Tijd voor nog eens een fotootje op deze blog. En het is nog eens eentje van de zoon.
Eentje uit de vakantiecollectie. Domweg gelukkig, op de schommel.
Archief van maart 2009
Spammers. We haten ze allemaal. Hoe meer rommel in onze mailbox, hoe ambetanter we worden.
Maar eigenlijk, aan een kant, bewonder ik ze wel. Als er één iets is wat je van virusschrijvers en spammers kan zeggen, dan is het wel dat ze creatief zijn. En hetzelfde kan gezegd worden van de virus- en spambestrijders van deze wereld.
Voor elk gaatje dat gevonden wordt, heeft een spammer of virusschrijver een antwoord klaar, voor elke nieuwe bedreiging verzinnen de bestrijders een oplossing, en voor elke oplossing zoeken de bandieten weer een nieuw gaatje.
En het is heerlijk en ongemeen boeiend om die creatieve strijd te aanschouwen. Neem nu de spammers. In den beginne was er geen vuiltje aan de lucht, en stuurden ze gewoon mailtjes met reclame voor ‘Viagra’. Gewoon -boenk- het ding bij zijn naam noemen. Dus eerste stap van de bestrijders: het woord ‘Viagra’ is verdacht.
Daarop vonden de spammers het volgende: we vervormen het woord een beetje. We vervangen de ‘i’ door een ‘1′ bijvoorbeeld, of we voegen wat spaties in, of we spreken gewoon over ‘the blue pill’. Dat leverde dus ‘V1AGRA’, ‘VI A GRA’, ‘V.i.a.g.r.a’ en aanverwanten op. Nu, die mogelijkheden zijn niet onuitputtelijk als ze herkenbaar moeten blijven, dus ook daar hadden de bestrijders snel een oplossing voor.
De spammers waren weer aan zet, en die begonnen met afbeeldingen in de mails. Het woord ‘Viagra’ werd niet meer in tekstvorm geschreven, maar werd gewoon in een afbeelding gegoten, zodat de lezer de afbeelding nog ziet en leest, maar een computerprogramma de tekst ‘Viagra’ niet meer zomaar terugvindt. Vandaar dat er nu stilaan spamscanners zijn die aan OCR doen: het “bekijken” van afbeeldingen, en het interpreteren van de letters.
En daar hebben meneer en mevrouw Spam nu blijkbaar een antwoord op gevonden: vanochtend kreeg ik onderstaande mail in mijn postvakje:
Ik weet niet of u direct doorheeft wat er aan de hand is, maar ik vind het geniaal: we hebben niet te maken met een tekst, niet met een afbeelding, maar met een tabel. Een tabel van 31 kolommen en 6 rijen. Alle cellen zijn leeg, maar sommige cellen hebben een achtergrondkleur. En dat geheel geeft een leesbaar woord. De methode leent zich niet echt voor lange woorden, maar toch.
Subliem! Want ik kan niet echt bedenken wat je hiertegen kan doen. Je kan mails met lege tabellen verdacht gaan vinden, maar daar antwoorden de spammers wel weer op door dummy-gegevens in de tabel in te vullen. Je kan een bepaalde grootte van tabellen verdacht vinden, maar daarmee schiet je sommige gelegimiteerde mails met tabelinformatie in de voet. Of je kan software maken die een “foto” neemt van de mail zoals ze te zien is, en daar een OCR-analyse op doet. Wat op zich een heel dure en processor-intensieve oplossing is.
Boeiend dus. Benieuwd hoe de spambestrijders hierop gaan reageren. En chapeau voor de spammers 
Tijd voor de halfjaarlijkse reminder.
Het is weer zomertijd. Als je de klokjes in je huis juist aan het zetten bent, vergeet dan dat van je camera niet. Zo zijn je foto’s altijd netjes op tijd getrokken!
Nonde nonde nonde nonde nonde!!!
