En zie, weer een jaar is komen te gaan. Een speciaal jaar voor ons, toch wel weer.

Waar 2007 voor ons het jaar was waarin onze Kobe ons gezinnetje vervoegde, zal 2008 ons vooral bijblijven als het jaar waarin we ons huisje vonden, en waarin Eveline tegelijkertijd hersenvliesontsteking kreeg. 2009 wordt dan weer het jaar van de verhuis.

Drukke tijden dus! En dat zorgt er voor dat de berichtenfrequentie op deze blog de laatste tijd wat lager ligt, maar ik weet dat u mij dat vergeeft. Al onze vrije tijd gaat momenteel naar het huisje, en dat maakt dat ik zelfs nog de tijd niet gevonden heb om foto’s te uploaden en te tonen. Sorry! We moeten nog twee maanden doorbijten, en dan wonen we in een mooi, volledig gerenoveerd huisje. Fijne vooruitzichten!

Voor de rest was 2008 voor deze blog het jaar van

• de verdere stijging der sitebezoekjes (130.000 in 2008),
• de tweede plaats in de Clickx Site van het jaar verkiezing,
• het bijzonder populaire artikel rond de nieuwe site van de VRT nieuwsdienst,
• de windhoos die langs mijn huis raasde,
• het populaire pamperonderzoek dat ik samen met mijn zoon voerde,
• een aanrijding in het gat van onze Olaf, de verkoop van onze auto, en de intrede van Skippy,
• de rampdag voor het Belgische treinverkeer waar ik op de eerste rij zat,
• mijn ontboezemingen over mijn jeugdliefde voor Radio Donna, dat overmorgen zijn laatste adem uitblaast,
• een populair artikel over mijn fotografie workflow
• en de Canon fotoshoot in Brussel

En we kabbelen rustig voort naar 2009…

Ik wens jullie een hele fijne overgang van oud naar nieuw, en bij leven en welzijn tot volgend jaar!

Ken je dat gevoel waarbij je gedachten te snel gaan om ernaar te handelen? Dat je duizend-en-één dingen wil doen en gedaan krijgen binnen een bepaalde termijn en dat je termijn dan overschreden wordt, terwijl je slechts 3 van die duizend-en-één dingen gedaan hebt? Meestal dan nog 3 dingen die niet eens in die duizend-en-één dingen inbegrepen zaten.

En dan eindigt het weekend of de werkdag met een licht gevoel van onbehagen, dat je, ondanks alle inspanningen, wéér maar eens in bed kruipt met het gevoel dat de tijd te snel is gegaan.

Daar valt maar 1 iets aan te doen: geen duizend-en-één dingen tegelijk willen doen! Met andere woorden, als je het niet zelf kan doen, geef het aan een ander…

U - goed verstaander - heeft het goed begrepen. Wat u hier leest, is dus NIET geschreven door de hoogstpersoonlijke eigenaar van deze blog, maar WEL door zijn vrouw.

Die dit bijzonder grappig vindt en er dus een absurde post van gemaakt heeft. Maar die tegelijk wel eens een bijdrage wil leveren aan het immer jachtige duizend-en-één (twee eigenlijk) dingen bevattende leven van haar echtgenoot.

Graag gedaan.

En hoera hoera, Music For Life is weer van start gegaan.

Kobe en ik hebben de start live op tv gevolgd. Het doet toch wel wat gek dat het huis na twee jaar Leuven verlaten heeft, en nu in Gent staat… Snif.

In ieder geval: veel succes voor de actie, en hopelijk krijgen we weer zes dagen bijzonder fijne radio!

Eigenlijk zijn het propere pippo’s eh bij De Standaard:

Een stukje uit een artikel dat vandaag in de krant staat. Ten eerste: Lilith werkt niet bij Flair, maar wel bij Joepie Story (maar dat is online ondertussen gecorrigeerd), en ten tweede: de tweede plaats in de categorie, die bestaat niet?

Ik denk dat ik bij De Standaard al te veel op zere tenen heb gestaan

Proficiat!

U bent lezer van de tweede populairste persoonlijke blog van Vlaanderen. Althans volgens de lezers van Clickx. De stemmers van Clickx. U dus. Waarvoor dank.

