Lees eerst mijn artikel over de voorstelling van de Nikon D90,
voor je dit artikel leest.

Met de introductie van de nieuwe Nikon D90 wordt de populaire D80 binnenkort naar het fototoestelkerkhof verwezen. Met de D90 en zonder de D80 telt het DSLR-gamma van Nikon nu 6 telgen: van D40 tot D3. Wie, wat, waar? Waar is het bos, en waar zijn de bomen?

Een overzicht.

• D40: Het kleine broertje van de D80. De D40 werd anderhalf jaar geleden geïntroduceerd als uitgeklede versie van de D80. Deze camera was de eerste Nikon-camera die reflexcamera’s echt bereikbaar maakte voor een zacht prijsje. De ideale camera dus om de overstap te maken van compact naar reflex. Tegenwoordig vind je een D40 met kitlens voor minder dan 400 euro, en dat maakt van deze camera een absolute aanrader.
• D60: Een reclametruukje. De D60 is in wezen een D40 met meer megapixels (10 i.p.v. 6). Nikon moest deze camera introduceren omdat de megapixelrace nu eenmaal hard gestreden wordt, maar onterecht. De 6 megapixels van de D40 zijn voor de meeste toepassingen ruim voldoende, en de meerprijs van deze D60 is dus weggesmeten geld. Een afrader.
• D90: De jongste van de familie. Vandaag voorgesteld, en zeer hip. De eerste reflexcamera met video-functie. De perfecte camera voor de serieuze amateur die 1000 euro aan een goed toestel wil geven.
• D300: De D300 positioneert zich als semiprofessionele camera in het gamma. Een zeer hoogwaardige kwaliteit, een robuuste body en een uitgebreide functionaliteit, voor een betaalbaar prijskaartje. Een D300 body vind je tegenwoordig al vanaf 1500 euro.
• D700: Nog maar zeer recent voorgesteld, maar schijnbaar een regelrechte hit. De D700 is een toestel voor professionals voor wie de D3 net te hoog gegrepen is, of voor semipro’s die een full-frame-camera willen. De D700 heeft dezelfde sensor als de D3 (full-frame) en heel wat van dezelfde functionaliteit, maar in een compactere body, en voor een compacter prijskaartje (2400 euro). Geweldige prijs/kwaliteits-verhouding! Een fàntàstisch toestel, als je het kan betalen.
• D3: Het toestel voor de pro’s. Nikons hoogste camera. Het kwijlbeest. Full-frame, en alle denkbare functionaliteit aan boord. Maar voor veel minder dan 4000 euro haal je dit beestje (zonder lens) niet in huis. Voor hetzelfde geld een D700 én een D300 kopen is voor de meesten een veel betere deal.

Wat is dat met die full frame? De D700 en de D3 zijn full-frame-camera’s. De potentiële kopers van deze dure beestjes weten waarover het gaat, dus veel woorden ga ik er niet vuil aan maken: de sensor van deze toestellen is groter, waardoor het beeld dat een lens geeft, weer ruimer wordt (zoals bij filmcamera’s). Bij professionals geniet deze grote sensor de voorkeur, boven de kleinere DX-sensors die in alle andere camera’s zitten.

Naast deze nieuwe line-up blijft de D80 nog even leven, voor een sterk gezakte prijs. Voor wie een D40 overweegt, maar nét iets meer wil, kan de D80 het komende half jaar wel eens een interessante aankoop zijn.

In de naamgeving van de toestellen zijn de meervouden van 10 de amateurcamera’s, de meervouden van 100 de semi-pro’s, en de enkele cijfers de professionele toestellen. Maar ik ben zeer benieuwd hoe lang Nikon deze naamgeving nog kan aanhouden. Alle tientallen van 40 tot 90 zijn ondertussen ingenomen, en 100, 200, 300 en 700 zijn ondertussen ook verkocht.

In de honderdtallen heeft Nikon nog even ruimte: er is ruimte voor een D400 tot D600 als opvolger van de D300 en een D800 en D900 als opvolger van de D700. Maar wat bij de kleintjes? Wat wordt de opvolger van de D90? De D95? Of komt er een nieuwe naamgeving. Only time will tell…

Dit Wikipedia-tabelletje geeft een mooi overzichtje van de line-up. Nu de D80 vervangen is, zijn de D40 en de D60 aan de beurt om in het voorjaar van 2009 een upgrade te krijgen. En in de zomer van 2009 mogen we de D400 verwachten als opvolger voor de D300.