Sta ik nog net vandaag met de nodige verontwaardiging in onze cafetaria het krantenberichtje te lezen dat aan het bord geprikt is, waarin te lezen staat en vooral te zien is hoe collega Jan vorige week door een auto omver gereden is, en bloedend achtergelaten werd, en word ik vanavond wel zelf niet omver gereden zeker!
Gelukkig met veel minder verstrekkende gevolgen als bij Jan - kijk maar naar de foto bij het artikel; “gehavend” is het minste wat je kan zeggen. Neen, ik ben er van af gekomen met de schrik en een kapot zadel.
Ik was zoals elke dag fietsend op weg naar het station, en net voor ik het stationsplein wil oprijden, rij ik langs een auto die net een parkeerplaats verlaten heeft. Ik wil het stationsplein op - naar links - hij wil de ring op - naar rechts - en snijdt daarbij zijn hoek af, zodat hij rakelings langs het voetpad scheert. Maar in die (dode) hoek zat bibi, en ik ben dus geplet tussen de zijflank van de auto en de voetpadrand, waarbij zijn rechterachterwiel nét niet over mijn fietsje of mijn voet gereden heeft. Evenwicht verloren, op de grond beland, rechtgeklauterd en grijze Opel Astra de ring zien oprijden. Ikzelf heb niets, maar mijn zadel is kapot, waarschijnlijk door het duwen van mijn been tijdens de val.
Eerst was er verschietachtigheid (dat doet viés, maat!), dan borrelde de verontwaardiging op - “Ooit al gehoord van SPIEGELS, kalf!!! En PINKERS???” - en dan komt bij mij altijd de berusting, de relativering en mijn eeuwige naïeve geloof in de goedheid van de mens: volgens mij heeft die mens mij écht niet gezien (wat niet wegneemt dat hij mij had moéten zien), en mijn zadel was al een tijdje scheurtjes aan het vertonen en stilaan aan vervanging toe. Ik was nog woest toen ik in Leuven op de trein stapte, en ondertussen houden we halte in Boortmeerbeek en ben ik de rust en relativering zelve.
Ik heb een deel van zijn nummerplaat. In combinatie met het de kleur en het merk van zijn wagen waarschijnlijk genoeg om hem/haar op te sporen. Maar moet ik daarmee naar de politie stappen? Pffff, ik heb er echt geen zin in. Rompslomp en miserie voor een versleten zadel dat gescheurd is? Neen dank u. Dat ze dan maar hun energie steken in het opsporen van de wegpiraat die collega Jan omver gekegeld heeft.
Zen. En een nieuw zadel.
Ik ben geen fokkiedrinker. Ik krijg de drarte zwank niet over mijn lippen. En dus ik ben zo iemand die op bonderwaarlijke wijze dijn zag kan gebinnen zonder de kantoordrug. Ik kan de wereld onmilleddijk aan, zonder hafankelijk te zijn van een pokje fokkie.
Ik ben wél een fan van de fokkie-cleramespots. En dus ik steun de actie van Ouwe Degberts om ‘fokkie’ in het boordenwoek te krijgen. Meer info op fokkietje.be.
Tijd voor een mocochelkje.
Moeiegorgen!
Het commerciële beest in de mediaheren en -dames beslist al jaren dat succesformules uitgemolken moeten worden. Aan elk succesvol tv- of radioprogramma moeten enkele nevenproducten ontsponnen worden: boeken, DVD’s, CD’s, … VTM heeft er in de jaren 90 zelfs een serieuze lap op gegeven door van ongeveer elk tv-programma een gezelschapsspel uit de brengen. Gaf soms rare effecten. “Schat, wat wil je vanavond spelen? Waagstuk, Rad van fortuin, Het nieuws of Walters verjaardagsshow?”
De laatste tijd zijn het precies veel boeken. Den Vlaeming leescht weer gaarne percies, en dus moeten er boeken komen. Boeken, boeken, boeken. Van het zotste programma eerst.
Sommige van die spruitsels zijn zeer aangenaam en/of nuttig. Zo neus ik heel graag rond in de 2 boeken van Jongens en Wetenschap, en ik heb in de boekhandel al dikwijls staan loeren naar het Peeters & Pichal boek, dat er ook best wel nuttig uit ziet.