Vanavond vond in het NTG in Gent de prijsuitreiking plaats van de Site van het jaar-verkiezing van Clickx. Het werd een gezellige avond met bloggers en andere webbeesten, in een los sfeertje. Ik was aanwezig met een Leuvense delegatie die terecht trots mag zijn op een vierde plaats in de categorie ‘Stadsblogs’ voor Leven in Leuven. Hoera!

Ikzelf was - zoals u wel weet - aanwezig als genomineerde in de categorie ‘Persoonlijke blogs’. En kijk, tot mijn eigen grote verbazing heb ik het daar tot de tweede plaats geschopt. Onverwacht, onverdiend, maar wel zeer fijn. Al die stemmen waren meteen goed voor een 124ste plaats in het algemeen klassement, wat op 200 sites met verschillende kleppers ertussen zeker niet slecht is. Dank jullie! Mille fois merci!

Een dikke proficiat ook aan Lilith met haar eerste plaats in mijn categorie, en natuurlijk aan alle andere winnaars en genomineerden!

… om je stem uit te brengen op Leven in Leuven, op andere fijne sites of blogs, of op Webpalet, in de Clickx Site van het jaar-verkiezing. Dit weekend sluiten de stemlokalen.

Dus: als je wil stemmen, grijp dan nu uw kans - elke stem telt. Als je al gestemd hebt, of heel dat gedoe interesseert u geen zier, dan is dit meteen de laatste keer dat ik u ermee lastig gevallen heb. Lief, toch?

Wie voor mij stemt krijgt gratis en voor niks een Ikea-catalogus in de bus. Volgend jaar ergens. Als dat geen schoon geste is.

Jawadde, dadde! Er is een eerste tussenstand bekend gemaakt rond de verkiezing van de Site van het jaar. Ik was al wreed verwonderd dat ik in de eerste plaats genomineerd was, maar nu blijkt uit de tussenstand dat niet een Clopin, of een Michel, of een Imke Dielen in de top 3 (van de categorie Persoonlijke blogs) staan, maar wel Lilith, Tante Annie en… ikzelf. Lees het na op de blog van Clickx.

Zeer straf vind ik dat, maar wel fijn natuurlijk. Als u uw sympathieke stem dus nog niet hebt uitgebracht, aarzel dan vooral niet om dat alsnog te doen. En terwijl u bezig bent: stemmen op Leven in Leuven als beste stadsblog, potdorie! En op Artur bij de fotoblogs!

En aan de (blijkbaar vele) mensen die wel al hun stem hebben uitgebracht: mille fois merci!

>>> Stem nu <<<

Het was al weer een paar weken geleden dat ik nog eens ambiance had meegemaakt met onze vrienden van de NMBS, dus het lot vond het de hoogste tijd om daar vandaag nog eens iets aan te doen. Maar het verhaaltje heeft een verrassend aangenaam staartje gekregen.

Een piepklein artikeltje in de schermkrant, maar een accidentje met grote gevolgen voor het nationale treinverkeer. Een ongeval in Diegem waardoor alle treinen van Brussel naar Leuven omgeleid werden via Mechelen. Een ongeval met een wissel, waardoor alle seinen in ‘alarmfase’ gingen. En dus bovenop die extra miserie en drukte leverde dat dus ‘gestoorde overwegen’ op.

Ik trein vanochtend braafjes en vlotjes van Dendermonde naar Mechelen. In Mechelen plots een melding:

Dames en heren, door een probleem met gestoorde overwegen* zal deze trein vertrekken met een vertraging van 5 minuten.

Vijf minuten later:

Dames en heren, door een probleem met gestoorde overwegen zal deze trein vertrekken met een vertraging van 10 minuten.

Bon. Over vijf minuten een kwartier? Neen:

Dames en heren, door een probleem met gestoorde overwegen wordt deze trein afgeschaft.

Lap! Boem patat. Iedereen buiten. En ik was net zwaar geladen, maar soit.

Kijken, wat is de eerste trein naar Leuven. Ah ze roepen het om.