Maar da’s kijken in een glazen bol. Wees blij met wat er nu is

Eind augustus is traditioneel de tijd van de herfstaankondigingen voor de fotofabrikanten. Nog maar net heeft Canon de gloednieuwe 50D voorgesteld, of daar is Nikon met zijn augustusnieuws.

Geheel in de lijn van de verwachtingen en de geruchten, heeft Nikon vandaag de D90 voorgesteld, de nieuwste in de lijn van digitale spiegelreflexcamera’s (DSLR’s). De D90 wordt de opvolger van de zeer populaire D80 die exact twee jaar geleden voorgesteld werd, en binnenkort dus ten grave gedragen wordt. De D90 wordt de kleine broer van de meer professionele D300, en biedt als belangrijkste vernieuwing het opnemen van video, een primeur in reflexcameraland.

De D90 is een spiegelreflexcamera. Een hele mond vol, waarover je meer leest in dit archief-artikel. Reflexcamera’s richten zich op foto-amateurs die bewust met fotografie bezig willen zijn, en bieden over het algemeen een hogere kwaliteit en vooral een grotere flexibiliteit dan de eenvoudige point-and-shoot-camera’s (compactcamera’s).

In een hieropvolgend artikel ga ik wat dieper in op de line-up van de Nikon-DSLR’s. De D90 situeert zich bovenin het amateurgamma: een camera met uitgebreide mogelijkheden voor de enthousiaste foto-amateur, voor een relatief betaalbare prijs (body 950 euro, met kitlens 1200 euro) . In de line-up wordt de D90 geflankeerd door de eenvoudige D40 en D60, en de semiprofessionele D300.

De perstekst met alle specificaties vind je op de site van Nikon. Uitgebreide besprekingen van de D90 o.a. op DPreview.com, LetsGoDigital.nl en Photofacts, en mijn bedenkingen vind je in onderstaand artikel.

Video

Dat de D90 zich volop op de amateurmarkt richt, blijkt uit de grootste nieuwigheid waarmee deze camera kan pronken: video - een absolute primeur en revolutie voor spiegelreflexcamera’s.

Bent u gewoon om te werken met een compactcamera, dan trekt u een foto door te kijken naar het schermpje van de camera, daarop de compositie te maken, en vervolgens af te drukken. Het schermpje is het vizier waardoor je alles bekijkt - het beeld dat de lens opvangt wordt continu naar dat schermpje doorgestuurd. Hierdoor is het een koud kunstje om videootjes te maken met zo’n compactcamera, en nagenoeg elk model is tegenwoordig met een video-functie uitgerust.

Bij reflexcamera’s is dit absoluut niet evident. Een reflexcamera werkt op een andere manier (met spiegels): het beeld dat de lens ‘vangt’ wordt naar het kleine vizier van de camera gestuurd, en enkel bij het nemen van de foto klapt de spiegel omhoog, en wordt de sensor belicht (vandaar ook het typische klikgeluid). De sensor wordt dus enkel belicht tijdens het nemen van de foto en hierdoor waren zowel preview (het kijken op het schermpje voor een foto genomen is) als filmpjes onmogelijk op reflexcamera’s.

Met de introductie van de Nikon D3 en D300, en soortgelijke modellen bij andere fabrikanten, werd Live View geïntroduceerd, waarbij men een oplossing voor het probleem gevonden had, die het mogelijk maakte om het schermpje van de camera te gebruiken voor het nemen van een foto.

De D90 doet daar nu nog een schepje bovenop door het maken van video mogelijk te maken. Daarvoor is de Live View-techniek nog wat geoptimaliseerd, en heeft de D90 een microfoon en een luidsprekertje aan boord (zichtbaar op de foto).

Het maken van video’s is typisch een functie die niet thuishoort op een professioneel fototoestel, maar die hobby-consumenten wel graag zien. Om die reden is de D90 een ideaal gepositioneerd toestel om deze functie op te introduceren: een gevorderd toestel voor de serieuze hobbyist.

