Instuif

Huisje

Ondertussen al vier maanden. Zo lang wonen we al in ons nieuwe huisje. En we voelen ons er heel erg goed. We genieten van elke dag.

Aan dat nieuwe huisje hebben heel wat fijne mensen meegewerkt. Heel wat vrienden zijn uurtjes komen opofferen om bij ons te schilderen, te plakken, te kappen, te breken, op te bouwen, …

Die vrienden wilden we afgelopen weekend bedanken met een klein instuifje. En dat was heel erg plezant, maar u zal het zonder foto’s moeten stellen. Want u weet hoe dat gaat, zo’n feestje: de hele tijd rondcrossen – is het niet om voor uw gasten te zorgen, het is om achter uw kleine te hollen – en die drukte maakt dat het fototoestel eigenlijk maar één keer is bovengekomen. Dus u kan verwateren over de desserttafel:

De dessert

Maar dat is het zowat. De heerlijke kaas-, wijn-, bier- en broodtafel is opgeslagen in onze magen, maar is niet op de gevoelige plaat vastgelegd. Net zomin als de gasten, op enkele flirtfoto’s van onze zoon na, en wat hangfoto’s van de jongste gast:

Rebel without a kous Simon relaxt

Maar dat het fijn was, da’s zeker! En dat ons huisje nu helemaal goed opgewarmd is, dat ook!

Scroefkes, vijzekes, hamerkes

Huisje

Deze week zijn ze gearriveerd, onze nieuwe meubels. We hadden onze oude eethoek te koop gezet, en een nieuwe aangeschaft. De oude eethoek is ondertussen verkocht, en de nieuwe is deze week gearriveerd, en staat sinds gisteren volledig in elkaar: twee buffetkasten, een barkast, een tafel en zes stoelen. En we zijn er zeer tevreden van.

Waarmee onze verhuis ook zo goed als afgerond is. De laatste dozen kunnen uitgepakt worden (het gerief dat in die kasten moet), en de living is zoals ze moet zijn: met alle meubels en gordijnen. Tijd voor een nieuwe fotosessie dus, en die volgt zeer binnenkort. Ja, want eindelijk – na een lange stilte – heb ik mijn fototoestel weer ter hand genomen. Al heb ik daarover nog een ander verhaal, later deze week.

Ik moet zeggen dat ik na twee dagen meubels ineen draaien maar half mens meer ben. Mijn rug vermoordt mij en ik kan me met moeite nog bukken of Kobe op de arm houden. Maar het resultaat mag er wezen, en vooral… stiekem doe ik dat eigenlijk heel graag, meubels in elkaar steken. Da’s opbouwend werk dat meestal heel goed afloopt, dus dat geeft wel een bevredigend gevoel. Ik ben er ook verrassend precies in. Dus alle rugpijn ten spijt vind ik het eigenlijk aan een kant spijtig dat ze in elkaar zitten, en dat het puzzelwerk erop zit 🙂

En bij uitbreiding geldt dat eigenlijk voor alle kluswerk dat ik in de laatste maanden heb verricht. Ik heb de laatste vier maanden héél veel bijgeleerd over doe het zelven: ik heb (met de nodige hulp) muren afgebroken, plakwerk afgekapt, een douche uitgebroken, een bad helpen zetten, aan waterleidingen gewerkt, een vloer helpen leggen, een toilet gezet, muren en een plafond geplakt en uitgeplamuurd, leidingen gelegd, stopcontacten gestoken, lichtschakelaars vernieuwd, muren en plafonds geschilderd, ramen afgeschuurd, opgestopt en geschilderd, lampen opgehangen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik ging 2 tot 3 keer per week langs in de Gamma, en heb er ettelijke honderden euro’s gespendeerd.

Maar eigenlijk, als ge dat onder de knie begint te krijgen, is dat allemaal heel leuk om te doen. Geeft dat een goed gevoel, omdat ge iets aan het opbouwen zijt. Dus hoe slopend de afgelopen maanden ook waren, ik ga het ergens wel missen.

Dus als er iemand nog eens klusjes te doen heeft of meubels in elkaar te steken heeft, en er geen beginnen aan ziet: geef een seintje 🙂

Doos vol dinges

Huisje

DoosJoepie jee, we zijn goed en wel verhuisd!