Maar wat ik me vandaag afvroeg: een boek van De Wereld van Sofie, zou dat niet plezant, nuttig en aangenaam zijn? Vol van die leuke, zinloze weetjes? Of sluit dat te dicht aan bij Jongens en Wetenschap?
Iets zegt me dat ze bij StuBru niet zo boekerig zijn. Een CD dan misschien?
Aja, en trouwens…
Ik bied mezelf aan als nieuwe derde ‘K’ bij K3.
Ik ben fris, jeugdig, wulps, en ‘t is eens iets anders…
Ik ben net terug van een heerlijk en verkwikkend verlengd weekendje Center Parcs, afgesloten van alle nieuws en internet.
Dus ik dacht: ik check even de website van De Standaard, dan ben ik weer helemaal mee.
En dan zie ik in grote letters dat dít het hoofdpunt is, het belangrijkste nieuws.
Okee, de wereld staat waarschijnlijk ongelofelijk hard stil. En de eerste K2-mopjes zijn waarschijnlijk al aan hun opmars bezig. Maar als dàt het nieuws van de dag is, dan heb ik duidelijk weinig gemist.
Er zat bij mijn krant van maandag een affiche. Om aan mijn raam te hangen. Om Earth Hour te steunen.
WWF roept op om op zaterdag 28 maart tussen 20.30h en 21.30h een uur lang de lichten te doven. Om aan te tonen dat we samen het verschil kunnen maken tegen de klimaatverandering.
Ik ben in dubio. Ik weet echt niet goed wat ik van deze actie moet denken. Ik ben - denk ik - bijzonder eco: ik let op mijn energieverbruik, ik verkies de fiets boven de wagen, ik was mijn kleren en mijn vaat zo ecologisch mogelijk, en ik steun graag alle initiatieven die de natuur respecteren.
Maar als ik heel eerlijk ben, heb ik het eigenlijk een beetje moeilijk met symbolische acties als deze. En ik wilde eigenlijk een maand geleden hetzelfde schrijven over Dikke-Truiendag, maar dat is er toen wegens verhuisdrukte niet van gekomen.
In het verleden heb ik Dikke-Truiendag nog zeer enthousiast gesteund op deze blog. Twee jaar en een pak levenswijsheid verder, sta ik iets kritischer tegenover die symbolische acties.
Want dat is wat het zijn: symbolische acties. Dat ene graadje minder, of dat ene uur zonder licht gaat in de hele klimaatstrijd niets uithalen, maar door mee te doen, toon je je symbolisch solidair. Zo’n symbolische actie moet dan het doel in de verf zetten, en de non-believers overtuigen.
En daar wringt het schoentje voor mij: het overtuigen van wie niet meedoet. Het is fantastisch dat er sensibilisering is rond het klimaat - hoe meer hoe liever - maar de verwarming lager zetten of in het donker gaan zitten, is een vermindering van je comfort, en dat is een foute boodschap: om energie te sparen, moeten we ons comfort opgeven. Fout: in een goed geïsoleerd huis is het aangenaam warm met een minimum aan energie, en spaarlampen kunnen vandaag de dag heel aangenaam sfeerlicht brengen. En voor groene stroom kiezen, is ook al een hele stap vooruit.
Dus meer duurzame oplossingen zorgen voor energiebesparing zonder comfortverlies. Maar in het donker kou zitten lijden om de aarde te redden, dat doet niemand graag. En dat zal de non-believers alleen maar meer afschrikken.
Bovendien denk ik dat ze bij Electrabel en consoorten hun hart vasthouden. En hopen dat de actie van WWF niet massaal gevolgd wordt. Want als iederéén zijn licht uitdoet, dan hebben ze in Doel en de andere centrales een groot probleem. Elektriciteit wordt niet op vraag geproduceerd. Elektriciteit ís er, en als er geen vraag is, waar moet die stroom dan naartoe? Dus: vooral niet té massaal uw licht uitdoen, anders krijgen we het achteraf niet meer terug aan…
Maar kom, laat ons met een positieve noot eindigen. Want uiteindelijk, hoe kritisch ik me nu ook opstel, het is geweldig dat er sensibilisering is rond het klimaat. En hopelijk haalt het iets uit.