Deze nieuwe feature lijkt op het eerste zicht een gadget, maar is eigenlijk wel een belangrijke vernieuwing. Dankzij de geavanceerde sensor van de D90 ligt de resolutie en de lichtgevoeligheid van zo’n filmpje namelijk veel groter dan bij de gemiddelde compactcamera (HD-resolutie is mogelijk). Bovendien is het nu mogelijk om video’s op te nemen met het volledige gamma Nikon-lenzen. Zie hier een voorbeeldfilmpje.

Maar hou toch in het achterhoofd dat een fotocamera in de eerste plaats een fotocamera blijft. Video zal hier altijd een nevenproduct op blijven, en zal m.i. niet doorstoten naar de hogere modellen (D300, D700, D3). Wil je serieus met video bezig zijn, spaar dan voor een serieuze videocamera.

Nieuw t.o.v. D80

Welke andere fijne vernieuwingen heeft dit beestje aan boord?

• 12 megapixel (i.p.v. 10)
• LiveView (zoals hierboven besproken)
• Video (zoals hierboven besproken)
• Een betere beeldprocessor (levert betere kwaliteit op)
• De uitstekende sensor van de D300 (met kwalitatieve hoge ISO)
• Zelfreinigende sensor (om stofdeeltjes te vermijden bij het wisselen van lenzen)
• Grotere LCD-display op de achterkant (3 inch i.p.v. 2,5)
• Meer foto’s per seconde (4,5 i.p.v. 3)
• Mogelijkheid tot GPS-verbinding (om foto’s te geotaggen: waar is een foto genomen?)
• HDMI-uitgang (digitale uitgang om foto’s of HD-filmpjes bv. op HD-TV te tonen)
• Sceneherkenning en gezichtsherkenning (focus op wat relevant is)
• Microfoon en luidspreker

Voor de rest is deze camera een logische evolutie van zijn sterke voorganger de D80. Waar de D80 het kleine broertje was van de D200, is de D90 het kleine broertje van de D300. De meeste van de bovenstaande functies (op video na) werden vorig jaar geïntroduceerd bij de opvolging van de D200 door de D300.

Lens

Reflexcamera’s kenmerken zich door de verwisselbaarheid van de lenzen (de ‘objectieven’, eigenlijk). De nieuwe D90 is enkel een body, waarop nog een lens moet geplaatst worden. Alle Nikon-objectieven passen op deze nieuwkomer, ook objectieven zonder ingebouwde motor (die niet goed werken op de goedkopere D40 en D60).

Tesamen met de introductie van de D90 heeft Nikon ook een nieuw objectief voorgesteld, dat onder andere als kitlens (body en lens in één doos) bij de D90 zal verkocht worden: De nieuwe 18-105 mm VR is een goede en betaalbare lens mét beeldstabilisatie (VR) die zich ideaal positioneert tussen de eenvoudige 18-55 mm die bij de D40 en de D60 geleverd wordt, en de prijzige 18-200 mm VR die populair is als superzoom in combinatie met D80s en consoorten.

Mij lijkt de 18-105 in ieder geval een betere kitlens om bij de D90 te leveren, dan de kwalitatief minderwaardige en niet bepaald populaire 18-135 mm die bij de D80 als kitlens geïntroduceerd werd.

De 18-105 mm heeft een interne autofocus-motor, wat de lens geschikt maakt voor alle Nikon-camera’s, inclusief de D40 en de D60.

De lens gaat los zo’n 300 euro kosten.

Tot slot

Al bij al een zeer mooie aankondiging van Nikon vandaag. De D90 lijkt een kleine upgrade voor de D80, maar is eigenlijk een volledig nieuwe en zeer moderne camera. Dit toestel is de ideale camera voor foto-enthousiastelingen die net dat ietsje meer willen, zonder zwaar in de kosten te gaan. Een fijn toestel waar elke fotograaf ongetwijfeld veel plezier aan zal beleven.

De nieuwe video-mogelijkheid opent ook markten voor de hobbyist-fotograaf die graag met filmpjes experimenteert. Kwalitatief hoogwaardige video’s zijn mogelijk dankzij de combinatie van HD-resolutie, de uitstekende sensor en de bruikbaarheid van alle Nikon-lenzen.

De nieuwe Nikon 18-105mm VR is als objectief een mooie aanvulling van het VR-lenzen gamma van Nikon.

