te vinden in die artikels.

Blijkbaar is winnen dus belangrijker dan deelnemen. Spijtig.

Als weerwerk van een kleine blogger sluit ik daarom bij deze graag af met een Samsonburgemeestereske slotspeech:

Aan alle Belgische atleten die medailles gewonnen hebben: proficiat!
Aan alle Belgische atleten die géén medailles gewonnen hebben: ook proficat!!!

Ben ik nu de enige die daar eigenlijk niet echt wakker van ligt dat België nog geen een medaille heeft op het Olympisch circus?

Ik heb deze week gegeten zoals een archeoloog graaft. Vezel per vezel.

Ik weet dat traag en rustig eten goed is voor de spijsvertering, en ik apprecieer dat Alma inspanningen doet om mensen met piepkleine hapjes en tergend traag hun bord te laten leegeten, maar de 33 (!) graten die ik dinsdag uit mijn stukje zalm gevist heb, waren me toch net van het goede teveel…

Net als Lien en Peter vierden we vandaag onze tarwen huwelijksverjaardag. Dat kon u vanochtend al lezen.

De dag begon misschien mottig en met vertraging, maar is fantastisch uitgedraaid. We hebben een geweldige dag achter de rug!!

Eveline heeft de afgelopen weken een verrassing voor me voorbereid. Ze had met mijn collega’s bedisseld dat ze mij vanmiddag hongerig op een vergadering moesten vasthouden, en dat ik deze namiddag geen afspraken in mijn agenda zou hebben. Tijdens de middagvergadering kwam ze plots het lokaal binnen, om me te ‘ontvoeren’ voor een half dagje verlof onder ons tweetjes, in Leuven.

Ik wist niet precies wat ze van plan was, maar ik had, laat ons zeggen, enige vermoedens. Ik vermoedde dat ik haar vandaag overdag wel ging tegenkomen. Dus bij wijze van tegenverrassing heb ik vanochtend, nadat ze de deur uit was, rap mijn trouwkostuum aangetrokken. Jawel, ik zat tweeënhalf uur op een vertragende trein in keurig pak met das, en ik heb zo de voormiddag op mijn werk en de namiddag in Leuven doorgebracht. De vragende blikken heb ik afgewimpeld met ‘professionele werkomgeving, blabla’. In ieder geval, de verrassing was geslaagd: Eveline was verbijsterd toen ze het vergaderlokaal binnenstapte.

Maar het belangrijkste is: we hebben zeer lekker gegeten in de Kosmopol, en we hebben een zeer fijne namiddag in Leuven doorgebracht.

Dank je wel aan mijn vrouwtje voor de fijne verrassing, dank je wel aan iedereen voor de fijne wensen, en nog eens een dikke proficiat aan alle andere huwelijksjarigen zoals Lien en Peter, of zoals Kobes onthaalmoeder, die vandaag 25 jaar getrouwd is! Zilver, hoera!

Listwaar se repète! Enen algemenen volkswijsheid. En ‘t is nog waar ook.

Want ik was van plan om vanochtend in alle vroegte te schrijven over het feit dat het voor het vijfde jaar op rij mottig weer is op den 20sten augustus. 3 jaar geleden zijn Eveline en ik getrouwd op deze dag (hoera!), en het jaar ervoor hadden we het weer ook al in de mot. Dus van 2004 tot 2008: mottig weer op 20/08.

Maar goed, die “in alle vroegte” werd gedwarsboomd door koperdieven die in alle vroegte den droad doorgeknipt hebben in Wijgmaal, waardoor alle treinen tussen Mechelen en Leuven “ernstig verstoord” waren. Met een afgeschafte trein en anderhalf uur vertraging tot gevolg. En kijk, terwijl ik mijn artikeltje over de regen op 20/08 van vorig jaar aan het opzoeken was, merkte ik dat het artikeltje erna ging over een koperdiefstal in Mechelen. Oh! Een patroon!

Maar Karel toch, ge zoekt het weer veel te ver eh. Jaja inderdaad, het weer schijnt al bij al nog mee te vallen vandaag, en een bobijn koperdraad die gestolen wordt in Mechelen is nog iets anders dan een kabel die doorgeknipt wordt in Wijgmaal. Ik weet het, ik weet het.