Alles raakt stilaan op zijn plooi: de dozen zijn al uitgepakt, de kasten zijn gevuld, zelfs de garage staat min of meer op orde, de toestellen zijn aangesloten, we hebben weer internet, telefoon en televisie, en we vinden onze draai stilaan.

Onze Kobe had wat meer moeite met de aanpassing, en is zijn kluts nog altijd een beetje kwijt, maar dat gaat ook elke dag beter en beter.

We voelen ons goed, en we voelen ons thuis!

Nu nog wat laatste afwerkingen hier en daar, en wachten op onze nieuwe eethoek, die over een tweetal weken arriveert. En ondertussen ons oude huisje opkuisen.

Ik zit de laatste dagen continu met een liedje in mijn hoofd. Want bij het verhuizen en het opkuisen is er onnoemelijk veel gerief gesneuveld. Niet gebroken, maar gerief dat buiten moest en voor een laatste reis naar het containerpark vertrokken is.

Daarbij is alles nog eens door mijn handen gepasseerd, en ben ik heel wat “dozen met dinges” tegengekomen. Dozen met allerhande spulletjes, die je nooit meer nodig hebt, maar toch nog wat bij houdt. En die eigenlijk beter naar het containerpark zouden gaan.

De fijne Vlaamse formatie ‘De Schedelgeboorten‘ heeft een prachtig lied over het fenomeen. Ik heb jammer genoeg geen clipje gevonden op Joetjoeb, maar de muziek vindt u op hun website, of op hun CD’s (CD ‘Bukken’). En van mij krijgt u de tekst. De zeer toepasselijke tekst.

gisteren bij de grote kuis
kwam ik ze weer tegen
ik denk ‘het is niet mogelijk
nu heb ik ze weer vast’
ik moest me zowa bukken
om wat vuil bijeen te vegen
en denk ‘tiens wat staat er daar
onder de kast’
een doos gevuld met dingen
die misschien nog kunnen dienen
een doos gevuld met dingen
die misschien nog ergens goed voor zijn
dingen van gekende en vreemde origine
een doos waarvan ge denkt
‘die hou ik bij’

ik wist totaal nie meer
dat die doos nu hier stond
z’heeft bij ons in huis
al overal gestaan
op de zolder in de kelder
en dan nu onder de kast hier in de keuken
ik heb er al die jaren
nooit iets mee gedaan
ik sleur die doos al mee
van toen ik jong was
altijd met het idee
ge weet maar nooit
die dingen in die doos
die komen ooit nog van pas
daarom heb ik ze nog nie weggegooid
er zit vanalles in
maar ge haalt daar nooit iets uit
er zit vanalles in

maar nu heb ik er
stilaan schoon genoeg van
die doos met dingen
hoeft niet meer voor mij
ge kunt zo blijven zeggen
‘ooit.’of ‘als.dan.’
maar als dan is ooit al voorbij
die doos met dingen
moet ik nie meer hebben
daarmee maak ik nu voorgoed komaf
die vieze doos vol stof en spinnewebben
ik smijt ze weg
héhé ‘k ben er vanaf
voorgoed vanaf
spijt achteraf

want op den duur
zoudt ge geloven
dat het waar is als ze zeggen
dat de duivel zich ermee heeft gemoeid
want ge weet nog wel dat lampje
in m’n keuken dat kapot was
had geen caouchouke meer
dat was verschroeid
en in’t containerpark ligt nu
een doos vol dingen die van mij zijn

ik ben echt waar
nie geboren voor ‘t geluk
want in die doos
zat als reserve
dat nergens-meer-te-krijgen-tussenstuk
ik had die doos wat langer moeten houden
ik voel hoe erg ik ze nu mis
iets kwijt zijn kunt g’u pas berouwen
vanaf ‘t moment dat het er nie meer is

(c) Tekst & Muziek: Wouter Van Lierde & Rik Tans

Zaterdag verhuisdag

Huisje

Nog twee nachtjes slapen (en voor Kobe zelfs maar één, hij is bezig aan zijn laatste nacht hier), en we verhuizen naar ons nieuwe huisje dat we vier maanden geleden gevonden hebben.