Kooptips

Trouwe lezers zouden moeten weten dat ik niet graag koopadvies geef, omdat ieders behoefte persoonlijk en anders is. Toch weet ik uit ervaring dat ik vragen om koopadvies krijg, so here it goes:

• Wil je de overstap maken van compactcamera’s naar reflexcamera’s, dan is deze D90 misschien iets voor jou. Maar énkel als je het meent, en ook qua tijd zwaar wil investeren in je nieuwe hobby. Wil je liever wat verkennen, zonder goed te weten waar je gaat eindigen, overweeg dan eerder een D40.
  Vergeet ook niet om alternatieve merken te bekijken. De Sony A200 en de Canon 450D zijn zeer mooie alternatieven voor deze Nikon D90.
• Ben je op zoek naar een opvolger voor je D80, laat de D90 dan links liggen (zoals ik zal doen). De D80 is nog lang niet afgeschreven, en is nog steeds een hoogwaardige, moderne camera. De extra megapixels hebben niets te betekenen, de video-mogelijkheid is min of meer een gadget. Geen gerechtvaardigde upgrade, dus.
  Wil je echt een stap verder, spaar dan eerder voor een D300 als opvolger voor je D80. Of wacht twee jaar op de opvolger van de D90.
• Bezit je een D40 of een D60, en wil je een stap verder gaan, dan is deze D90 misschien een mooie upgrade. Maar ook hier weer: laat je niet verblinden door wat toeters en bellen - misschien wil je direct de stap naar een D300 zetten?
• Denk ook aan het volgende: de D90 is ten vroegste over een maand verkrijgbaar. Zijn voorganger - de D80 - wordt nog zeker een half jaar verkocht, en zal door deze introductie een serieuze prijsval kennen. Toch is de D80 nog steeds een moderne en veelzijdige camera. Ben je op zoek naar een camera in dit segment, en heb je de nieuwe toeters en bellen van de D90 niet nodig, dan kan je een zeer interessant koopje doen met een gloednieuwe D80.
• Heb je nog een D50 of een D70, waar je zeer tevreden van bent, maar ben je toe aan verfrissing en vernieuwing? Dan is deze D90 het gedroomde kerstcadeau!
• Wil je serieus aan de slag met video, en ben je minder in fotografie geïnteresseerd? Koop dan vooral geen fotocamera, en spaar voor een serieuze videocamera.

Voila, tot hier enkele simpele tips. Maar onthou: de finale beslissing ligt bij jou: kijk, kwijl, vergelijk en kies. En geniet!

Klikkerdeklik!

Een stokje dat al weken aan het rondvliegen is van de ene blog naar de andere: de nogal obscuur genaamde ‘Premio Brillante Weblog Award’. Veel blabla om gewoon te zeggen dat iedere ‘winnaar’ zeven blogs mag opgeven die hij/zij graag leest, en die zeven mogen dat dan op hun beurt doen, en yadda yadda.

Mijn zoon had vorige week reeds de eer twee van die awards in ontvangst te nemen en dankzij Bruno is bibi nu ook aan de beurt, waarvoor dank!

Ik ben even in mijn feedreader gedoken, en heb er zeven blogs uitgehaald (eigenlijk acht, maar kom). Als je weet dat er 111 abonnementen in mijn Google Reader zitten, dan weet je ook dat 7 blogs een redelijk arbitrair getal is. Ik heb blogs proberen te kiezen waar ik u graag eens mee kennis laat maken, en die misschien nog niet allemaal even bekend zijn. U krijgt van mij twee stadsblogs, een lifeblog en maar liefst vier fotoblogs. Bent u dol op babyblogs, check dan zeker ook eens het lijstje van Kobe.