De eerste trein naar Leuven is de stoptrein van 8.17h die met 5 minuten vertraging zal vertrekken op spoor 2.

Tegen dat de trein binnenkwam, was die vermoedelijke vertraging opgelopen tot 10 minuten, maar vol goede moed klauteren we met zijn allen op de goedgevulde trein, en ik vind warempel een zitplaatsje. En de deuren gaan direct dicht! Hoera!

Vijf minuten staan we nog steeds ter plekke, en ik voel nattigheid. En ja hoor:

Dames en heren, door een probleem met gestoorde overwegen heeft deze trein een onbepaalde vertraging. De eerstvolgende trein naar Leuven is de trein op het spoor 3.

Een zucht van verontwaardiging gaat door de trein, maar kom, iedereen haast zich weer van de trein en propt zichzelf op de trein op het buurspoor. Klein detail: die nieuwe trein is maar half zo lang als de vorige. Ai. Drie olifanten in een Twingo hebben er geen lap aan.

Ik weet mezelf er rechtstaand bij te proppen, en zet met wat hulp van mijn mede-sardienen mijn fiets op het toilet. Hij moest hoognodig.

Ondertussen is het sfeertje los en luchtig (ondanks het gebrek aan lucht): bij zo’n gebeurtenissen slaat de ergernis op een bepaald moment altijd over in hilariteit. Dan ga je dollen met je medereizigers. En fijn dat dat is.

We hebben geluk met de treinbegeleidster en de bestuurder. ‘t Zijn toffe. We mogen onze knuffelhouding verlaten, en ook de ruimte helemaal vooraan het rijtuig (waar fietsen en goederen staan) bezetten. Dat levert ons wat meer ademruimte.

Maar vooral: dat geeft ons zicht op de cockpit van de bestuurder. En die bestuurder, dat was echte ne toffe. Die heeft van de nood een deugd gemaakt door te zeggen:

Bwa ja, terwijl ge hier nu toch zijt, zal ik eens uitleggen hoe dat hier marcheert.

Het werd een bijzonder boeiende rit naar Leuven. Ik mocht tot in de cockpit, en de bestuurder heeft alle bordjes langs de weg, alle tekens, alle seinen, alle knopjes haarfijn uitgelegd. En de noodprocedures. Wist je dat er onder bepaalde seinen (verkeerslichten) een telefoon hangt? En als dat sein op rood staat, moet de bestuurder uit de trein om te gaan bellen. Wat vandaag ook gebeurd is. Dus het was een allesbehalve saaie rit; traag rijden, toeteren, in nood een overweg overrijden, telefoneren aan een sein, …: het zat er allemaal bij.

Uiteindelijk met ’slechts’ 50 minuten vertraging, en gewapend met een boel nieuwe ervaringen, in Leuven binnengetuft. Dankuwel aan het betrokken NMBS-personeel om in dergelijke moeilijke omstandigheden het hoofd koel te houden!

*) Denkt u bij ‘gestoorde overwegen’ ook aan op- en neerzwiepende slagbomen die rijp zijn voor de psychiatrie?

Deze middag, in studentenrestaurant Alma, stonden twee meisjes in de wachtrij voor mij een normale, intermenselijke conversatie te voeren:

- Szeg, die foto’s op uwen Feesboek, die zijn zo keischoon bewerkt. Waarmee doede gij da?
- Ah da’s met Picasa, da’s een gratis programmaatje van Goegel.
- Serieus? En oe noemt da? Picasa? Ik ga da nooit onthouden eh. Weete wa, zet de lienk op mijnen Feesboek.
- Cavakes. En zette gij dan op mijnen Feesboek wanneer we nu afspreken voor de film.
- Da’s goe. Den Bart gaat wel nie meegaan, die is ziek.
- Kweet het, khem het gezien op zijnen Feesboek.

E-mail? Telefoon? SMS? MSN? Da’s allemaal zóóó 2007, maat!

Facebook! Het nieuwe wondercommunicatiezakmes!

Naar goede jaarlijkse gewoonte organiseert Clickx weer zijn grote ‘Site van het jaar’ verkiezing, waarbij u - ja, u! - de beste sites van 2008 kiest.