Maar ach, vergeef het mij. Een mens moet toch iets schrijven om zijn frustratie omwille van de vertraging van zich af te schrijven. En nog meer tijd te verliezen.

De uiterst perfecte openingsceremonie van de Olympische Spelen was toch niet zo perfect als de Chinezen willen laten uitblijken. Er raken stilaan allerlei foutjes en bedriegerijtjes bekend, die de Chinezen proberen te camoufleren, maar wat dankzij het wereldwijde web nogal moeilijk lukt.

U had waarschijnlijk al gehoord van het meisje met de heldere stem, wiens tanden te scheef stonden om te mogen zingen, en voor wie ze dan een kwartier voor de ceremonie dan maar een playback-vervangster gezocht hebben. “O wat kan je mooi zingen! Je mag zingen voor 4 miljard mensen. Of neen, toch niet. Je bent te lelijk!” Als jeugdtrauma kan het tellen.

Of het vuurwerk, waarvan een deel (digitaal) getrukeerd was. Of de act die afgelast werd omdat de danseres tijdens de repetities een val maakte die haar voor de rest van haar leven met een verlamming opzadelt. En zo zullen er nog wel dingen opduiken.

Voor echte computergeeks - ja, u! - is dit echter het hilarische summum: een BSOD (Blue Screen of Death): het blauwe scherm dat een fatale crash van je Windows betekent. En ja hoor, er was er eentje te zien op de openingsceremonie.

Lees en kijk hier. En gniffel. Of draai met uw ogen en zucht eens luid “waar die computernerds zich toch in verkneukelen…”.

Een stokje dat al weken aan het rondvliegen is van de ene blog naar de andere: de nogal obscuur genaamde ‘Premio Brillante Weblog Award’. Veel blabla om gewoon te zeggen dat iedere ‘winnaar’ zeven blogs mag opgeven die hij/zij graag leest, en die zeven mogen dat dan op hun beurt doen, en yadda yadda.

Mijn zoon had vorige week reeds de eer twee van die awards in ontvangst te nemen en dankzij Bruno is bibi nu ook aan de beurt, waarvoor dank!

Ik ben even in mijn feedreader gedoken, en heb er zeven blogs uitgehaald (eigenlijk acht, maar kom). Als je weet dat er 111 abonnementen in mijn Google Reader zitten, dan weet je ook dat 7 blogs een redelijk arbitrair getal is. Ik heb blogs proberen te kiezen waar ik u graag eens mee kennis laat maken, en die misschien nog niet allemaal even bekend zijn. U krijgt van mij twee stadsblogs, een lifeblog en maar liefst vier fotoblogs. Bent u dol op babyblogs, check dan zeker ook eens het lijstje van Kobe.