1. Leuven blogt. Vlaanderen telt heel wat stadsblogs, de een al uitgebreider dan de andere. Maar achter de meeste van die stadsblogs zit een bezielde ploeg vrijwilligers, die elke dag opnieuw de stadsgenoten op de hoogte proberen te houden van wat er reilt en zeilt.
   Bij Leuven blogt ken ik een groot deel van die ploeg. Ik heb de blog weten ontstaan, zien groeien, en ook de ploeg erachter zien groeien, en ik kan u zeggen: er wordt hard, maar met veel plezier gewerkt aan Leuven Blogt. Als halve Leuvenaar volg ik de blog nog altijd graag, en als u ook maar in de verste verten iéts met Leuven te maken heeft, moet u dat zeker ook doen.
2. Editie Dendermonde en Denderend. Als ik niet in Leuven zit, zit ik in Dendermonde, de stad waar ik sinds anderhalf jaar (graag!) woon. Dendermonde is een verrassend bruisende stad, en telt maar liefst twee stadsblogs. Vandaar deze dubbele nominatie. Bij deze blogs ken ik de ploeg die erachter zit niet persoonlijk, maar ik ben zeker dat we het ook hier over bezielde, hard werkende vrijwilligers hebben. Een pluim!
3. Artur Eranosian. We blijven in Dendermondse sferen. De blog van Artur heb ik leren kennen omdat hij een Dendermondenaar is, maar ik ben blijven plakken omdat het een fantastische fotoblog is. Artur bruist van het talent, al zal hij dat zelf niet graag toegeven. Zijn blog staat vol met eenvoudige maar briljante foto’s van dingen die hij ziet en registreert met zijn D50. Een plezier om te volgen als fotoliefhebber.
4. Watch with me. Nog zo’n opstormend talent. Dirk van Dikkie.net is nog niet zo lang met fotografie bezig, maar als je zijn blog ziet, zie je hem zo groeien. Dirk heeft een goed oog, kan goed met zijn toestel overweg, en beheerst ook de knopjes om achteraf in Photoshop of Lightroom zijn foto’s de juiste finishing touch te geven. Sinds enige tijd houdt hij er een aparte fotoblog op na, waar hij wat uitleg geeft bij zijn foto’s. Een dikke aanrader, doe alstublieft zo voort, Dirk!
5. hullabaloo. Een pure fotoblog, puurder krijg je ze niet. Elke dag een foto, zonder blabla. Meestal foto’s van verlaten gebouwen, fabrieken of machines. Maar altijd zeer mooi in beeld gebracht. Een favoriet in mijn feedreader. Gebruik zeker ook eens de random feature.
6. Photofacts. En de laatste fotoblog in mijn lijstje is er eentje óver fotografie. Dus geen foto’s, maar wel heldere artikels over fotografie en technieken, over fototoestellen, tips en trucs, …: alle nieuws voor de nieuwshongerige foto-amateur. Met ook weer een team bezielde vrijwilligers erachter.
7. Lime blogt. De enige doodgewone blog in dit lijstje, reserveer ik voor Lime. Ik volg haar blog nog niet zo heel lang. Ik heb Kato al enkele keren ontmoet op blogmeets e.d., en ben zo haar schrijfseltjes beginnen volgen. Ik hou heel erg van haar lyrische vertelstijl, en zeker nu ze momenteel met haar hoofd in de wolkjes loopt wegens prille maar mooie liefde, spat de lyrische verliefdheid van het scherm. Leuk om lezen is dat.

Tot daar mijn kleine selectie. Hoera voor deze acht, en evenveel hoera voor de andere 103 blogs in mijn reader!

Zoals beloofd, het uitgebreide verslag (ahum, zéér uitgebreid) van mijn wedervaren op de Leuvense trein vanavond.

Een verslag zonder foto’s. Ik zat op de eerste rij om alles mee te maken, maar ik had geen fototoestel bij me. Op zo’n moment denk je wel ‘ns “Had ik nu maar een GSM met een camera” maar aan de andere kant ben je eigenlijk blij dat je daar de ramptoerist niet aan het uithangen bent. Niemand trouwens, ik heb geen enkel fototoestel gezien.

Wel cameramannen. Van regionale zender ROB-TV, van VTM, en wat later ook van de VRT. VRT en VTM hebben over het ongeluk bericht in hun journaal van vanavond, ROB doet dat morgen, Webpalet doet dat nu.

Ik was aan de late kant om mijn trein te halen vanavond. Ik was iets te laat vertrokken op mijn bureau, en ik was nog teruggelopen om mijn flesje water mee te gritsen. “Want,” dacht ik, “dat ga ik kunnen gebruiken als ik me zo moet haasten in dit weer.”

Na een behoorlijk snelle fietstocht kwam ik om 17.02h aan in het Leuvense station. Daar heb ik om 17.04h een trein over Brussel, die net het station binnenreed, en om 17.05h een trein over Mechelen. Dikkie kwam ook net toe, om die trein naar Mechelen-Antwerpen te nemen.

