2009 zal in de annalen te huize Titeca geboekstaafd staan als “het verhuisjaar”. En momenteel is het hoogtepunt van dat verhuisjaar aan het lopen.
U weet uiteraard al dat we vorig jaar een huis gekocht hebben en daar in februari na een intense verbouwing met heel ons hebben en houden naar toe verhuisd zijn. Dat is 1.
Als u goed gevolgd hebt, weet u ook dat er op mijn werk dit jaar een grote reorganisatie gebeurd is. Om alle herschikte teams weer een beetje logisch te ordenen, is er op dit eigenste moment een grote verhuisoperatie op mijn werk bezig. Daarbij ben ik vrijdag van mijn bureau naar een tijdelijke locatie verhuisd (is 2), heb ik gisteren de helpdesk - waarvoor ik verantwoordelijk ben - helpen verhuizen (is 3), ga ik vandaag van mijn tijdelijke locatie naar mijn iets minder tijdelijke locatie (is 4), en mag ik in december nog eens verhuizen, naar mijn definitieve locatie (definitief, tot de volgende verhuis dan toch :-)) (is 5).
En dan morgen. Morgen verlaten mijn ouders na 40 jaar het huis waar ik opgegroeid ben, om naar een kleiner en comfortabeler appartement te verhuizen, het slotstuk van een plan- en verbouwingsproject van meer dan 2 jaar. Morgen is het de grote verhuisdag, waarbij de vele dozen en de zware meubelstukken een ritje gaan maken. Is 6. Het winkelgedeelte moet trouwens over 2 weken nog apart verhuisd worden naar het pand waar mijn broer een nieuwe zaak start, maar ik ben nog niet zeker dat ik daarbij kan helpen, dus die verhuis tel ik niet mee.
En dan is er nog mijn schoonbroer. Ook hij heeft vorig jaar een huis gekocht, dat ondertussen zo goed als gebouwd is, en waar hij in november intrekt, geholpen door de familie. Is 7.
Geef toe, qua aantal verhuizen op een jaar kan dat toch wel tellen, niet? Straks kweek ik nog spieren, stel u voor!
Dit is het meisje dat ik op een Leuvens feestje begin 2001 leerde kennen.
Dit is het meisje waarmee ik een jaar later hand in hand aan een lange reis tesamen begonnen ben.
Dit is het meisje waar ik op 20 augustus 2005 “Ja!” tegen gezegd heb.
Dit is de mama van mijn zoon, en de kwieke drager van mijn tweede kindje.
Dit is mijn vrouw, waar ik elke dag “Ja!” tegen wil zeggen, waar ik vandaag vier jaar mee getrouwd ben, waar ik mijn kindjes mee wil opvoeden, en waarmee ik altijd verder op pad mee wil gaan, verkennend met elkaar.
20 augustus 2009. Misschien wel de eerste 20 augustus sinds het begin vandemetingen waarop het niet regent. Een bijzonder zwangere 20 augustus, met een zeer moeizame en pijnlijke bolle buik. Een mooie 20 augustus, gewoon omdat het vandaag 20 augustus is.
Gelukkige trouwverjaardag, bolleke.
(PS: En ook een gelukkige vierde trouwverjaardag aan Lien en Peter!)
Update: Okee, het heeft geregend. Dat is dus het zesde jaar op rij dat het regent op 20 augustus. En zelfs al had het niet geregend; 35 graden is nu ook niet direct het weer waarvan ik droom voor mijn trouwdag…
Een leuk Duits deuntje dat al een hele tijd op StuBru gedraaid wordt, en dat nu nog een leuke videoclip blijkt te hebben ook: Haus am See van Peter Fox. Over een mens die blij is met zijn heimat.
Sinds de recentste vernieuwing van De Standaard Online is het voor lezers mogelijk om op artikels te reageren op de site. Wat nogal vaak een misselijkmakende stroom aan verzuurde opmerkingen en complottheorieën oplevert.
En ja, ik hoor het u al zeggen: ge moet dat niet lezen als ge dat niet wilt. Klopt. Maar soms valt mijn oog daar eens op, en dan is het weer om zeep, is heel mijn vertrouwen in de mensheid naar de vaantjes, en ben ik vijf weken depressief. Boehoehoe.
Maar weet je wat dan nog het grappigste van al is? Dat je online kan reageren op dat artikel over online reageren. En ja hoor, daar zijn de bijzonder grappige reacties weer! Een greep uit de zuurtjes!