Stemmen kan online op www.sitevanhetjaar.be. Er zijn 21 categorieën, met telkens 10 genomineerden. En weet u wat? Deze blog is er dit jaar bij, in de categorie ‘Persoonlijke blog’. Hoewel ik zo’n verkiezing niet zo belangrijk vind, en mijn kansen niet erg hoog inschat, ben ik toch vereerd met de nominatie, zeker in het goede gezelschap van Houbi, Imke Dielen, Ishku, Lamazone, Ntone, Past Is Prologue, Tales from the Crib, Tales of Drudgery and Boredom en Tante Annie & de dingen. De volledige nominatielijst vind je op de verkiezingsblog.

Is deelnemen verplicht? Tuurlijk niet, gij. Is deelnemen gratis? Absoluut. Kan ik je een plezier doen met een stem op je blog? Jazeker, dat is altijd fijn. Mag ik ook op een andere blog stemmen? Zeker, in elke categorie mag je tot 3 sites aanduiden. En als ik nu op 3 andere persoonlijke blogs stem en niet op jou? Dat is uw volste recht, het zijn immers allemaal fijne blogs. Waar moet ik zijn? www.sitevanhetjaar.be

Dus als je even vijf minuten hebt, en je wil je waardering voor deze blog uitspreken, stem dan nu. En vergeet in de andere categorieën zeker niet om ook voor een fijne fotoblog te stemmen, en bij de stadsblogs verdienen Leven in Leuven en Denderend Dendermonde zeker en vast uw stem!

In onze serie “Alledaagse voorwerpen op bizarre plaatsen”: een collega is klaarblijkelijk zijn tandenborstel op het toilet vergeten.

Say what? Een tandenborstel. Op het toilet. Hier op het werk. Niet aan de lavabo, maar ín het kleinste kamertje zelf. Op de WC-rol-houder.

Geen vragen stellen.

Moh! Welk lijk komt er hier nu uit de kast gevallen??

Ik ben - zoals elk jaar - bezig met de uitnodiging voor het sinterklaasfeest hier op het werk. De sint heeft mij dat gevraagd, dus ik ben braaf en ik doe dat, want ik hou niet van de roe.

Ik bewerk het Word-document dat elk jaar gebruikt wordt, ik maak daar braaf een PDF van, en plots valt mijn oog op de properties van die PDF. Dat daar iets vreemds mee aan de hand is.

Ik denk even: virus in mijn Acrobat? En dan denk ik: of zou het in het Word-document zitten?

Word-document terug open, drie kwartier zoeken waar in die **** Office 2007 de document properties zitten, en… ja hoor…

Het zat in het Word-document. Een revolutionaire boodschap, die verdacht veel weg heeft van een virus. Een Word-macro-virus, zoals tinternet mij bevestigt.

Nu moet u weten dat al jààren hetzelfde document gebruikt en bewerkt wordt. Een document dat ik overgenomen heb van mijn voorganger. Die dus ooit met een virus gezeten heeft, blijkbaar (hetgeen eerlijk gezegd niet straf verwonderlijk is).

Wie weet hoe lang we die revolutionaire boodschap al naar de brave kienekes aan het verspreiden zijn

Vergeet uw kodak nie just te zetten!

Het voordeel van thuiswerken is dat je de deur kan opendoen wanneer de postbode onverwacht aanbelt met een aangetekende zending. Een envelop met een gratis CompactFlash-geheugenkaartje in. Een leuke envelop.

Over anderhalve week meer daarover!

Op weg naar mijn werk vanochtend iets grappigs gezien.

Een Afrikaan die vermoedelijk op weg was van onze PC-shop naar zijn kot. Met zijn beeldscherm. Zo’n grote, zwarte Dell-monitor met beeldbuis. Zo’n redelijk log ding. Op zijn hoofd.

Jawel, op zijn hoofd. Zoals Afrikaanse vrouwen alles dragen op het hoofd, zo had deze jongeman zijn scherm - beeldbuis naar beneden - op zijn hoofd, slechts lichtjes steunend met één hand.

Il faut le faire Maar het zal wel goed zijn voor de rug!