Wanneer ik toekom in het station, kijk ik altijd even op de tv’s of de treinen uit Brussel geen vertragingen hebben. Als dat wel het geval is, riskeer ik niet mezelf vast te zetten in Brussel, en ga ik over Mechelen. De treinen uit Brussel hàdden bijna allemaal vertraging, maar de trein naar Mechelen had óók een kwartier vertraging. Het was het dagje niet voor de treinen.

Twijfel. Ga ik over Mechelen, mee met Dikkie, of toch over Brussel. Beslissing: over Brussel. Hup die trein in. Ondanks een probleem in Diegem, waar we moeten passeren. We zien wel.

Op de trein ontmoet ik Paul, een mede-pendelaar die ook naar Dendermonde moet. Meestal knikken we enkel, maar nu knopen we een gesprekje aan. Over de vertragingen. “Maar,” zegt Paul, “met deze trein heb ik nog nooit problemen gehad.”

Amper een minuut later gebeurt het. Ken je dat geluid, wanneer je in de auto zit, en er vallen takken op het dak? Stel je dat geluid voor, maar dan veel luider. Je zit in de wagon, je bent nét het station uit en plotseling hoor je dat geluid. Gekletter. Getril. De trein hangt scheef op een brug. Je hoort een kabel knappen. En dan het gepiep van plooiend ijzer. Je ziet stukken naar beneden komen. De “voelsprieten” die op het dak van de trein staan (om de bovenleidingen af te tappen) plooien, en met een harde klap bungelt er plots een van die ijzerstellen naast het raampje waar je zit. En dan begint de trein hard af te remmen, en staat ze stil. Scheefhangend, op de brug.

De hierboven beschreven paragraaf heeft zich afgespeeld in en rond onze wagon, die het epicentrum was van de “crash”. Dit alles zal vijf, maximum tien seconden geduurd hebben. Maar op dat moment hou je je hart vast. Je weet niet wat er gebeurt, je denkt dat de trein aan het ontsporen is, of helemaal aan het verbuigen is, en dat er zometeen een grote ramp gaat gebeuren. Wanneer de trein stil staat, besef je wat er gebeurd is, en word je weer rustig. Je weet: “we staan stil, we zijn veilig, maar we zitten vast voor minstens een uur”.

Niet iedereen schijnt dat te snappen. De conducteur was in onze buurt toen het gebeurde. Ook hij was uiteraard nogal geschrokken. Wanneer hij weer bij zijn positieven is, haast hij zich naar voren, door onze wagon. Een medereiziger klampt hem aan en vraagt wat er aan de hand is. Haastig zegt de conducteur dat hij het niet weet, en dat er info volgt. De reiziger is ontgoocheld met het antwoord en begint direct tegen de medereizigers zijn beklag te doen: “Gaat dat hier lang duren? Waarom doen ze de deuren niet gewoon open? Gaan we met deze trein verder?”

Als de bovenkant van je trein half uit elkaar hangt, wéét je dat die trein geen millimeter meer mag verroeren. En dat je dus een tijdje vast zit. En dat de deuren openen zeer onverantwoord zou zijn. En dat ze alles in het werk gaan stellen om dit probleem zo snel mogelijk op te lossen en ons zo snel mogelijk te helpen. En dus je schrikt van het onbegrip van sommige reizigers, die na een half uur nog meer aan het jammeren zijn en uitroepen hoe schandalig het wel was dat we nog geen water gekregen hadden.

Maar vergis je niet, het was een gezellige boel daar hoor. Samen opgesloten zitten, het schept een sfeertje.

We keken uit de raampjes, en zagen dat de bovenleiding serieus verwrongen was. Dat de trein over meer dan honderd meter een spoor van vernieling getrokken heeft. En dat een van de kabels in het gras beland is, en daar een piepklein rookpluimpje veroorzaakt.

Dat rookpluimpje bevond zich op een redelijke afstand van de trein. Maar het werd groter. Al snel hadden we door dat er een bermbrand aan het ontstaan was. En dat door de rook de meeste sporen onbeschikbaar zouden zijn, en de chaos in het station compleet zou zijn. Maar vooral: dat dit geen makkie zou zijn om te blussen.

Het ongeluk is gebeurd op een van de breedste punten van de Leuvense sporenbundel. Voor de kenners: ter hoogte van het zigeunerpark. En van het treinviaduct, waarop wij stonden. Daar is de sporenbundel minstens 15 sporen breed. En dat bermpje bevond zich ergens in het midden. Compleet onbereikbaar dus voor de brandweer.

