Webpalet

Ik was vanmiddag in ‘t stad, toen het plots begon te regenen. Niet erg - van een beetje regen smelt een mens niet, dus ik ging gewoon door met mijn boodschappen.

Mijn laatste halte was de Hema. Een behoorlijke drukte was het daar, en toen ik aan de kassa stond aan te schuiven heb ik minstens vijf mensen gezien die een paraplu aan het kopen waren. En allemaal vroegen ze aan de kassa of ze er het etiketje al konden afknippen.

Grappig vind ik dat, zo event-driven shoppen. Hopla, het regent, tijd voor een nieuwe paraplu!

En de volgende keer dat het regent? Weer een nieuwe paraplu? En de vorige op eBay?

Of als er onverwachte straatwerken zijn, met modder tot gevolg, lopen we dan allen de schoenwinkel binnen om laarzen te kopen? Of als er een snedige wind zit, gaan we dan met z’n allen vlug een muts gaan kopen? Of als er een spontane treinstaking uitbreekt, lopen we dan de dichtstbijzijnde garage binnen om een auto te kopen? “Een kleintje is goed hoor, ‘t is maar voor vandaag. Neen, inpakken hoeft niet, het is om direct te gebruiken.” Of op je wandeling door de stad een prachtig gebouw tegenkomen, of een potsierlijk zicht zien, en dan ontdekken dat je geen camera bijhebt, en in de eerste de beste fotowinkel er eentje kopen? Of tijdens een boswandeling een appel plukken, en je dan suf zoeken naar een winkel waar ze schilmesjes verkopen om er de schil af te doen?

Weet u nog zo voorbeelden van event-driven-shopping? Al dan niet realistisch?

Ergernis van de dag: mensen die op het perron staan te roken alsof hun leven er van afhangt, omdat hun trein het station binnenrijdt en hun dure sigaret nog lang niet op is, die tenslotte een laatste, stevige trek nemen, de sigaret onder de trein gooien, opstappen en dan - in de trein dus - hun laatste rookwalm uitblazen.

Aan al die mensen: een welgemeende IEEEUUW!

(en dan houden we het nog beschaafd)

De Standaard werd vandaag gemaakt door Jan Fabre, en was volledig aan schoonheid gewijd. Op zich vond ik de speciale editie die Luc Tuymans vorig jaar gemaakt heeft, beter geslaagd, maar kom - we klagen niet. Een krant die vol staat met paginagrote mooie foto’s is altijd fijn. Is altijd schoon!

Minder schoon is de manier waarop deze krant zich soms bezondigt aan vuile commerce. Peter Vandermeersch - algemeen hoofdredacteur van de krant - is vorig jaar tot marketeer van het jaar verkozen. Gisterenmiddag op de radio heeft hij een staaltje van die ‘marketing’ getoond. Ik vond het er gewoon ferm over.

StuBru, middag, Sofie Lemaire haar nieuw program. Sofie heeft een item over de canards die terug zijn in Frankrijk - de krantenjongens die de voorpagina’s afroepen. Reden: dalende krantenverkoop. Terwijl in België de krantenverkoop stijgt. Reden genoeg voor Sofie om Peter hierover even op te bellen. Het interview in kwestie is te beluisteren op de StuBru-site.

Tijdens het interview laat Sofie enkele voorbeelden horen van hoe de Vlaamse kranten zouden klinken als zo’n krantenjongens terug in het straatbeeld zouden verschijnen. Een krantenjongen roept onder andere de voorpagina van De Standaard af. Waarop Vandermeersch zeer subtiel toevoegt: “Ja, dat is geweldig! Als dat nu morgen zou zijn, dan zou die krantenjongen kunnen afroepen dat de krant door Jan Fabre gemaakt is, want we zijn op dit eigenste moment met de kunstenaar aan het vergaderen, en het wordt een heel bijzondere krant.”

Totààl irrelevant, totààl ongepast.  Platte commerce. Dan zijn ze al eens zo vriendelijk om u op te bellen.

Maar ha! Ik heb lekker gewacht tot alle krantenwinkels toe zijn en er nergens zo’n exclusieve krant meer te krijgen is, voor ik mijn gal spuw. Op deze manier is dit gezaag tenminste geen verdoken reclame voor Fabre zijn gazetje. Ha!