Vier maanden, en wat is er niet allemaal gebeurd in die vier maanden!! Wat een sneltrein is het geweest…

Met complete verwaarlozing van mijn lezerspubliek tot gevolg. Jullie hebben zelfs nog niet één foto van het huisje te zien gekregen. Mea culpa.

Maar zie, op de vooravond van onze verhuis, wil ik dat nog snel even goed maken, met enkele voor-na-foto’s. Er volgen later nog meer foto’s van tijdens de werken, en van het huis in afgewerkte en ingerichte toestand, maar nu alvast enkele zoethoudertjes…

Het flagrantste is misschien onze living. We hebben zowat onze volledige benedenverdieping volledig vernieuwd. Zo hebben we het huis vier maanden geleden gekregen:

En zo zag het er eergisteren uit:

… en ondertussen hangen zelfs de lampen al op. Wat jullie zien is een nieuwe vloer, herplakte en herschilderde muren, nieuwe deuromlijstingen, geschilderdschrijnwerk, en vooral een plafond waar tientallen uren in gekropen zijn, ontdaan van alle zware balken en volledig uitgeëffend tijdens vele lange avonden en nachten. Dit wordt onze nieuwe living!

Ook het zicht in de badkamer is drastisch gewijzigd. Een fotootje voor:

Een fotootje tijdens:

En een fotootje na:

Al is die ‘na’ met een korreltje zout te nemen; zoals jullie zien is het plafond nog niet helemaal afgewerkt.

En nog zo’n drastische verandering. De keuken. Een fotootje voor (welke keuken??):

En een fotootje gisteren:

Morgen zetten we de tegeltjes boven het werkblad, dus dat zal ook weer een heel ander zicht zijn.

En zo hebben we uren en uren geploeterd en gewerkt. En zijn we zelf al half vergeten wat we allemaal gedaan hebben. De schouw bijvoorbeeld, die compleet verdwenen en onzichtbaar geworden is, zag er enkele maanden geleden nog zo uit (in volle afbraak):

Of de vloer. Waar nu een mooie nette tegelvloer ligt, lag niet zo heel lang geleden nog dit:

Geploeterd hebben we. Gezweet. Armen verrokken, ruggen geforceerd, lichamen gekraakt. Maar het was het allemaal waard. Het resultaat mag er zijn.

En overmorgen verhuizen we er heen…

Een gastbericht

Huisje

Aangezien de eigenaar van deze blog momenteel helemaal geen tijd heeft voor zijn blog, krijgen jullie van zijn vrouwtje een gastartikel; een overzicht van een dagdagelijkse dag. Momenteel.

6u00: De wekker loopt af. Grmbl. De wekker wordt afgeslagen.

6u05: De wekker loopt opnieuw af en wordt opnieuw afgeslagen.

6u10: We vallen in herhaling.

6u15: Een serieuze duw in de rug, een paar porren in de zij, gemorrel in mijn oor dat het tijd is om op te staan en die wekker staat daar toch weer eens te tuuuuuuten.

6u30: Eindelijk beneden geraakt en er zelfs in geslaagd om mijn hemd deftig dicht te knopen! Die wallen onder mijn ogen, dat is een ander paar mouwen.

6u40: Zoonlief heeft beslist om eens langer uit te slapen (waarom doet hij dat niet in het weekend?), dus we gaan hem wakker maken. Gelukkig heeft hij geen last van een ochtendhumeur, al op de trap zit hij te lachen.

7u00: Oef, we zijn erin geslaagd om Kobe zijn fles te laten drinken, aan te kleden (= worstelpartij), verzorgingstas klaar te hebben, zelf te ontbijten, Kobe te laten proeven van een boterham, zijn uitgespuwde boterham op te kuisen, zijn vest aan te krijgen en muts aan te doen, zijn muts opnieuw aan te doen want hij heeft ze weer afgetrokken, … Op weg naar de onthaalmoeder!

7u20: Ik zit op de trein, net op tijd zoals altijd. Tijd voor de krant en alvast wat voorbereidend werk op de computer.

8u30: Werkdag! Deadlines! Onverwachte mails!

17u30: Spurtje naar de trein, kletsnat geregend worden en nipt de trein halen. Verder werken op de trein.