Dus neem op 28 maart de gelegenheid te baat om de lichten wat te dimmen, de verwarming wat lager te zetten, en met uw geliefde knus samen te kruipen onder een warm dekentje. Om zo uw klimaat een beetje op te warmen.
Alles voor het klimaat.
Nu onze verhuis achter de rug is, wordt ons leven eindelijk stilaan weer wat rustiger. We leven niet meer op het hectische ritme van enkele weken geleden, maar kunnen weer af en toe tijd maken om - tussen het werk dat nog overblijft - te relaxen, en we kunnen ons sterk verwaarloosd sociaal leven weer revitaliseren; stilaan gaan de etens-uitnodigingen weer de deur uit.
Ik had jullie hier graag ook met trots en vreugde meegedeeld dat ik ook mijn fotohobby weer ten volle opgenomen heb, maar ik moet al beginnen met slecht nieuws op dat vlak.
Ik had effectief vorig weekend vol enthousiasme mijn fototoestel weer ter hand genomen, om weer met het betere amateurwerk bezig te zijn, en was begonnen met een hele reeks foto’s van onze Kobe, want onze meest recente dateerden ondertussen uit de kersttijd.
Op mijn kaartje stonden nog foto’s van ‘den bouw’, van begin januari tot nu, want het was er in tussentijd niet van gekomen die ervan te halen. En tussendoor stonden er nog foto’s van een feest op. Er was dus werk aan de winkel.
En zondagavond had ik me dan ook enthousiast achter mijn pc gezet, om eindelijk eens aan die berg foto’s te beginnen.
En toen liep het fout. Eén verkeerde handeling. En roesj - heel mijn kaartje leeg. Boem patat. Weg. Alles. Verdwenen in het grote digitale gat.
Dé fout die ik toen gemaakt heb, is om te panikeren, en vanalles van undo-toestanden en zo te proberen, tegen beter weten in, waardoor er vanalles van verkeerde bestanden op het kaartje geschreven werd.
Was ik kalm gebleven, ik had éérst en vooral een recovery-tooltje losgelaten op het kaartje, en vermoedelijk nog zowat alles kunnen recupereren. Maar doordat ik nu eerst gefoefeld en geschreven had, en pas daarna aan de recovery was begonnen, waren heel wat bestanden reddeloos verloren.
Heel wat, dus niet allemaal. Ik heb een behoorlijk deel foto’s kunnen recupereren. Van elke fotoreeks waren er nog wel een aantal exemplaren over. Bijvoorbeeld deze foto van Kobe die het startschot gaf van een nieuw fotografie-seizoen.
Anticommercieel als hij is, bedekt hij de merknaam. Maar de boodschap is duidelijk.
Een valse start dus. Met veel verloren foto’s en enkele gerecupereerde. Maar er zijn geen rampen gebeurd. Het motiveert me alleen maar om die schade des te beter in te halen.
De komende weken komen er dus weer foto’s aan.
Ik ben daar alvast blij over. En Kobe ook, eigenlijk.
Soms wou ik dat ik een anonieme blog had. Een blog met lezers, maar zonder gezicht erachter. Waar de anonieme auteur vrijelijk zijn gal kan spuwen over wat en wie hem tegensteekt in de wereld.
Maar dat zou laf zijn. Anoniem brullen is makkelijk, heel makkelijk. Dus daar doen we niet aan mee. Als ik iets te zeggen heb tegen de mensen, dan zeg ik het tegen de mensen. Mijn blog is geen publieke schandpaal.
En toch. Vanvond heb ik zo ongelofelijk veel goesting om een scheldtirade te placeren op mijn blog. Over twee oude, zielige mensen die mijn blog toch nooit onder ogen zullen krijgen, en die zó kortzichtig en zó bekrompen zijn dat ze nog niet eens zouden beseffen dat ze iets verkeerd gedaan hebben of dat je boos op ze bent als je kl**t***ken op hun deur zou schilderen.