“Een onderzoeker van de VUB, die in de strijd der ideeën consequent inzetten op ‘adoptie… bij homo’s!’ of ‘euthanasie… bij kinderen!’, neemt begrijpelijkerwijs aanstoot aan de opruiende taal op de fora.”
“Het probleem is dat de mening van de twee hierboven neerkomt op het goedpraten van een zeer stevige vorm van censuur, en een weinig begrip is naar de waarden van de vrije meningsuiting. De kans is lang niet onbestaande dat De Standaard hun forum-beleid hierdoor zal aanpassen.”
“De intellectuele elite verliest haar ijzeren greep op de opinievorming in Vlaanderen, en dat maakt hen angstig. Dat is de enige manier waarop bovenstaande onzin te kaderen valt.”
“Dit artikel is duidelijk geschreven vanuit de visie ‘Wij zullen het de sullen eens uitleggen’. Waarvan akte.”
“Hoe ging dat ook alweer, censuur?”
“En kom niet af met die schaamlap censuur, ga eens een jaar wonen of op missie in een land met waar censuur in de betekenis van het woord heerst en kom dan terug hier klagen over ‘de gratuite schending van uw rechten’…”
“Het probleem van irrelevante posts is gemakkelijk opgelost als je er even een IT’er op zet. Iedere geregistreerde gebruiker krijgt bij zijn inschrijving een aantal punten waarmee hij reacties van anderen kan beoordelen (intelligent, grappig, beledigend, irrelevant) en krijgt iedere dag een aantal punten bij.”
En dan de beste van al:
“Belachelijk! Stomme bijdrage! Awoert De Standaard!”
En nu wachten op de eerste zuurpruim die daar de ironie niet van inziet
Ik was aan de toegelaten 70 kilometer per uur op de hoofdweg aan het rijden, toen ik plots in de verte 2 fietsers zag die met geen mogelijkheid overgestoken raakten. Dus ik rem langzaam af, en flikker even om duidelijk te maken dat ze kunnen oversteken.
Terwijl de fietsers oversteken en me een dankbaar gebaar toegooien, stopt er een BMW X5 op vijf centimeter van mijn gat, om vervolgens - wanneer de fietsers nog maar nét overgestoken waren - mij met volle geweld voorbij te steken, toeterend en mij een middelvinger toegooiend.
Ik ben enorm geschrokken. Niet van de agressiviteit op zich - ik verwacht niet anders van BMW-rijders - maar van de reden van agressiviteit. Dat iemand toetert omdat ik aan ouwpeekessnelheid door een industriezone tuf, zou ik ergens nog kunnen snappen. Maar toeteren omdat ik stóp voor fietsers??
Da’s nu al een maand of zo dat we zowel ’s ochtends bij het opstaan als ’s avonds bij het slapengaan een drie à vier muggen platmeppen in onze slaapkamer. Laat het ons op gemiddeld 7 per dag houden, de afgelopen 31 dagen.
Wat ik me afvraag: als we nu heel dierlievend waren geweest en dat nièt hadden gedaan, hadden we dan nu 217 muggen in onze slaapkamer?
De Belgische justitie helpt mee om de komkommertijd te verdrijven: elke dag kan je meespelen met de spannende zomerquiz: “waar gaan er vandaag eens gevangenen ontsnappen?”
Michael Schumacher gaat terug rijden in de Formule 1. En eerder zagen we Lance Armstrong zijn comeback maken in de Tour. En in eigen land is Kim Clijsters herbegonnen met tennis.
What’s next? Fredje Deburghgraeve gaat over drie jaar nog eens een gouden medaille gaan pakken op de spelen? Yves Leterme die nog eens gaat proberen premier te worden? Eddy Merckx die volgend jaar op de Champs Elysees nog eens op zijne veelo springt? Sean Connery die nog ne keer James Bond gaat spelen? Plons de gekke kikker die ons nog eens een paar nieuwe verhalen toekwaakt vanop de ondertussen vervallen boerderij? Mik, Mak en Mon die nog eens een reünie houden?
2009 zal in de annalen te huize Titeca geboekstaafd staan als “het verhuisjaar”. En momenteel is het hoogtepunt van dat verhuisjaar aan het lopen.
Straks kweek ik nog spieren, stel u voor!
Recente reacties