18u35 (+- gezien treinvertragingen): Thuis! Vrouw en zoon knuffelen en dag zeggen en babbelen over de dag (in geval van Kobe: jappetappeta dada tuuu papa papa papa brrrrrrrrr). Tot rust komen terwijl ik mijn zoontje zie spelen en samen met hem naar Hopla kijken na zijn flesje. Mij ergeren aan Hopla omdat het surrealistisch is, maar toch kijken omdat Kobe het zo leuk vindt. Kobeke in bedje stoppen.

19u25: Kobe slaapt en nu zelf eten. Uitgehongerd!

20u00: Vertrekken naar onze nieuwe woonst om daar muren te gaan schilderen, gaatjes toe te stoppen, elektriciteit te installeren, muren af te krabben, WC-potten te installeren, kranen aan te sluiten, lampen op te hangen, …

24u00: Thuiskomen van een avond verbouwen, nog wat ontspannen voor de TV, de verf van mijn handen en gezicht proberen krijgen, nog een wasmachine in gang steken.

1u00: Slapen zzzzzzzzzzzzzzzzzz

En dus in dit programma zit momenteel weinig tijd voor hobby’s zoals Webpalet. Maar verbetering in zicht! Nog 11 dagen en we zijn verhuisd!

Gekocht!!!

Huisje

Het was al een tijdje zo goed als officieel, maar sinds vanavond is het helemààl officieel, met getekende papieren bij de notaris en al: we hebben een huis gekocht!!! Wiehoe!!!

Over minder dan drie weken de verhuis… Spannend.

Er is nog heel wat werk, maar we raken er wel. We zitten in afwerkingsfase; sinds vorige week staat de keuken er (en hij is prachtig), en we zijn volop aan het schilderen…

Maar dus: druk. Héél druk.

Vorderingen

Huisje

Dat het hier stil is op den blog. En dat dat nog een tijdje zo gaat zijn.

En dat het in ons nieuw huisje allesbehalve stil is. Dat er gewerkt wordt, tegen de sterren op.

Het gaat goed met onze werken. We zitten mooi op schema om over een goeie maand ons nieuwe huisje te betrekken. Maar de eindspurt is ingezet: de komende maand zal het eventjes tandenbijten worden, en gaat elk vrij momentje naar het huis. Is het niet om in het huis zelf te werken of op te kuisen, dan ben ik thuis wel bezig met papierwerk rond het huis, met plannen, met het voorbereiden van de verhuis, of dan bezoek ik doe-het-zelf-zaken.

Komt daar ook nog eens bij dat ik tegen begin februari op mijn werk met twee zware deadlines zit, en dat ik in januari nog enige dagen verlof gepland heb om te kunnen werken in het huis. En last but not least wil ik tijdens de schaarse vrije momentjes nog wel eens mijn zoon of mijn vrouw zien.

Er moeten slachtoffers vallen dus. En die slachtoffers zijn computeren, bloggen, en andere hobby’s, zoals mijn fotografie. Alle hobby’s gaan voor een dikke maand op een zéér laag pitje, om alle energie in ons nieuwe huisje te steken. Wat zal het deugd doen om achteraf alles in een fonkelnieuw gerenoveerd huisje te hernemen.

Maar goed, ik laat u niet volledig op uw honger, u hebt recht op een update. Waar staan we, wat staat er nog te gebeuren?

De vloer is gelegd, de muren zijn afgeschuurd, het plafond is ontdaan van alle ballast, alle overbodige muurtjes zijn afgebroken, de badkamer is afgebroken, het kapwerk is gebeurd, de waterleiding en verwarming is vernieuwd: zover waren we al bij de vorige update.

Vandaag wordt de laatste hand gelegd aan onze vernieuwde badkamer, de radiatoren zijn weer van de muur zodat de plakker deze week aan de slag kan, de elektriciteitskast is volledig vernieuwd, alle nieuwe circuits zijn in gebruik genomen.

En dan naderen we de afwerkingsfase: deze week worden de muren bezet met een dun laagje, volgende week beginnen we elders tasso te hangen, en kunnen we beginnen schilderen. De binnendeuren worden binnenkort terug geplaatst, de verlichting gaat stilaan zijn plekje krijgen, onze nieuwe eethoek is besteld, en eind januari wordt de keuken geplaatst.

Perfect op schema dus, maar met nog een druk programma voor de boeg. Maar we hebben er zin in!