Ik heb ongelofelijk veel zin om gewoon ongegeneerd mijn verhaal te doen. Maar ik doe het niet. Ik ben te beleefd. Ik ben een wussie. Ik heb zelfs vriendelijk goedenavond gezegd nadat ze mij het bloed onder mijn nagels gehaald hebben.
Dus jullie moeten het doen met deze teaser. En heel nieuwsgierig zijn naar het verhaal dat ik niet ga vertellen. En hopen dat je niet teveel dergelijke zielige kiekens ontmoet in je leven.
Hmmm, misschien één week is wel heel kort voor een serieus beta-programma eh. Amper een week nadat De Standaard aankondigde een nieuwe site te lanceren, en daarbij 250 beta-testers toe te laten, staat de nieuwe site al online. Lijkt me dus toch eerder een promostunt dan een serieus feedback-programma.
Ze hadden misschien beter nog iets langer gewacht om er alle foutjes uit te halen, want vandaag viel dit mooie mailtje in mijn mailbox.
En dan mag een mens dus geen vieze grapjes en zo beginnen maken eh…
Deze week zijn ze gearriveerd, onze nieuwe meubels. We hadden onze oude eethoek te koop gezet, en een nieuwe aangeschaft. De oude eethoek is ondertussen verkocht, en de nieuwe is deze week gearriveerd, en staat sinds gisteren volledig in elkaar: twee buffetkasten, een barkast, een tafel en zes stoelen. En we zijn er zeer tevreden van.
Waarmee onze verhuis ook zo goed als afgerond is. De laatste dozen kunnen uitgepakt worden (het gerief dat in die kasten moet), en de living is zoals ze moet zijn: met alle meubels en gordijnen. Tijd voor een nieuwe fotosessie dus, en die volgt zeer binnenkort. Ja, want eindelijk - na een lange stilte - heb ik mijn fototoestel weer ter hand genomen. Al heb ik daarover nog een ander verhaal, later deze week.
Ik moet zeggen dat ik na twee dagen meubels ineen draaien maar half mens meer ben. Mijn rug vermoordt mij en ik kan me met moeite nog bukken of Kobe op de arm houden. Maar het resultaat mag er wezen, en vooral… stiekem doe ik dat eigenlijk heel graag, meubels in elkaar steken. Da’s opbouwend werk dat meestal heel goed afloopt, dus dat geeft wel een bevredigend gevoel. Ik ben er ook verrassend precies in. Dus alle rugpijn ten spijt vind ik het eigenlijk aan een kant spijtig dat ze in elkaar zitten, en dat het puzzelwerk erop zit
En bij uitbreiding geldt dat eigenlijk voor alle kluswerk dat ik in de laatste maanden heb verricht. Ik heb de laatste vier maanden héél veel bijgeleerd over doe het zelven: ik heb (met de nodige hulp) muren afgebroken, plakwerk afgekapt, een douche uitgebroken, een bad helpen zetten, aan waterleidingen gewerkt, een vloer helpen leggen, een toilet gezet, muren en een plafond geplakt en uitgeplamuurd, leidingen gelegd, stopcontacten gestoken, lichtschakelaars vernieuwd, muren en plafonds geschilderd, ramen afgeschuurd, opgestopt en geschilderd, lampen opgehangen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ik ging 2 tot 3 keer per week langs in de Gamma, en heb er ettelijke honderden euro’s gespendeerd.
Maar eigenlijk, als ge dat onder de knie begint te krijgen, is dat allemaal heel leuk om te doen. Geeft dat een goed gevoel, omdat ge iets aan het opbouwen zijt. Dus hoe slopend de afgelopen maanden ook waren, ik ga het ergens wel missen.
Dus als er iemand nog eens klusjes te doen heeft of meubels in elkaar te steken heeft, en er geen beginnen aan ziet: geef een seintje
Recente reacties