Na tien minuten hoorden we de sirenes van de brandweer al. Maar het heeft uiteindelijk anderhalf uur (!) geduurd vooraleer de brandweer op een veilige manier de bermbrand kon bereiken. Op dat moment was er al 100 meter berm afgebrand, en was er een serieuze rookontwikkeling, die ook de trein binnendrong. Alle ruiten stonden open omdat het in de trein een sauna werd, maar nu moesten ze weer dicht voor de rook. Maar buiten rookhinder was er voor ons op geen enkel moment gevaar. De trein heeft dus niét gebrand, zoals ze in het Journaal beweerden. Geloof niet alles van wat ze op TV zeggen…

En gelukkig dat die trein niet gebrand heeft. Aangezien we zo onbereikbaar waren voor de brandweer, en aangezien ze geen water mochten gebruiken, omdat de leiding blijkbaar nog onder stroom stond. Waren wij blij dat we in een kooi van Faraday zaten. De brandweer heeft de bermbrand uiteindelijk uitgeklopt, met spades.

Iets voor zeven was alles eindelijk klaar voor de evacuatie. Na twee uur hadden alle hulpdiensten zich opgesteld, klaar voor de opvang, was het spoor veilig gemaakt, en waren er voldoende helpende handen om alle 150 reizigers en hun bagage één voor één van de trein en over de sporen te helpen.

Die ontruiming duurde dus wel even. Daarna moesten we de brug te voet af, langs het spoor. Om vervolgens te wachten tot het hele spoorverkeer opnieuw stil gelegd was, zodat wij de oversteek over de sporen konden doen. Om vervolgens weer één voor één in te stappen in een trein die ons stond op te wachten.

Ha! De pippo’s van VTM waren blijkbaar verkeerd geïnformeerd. Want zij stonden ons op te wachten aan de overkant van de sporen, terwijl wij allen op een trein kropen die in het midden stond. Ha!

Op die trein kregen we eindelijk water, van de jongens van het Vlaamse Kruis. Na meer dan twee uur werden de dorstige kelen gelaafd, met één klein bekertje water.

Na een kwartiertje kon onze trein richting Leuven station eindelijk vertrekken, om amper drie minuten later toe te komen. Toen we van de trein stapten, eindelijk weer op een gewoon perron, werden we verwelkomd door talrijke Rode Kruis-medewerkers met waterzakjes. En door diverse cameraploegen. Ik heb een interviewtje beleefd geweigerd.

Want ik wilde naar huis. En ik wist dat zowel in Leuven als in Brussel het verkeer compleet in de knoop gingen liggen.

Uiteindelijk het er samen met Paul toch maar op gewaagd om richting Brussel te gaan, en de trein van 18.04h met 1.20h vertraging (!) genomen. Maar aangezien het spoor tussen Leuven en Brussel geblokkeerd was, was de ‘kortste’ weg tussen Leuven en Brussel over Mechelen. Een ‘kleine’ omweg, die de rit Leuven-Brussel ruim een half uur liet duren.

In Brussel was de chaos zoals voorspeld ook compleet, maar begon de toestand net te normaliseren. Waardoor we uiteindelijk om 20.30h de sneltrein naar Dendermonde konden nemen, en ik om 21h Dendermondse bodem betrad, vier uur na mijn vertrek in Leuven.

Eind goed, al goed.

En wat hebben we heleerd vandaah?
Dat je hart blijft stil staan tijdens de momenten waarop je denkt dat je in een zwaar treinongeval verzeild bent geraakt, en dat er vanalles door je hoofd schiet op dat moment.
Dat het warm was vandaag.
Dat kabels serieus kunnen doorhangen als het warm is.
Dat dat niet altijd interessant is.
Dat warmte relatief is, want toen we uit de hete trein kwamen, vond iedereen de buitentemperatuur bijzonder aangenaam.
Dat het Vlaamse Kruis de vele Waalse reizigers vriendelijk voortgeholpen heeft - een politiek feit!
Dat sommige reizigers de vele inspanningen niet appreciëren en blijven mopperen.
Dat ik geen idee heb hoe je een waterzakje moet opendoen zonder de hele inhoud uit te smossen.

En dat de trein altijd een beetje reizen is.