Ik heb de laatste dagen zo een beetje het gevoel op een rollercoaster te zitten. Je weet wel: met hele hoge ups, met hele lage downs, en vooral: dat alles aan een razende snelheid.
Vorige maandag schreef ik mysterieus dat ik met volle plezier het abonnement op een RSS-feed opgezegd had. Dat abonnement was van een immo-feed, waar ik dagelijks allerlei huizen en krotten op binnen kreeg. Een feed die me al lang uit mijn oren kwam, maar die ik weigerde op te zeggen zo lang we op zoek waren naar een huis.
Het feit dat ik die feed vorige week opgezegd heb, luidt dus het fantastische nieuws in dat we een huisje gekocht hebben. Hieperdepiep, hoera! Na drie jaar zoeken - eerst in Leuven, daarna in Dendermonde - zijn we vorig weekend eindelijk op ons betaalbare droomhuis gestoten. Vrijdagmiddag gebeld, ’s namiddags bekeken, ’s avonds een bod gedaan, op zondag nog eens gaan kijken, en het aanvaarde bod getekend! Woesj!
Gisterenmiddag dan hebben we allen samen de compromis getekend. Dat wil zeggen dat we in januari of februari verhuizen!
En nu willen jullie alles tegelijk weten! Waar? Groot? Klein? Op te knappen? Instapklaar? Met tuin? Met garage?
Het is een halfopen bebouwing, bouwjaar 1986. Het huis ligt op 2 straten van ons huidige stekje, en de ligging kan dus niet perfecter voor ons: Dendermonde, deelgemeente Sint-Gillis, vlak bij het station. En bovendien op 1 minuut wandelen van Kobes onthaalmama.
Er is een hele mooie tuin, en op 50 meter van de tuin een zeer grote garage. Om privacy-redenen krijgen jullie er helaas geen fotootje bij, maar er volgen nog wel fotootjes van het interieur eens we bezig zijn.
Voor we er in trekken gaan de huidige eigenaar en wij nog even stevig doorwerken. Op zich was er niets mis met het huis, maar een recent ontdekt waterlek zorgt er voor dat er een aantal zaken mogen aangepakt worden, en als we dan toch bezig zijn gaan we het grondig doen: nieuwe vloer, nieuwe verwarming, nieuwe keuken.
Er is misschien nog maar een week verstreken sinds het ‘vinden’ van het huis, maar er is al ongelofelijk veel (denk)werk verzet; de ideeën krijgen vorm en de planning staat ongeveer op poten. U kan vermoeden dat het een drukke week geweest is.
Maar. Zoals jullie wel door hadden is het huizenverhaal de ‘up’ in onze rollercoaster. De ‘down’ is dat Eveline het bekijken van het huis, het bieden en het tekenen van de compromis op pure wilskracht en adrenaline gedaan heeft. Want ze is sinds anderhalve week ziek thuis, en is vandaag opgenomen in het ziekenhuis om te recupereren van… hersenvliesontsteking.
‘Hersenvliesontsteking’. Het klinkt heel vies, het is ook heel vies, maar in dit geval klinkt het erger dan het is. Eveline heeft de minst erge vorm (viraal), die niet dodelijk is, en geen blijvende gevolgen heeft. Het is ook niet besmettelijk, dus voor Kobe, voor mij of voor bezoekers is er geen probleem. Wat wil dat allemaal zeggen voor Eveline? Tot nu toe loeiende hoofdpijn, misselijkheid, duizeligheid, vermoeidheid. En nu op het gemak rusten en uitzieken. Eveline blijft in het ziekenhuis tot ze aan de beterhand is (normaal gezien ergens midden deze week). Ondertussen worden er nog allerlei bijkomende onderzoeken uitgevoerd, om haar toestand op te volgen. Ze is in het ziekenhuis gewoon het best af - daar kan ze optimaal uitrusten en herstellen.
En ondertussen hebben wij - Kobe en ik, de mannen - het huis voor ons alleen. Het doet heel gek, zo alleen thuis, en Kobe voelt ook dat er iets niet helemaal in de haak is.
Maar we redden ons wel. Alles okee met ons. En de ergste drukte is achter de rug, hebben we de indruk. Nu is het kwestie van de dingen gewoon op hun plooi te laten komen. En dan reikhalzend en plannend uit te kijken naar ons nieuwe huisje.
In tussentijd vergeeft u mij ongetwijfeld enige blogstilte. U hoort nog van ons.
Tssssk… De zjeugd van zjeden.
Recente reacties