1. Leuven blogt. Vlaanderen telt heel wat stadsblogs, de een al uitgebreider dan de andere. Maar achter de meeste van die stadsblogs zit een bezielde ploeg vrijwilligers, die elke dag opnieuw de stadsgenoten op de hoogte proberen te houden van wat er reilt en zeilt.
   Bij Leuven blogt ken ik een groot deel van die ploeg. Ik heb de blog weten ontstaan, zien groeien, en ook de ploeg erachter zien groeien, en ik kan u zeggen: er wordt hard, maar met veel plezier gewerkt aan Leuven Blogt. Als halve Leuvenaar volg ik de blog nog altijd graag, en als u ook maar in de verste verten iéts met Leuven te maken heeft, moet u dat zeker ook doen.
2. Editie Dendermonde en Denderend. Als ik niet in Leuven zit, zit ik in Dendermonde, de stad waar ik sinds anderhalf jaar (graag!) woon. Dendermonde is een verrassend bruisende stad, en telt maar liefst twee stadsblogs. Vandaar deze dubbele nominatie. Bij deze blogs ken ik de ploeg die erachter zit niet persoonlijk, maar ik ben zeker dat we het ook hier over bezielde, hard werkende vrijwilligers hebben. Een pluim!
3. Artur Eranosian. We blijven in Dendermondse sferen. De blog van Artur heb ik leren kennen omdat hij een Dendermondenaar is, maar ik ben blijven plakken omdat het een fantastische fotoblog is. Artur bruist van het talent, al zal hij dat zelf niet graag toegeven. Zijn blog staat vol met eenvoudige maar briljante foto’s van dingen die hij ziet en registreert met zijn D50. Een plezier om te volgen als fotoliefhebber.
4. Watch with me. Nog zo’n opstormend talent. Dirk van Dikkie.net is nog niet zo lang met fotografie bezig, maar als je zijn blog ziet, zie je hem zo groeien. Dirk heeft een goed oog, kan goed met zijn toestel overweg, en beheerst ook de knopjes om achteraf in Photoshop of Lightroom zijn foto’s de juiste finishing touch te geven. Sinds enige tijd houdt hij er een aparte fotoblog op na, waar hij wat uitleg geeft bij zijn foto’s. Een dikke aanrader, doe alstublieft zo voort, Dirk!
5. hullabaloo. Een pure fotoblog, puurder krijg je ze niet. Elke dag een foto, zonder blabla. Meestal foto’s van verlaten gebouwen, fabrieken of machines. Maar altijd zeer mooi in beeld gebracht. Een favoriet in mijn feedreader. Gebruik zeker ook eens de random feature.
6. Photofacts. En de laatste fotoblog in mijn lijstje is er eentje óver fotografie. Dus geen foto’s, maar wel heldere artikels over fotografie en technieken, over fototoestellen, tips en trucs, …: alle nieuws voor de nieuwshongerige foto-amateur. Met ook weer een team bezielde vrijwilligers erachter.
7. Lime blogt. De enige doodgewone blog in dit lijstje, reserveer ik voor Lime. Ik volg haar blog nog niet zo heel lang. Ik heb Kato al enkele keren ontmoet op blogmeets e.d., en ben zo haar schrijfseltjes beginnen volgen. Ik hou heel erg van haar lyrische vertelstijl, en zeker nu ze momenteel met haar hoofd in de wolkjes loopt wegens prille maar mooie liefde, spat de lyrische verliefdheid van het scherm. Leuk om lezen is dat.

Tot daar mijn kleine selectie. Hoera voor deze acht, en evenveel hoera voor de andere 103 blogs in mijn reader!

Het Donna City Café staat dit weekend op het Martelarenplein in Leuven. Jawel, op dezelfde plek als waar het glazen huis van StuBru stond

Enkele foto’s staan in dit Flickr-fotosetje, en eentje ervan haalde gisteren drieduizend.

Vandaag gezien in Brussel (vormingsstation Schaarbeek):

Wat een gewéldig zicht moet dat zijn vanuit die onderste trein…

Ikke en slapen. Het is altijd al iets moeilijks geweest. Al van kindsbeen af raak ik ’s avonds niet in mijn bed, maar eens ik er in lig, raak ik er ’s ochtends ook niet uit. De nacht valt voor mij met andere woorden gewoon op het verkeerde moment.

Soms hebben we een zeer goede wekker. Uit de kamer naast ons komt soms een vrolijk “Ta! Da! Tata! Da!”. Of een jammerlijk gehuil. En dat is een effectieve wekker.

Helaas loopt die babywekker niet altijd op het goede moment af. Om 5.45h is pijnlijk. Om 7.30h is leuk, maar een te laat begin van de werkdag. En om 2h is gewoon nefast voor de slaap.

Enfin, dat allemaal maar om te zeggen dat het onverbiddelijke begin van een werkdag niet altijd even makkelijk loopt. Als Kobe al eens doorslaapt, dan wordt de gewone wekker nogal vaak afgedrukt, met haast, spoed en telaatkomingen tot gevolg.

Dat wekker-afdrukken behoort tot het verleden met dit geweldige gadget:

Een puzzelklok! Het idee is simpel, maar briljant: wanneer het tijd is om op te staan, gaat de wekker luid af, en tegelijkertijd springen de vier puzzelstukken de hoogte in. De énige manier om de wekker af te krijgen (zonder hamer) is om de vier puzzelstukken weer op hun plaats te steken. En dan ben je wakker!

Ik vind het briljant gevonden, en ik wil er zo een op mijn nachtkastje Al zal ik daar vast anders over denken de eerste keer dat hij afloopt…

O. Isaac Hayes is overleden.

Bij het oudere publiek bekend van bv. ‘Shaft’, bij het jongere publiek zal vooral deze blijven hangen zijn:

(link naar het filmpje)