Niet alleen Kobe, maar ook zijn olifant mocht meedoen aan de fotoshoot.
Archief van mei 2008
Nog een kleine twee weken, zo lang duurt de actie van Sitepoint nog, waarbij je gratis één van hun boeken kan downloaden van hun site.
The Photoshop Anthology is een leerboek voor Photoshop, specifiek gericht op webontwikkelaars. Je leert met Photoshop werken op een heel praktische manier: geen saaie theorie, maar concrete voorbeelden die stap voor stap uitgewerkt worden.
Het boek telt een goeie 250 bladzijden, en biedt een mooie manier om Photoshop te leren kennen. Verwacht niet dat je achteraf een Photoshop-specialist bent, maar je zal goed met het programma uit de voeten kunnen.
Het boek behandelt versie CS2 - de vorige versie - maar dat hoeft geen probleem te zijn. Je leert de algemene principes kennen, en de verschillen tussen CS, CS2 en CS3 zijn klein genoeg.
Er is geen addertje onder het gras: dit boek wordt gratis en voor nikske aangeboden op de site van Sitepoint, en dit nog tot vrijdag-de-dertiende juni.
Doen!
Ik weet het, ik weet het: ik kies er zelf voor om te bloggen, en ik heb dus geen recht om te klagen. En ik wil ook niet klagen, eigenlijk. Maar het is soms raar. Het is soms wennen.
Wat? Iets gelijkaardigs als wat Goya onlangs beschreef.
Vorige zaterdag op de Blogmeet vroeg iemand me of ik met mijn Volvo gekomen was. “Euhm… ja ja. Ah ja, ge hebt van het ongeval gelezen op mijn blog”.
Even later stond ik met iemand anders te babbelen, toen plots twee onbekende dames binnenkwamen, en de een naar mij begon te wijzen, terwijl ze tegen de andere mompelde “Kijk, da’s die mens van die schone witte foto’s met het zoontje en de leuke olifant.” Ik wuifde effe en knikte bevestigend “Jaja, de olifant!”
Wat later op de avond kwam iemand me vragen of alles nog goed ging met mijn zoontje. En of hij al tandjes kreeg. Neen, tot nu toe nog niet. Maar hij knaagt overal al goed op.
En daarnet, op het perron in Brussel-Noord, liep iemand langs me, om even op zijn stappen terug te keren en te vragen “Bent u Karel?” Het bleek een lezer van mijn blog te zijn. Dag lezer!
Eveneens raar is het wanneer je vrienden ontmoet, en met een nieuwtje wil uitpakken, en je begint te vertellen en je wordt onderbroken met de reactie: “Ja inderdaad, ik heb het gelezen op je blog.” “Oh boe, ik dacht ‘ns iets te vertellen…”
Nogmaals: ik klaag niet eh. Ik vind het aan een kant zelfs flatterend dat mensen mij advies vragen, mensen mij herkennen, mensen naar mij informeren, vrienden mijn blog lezen. Maar het blijft soms gek.
Het publieke leven. Een beetje.
Yup yup, al zeggen we het zelf: het was een fijne Blogmeet gisteren.
Ondergetekende is bijzonder tevreden over de Alma-catering, over de locatie, over het weer, over de opkomst, over de gratis Carlsberg, over de gespreksonderwerpen, over het niet-gebruik van het aanwezige draadloze netwerk, over wat hij bijgeleerd heeft over assistentiehonden, over de nieuwe ontmoetingen, …: kortom, een geslaagde avond!
En achteraf heb je dan altijd spijt dat je met bepaalde mensen niet wat langer hebt staan babbelen, maar kijk, om dat euvel op te heffen organiseren we volgend jaar gewoon een nieuwe editie!
Foto’s volgen zeker nog, maar bij deze alvast een oproep aan de aanwezige fotografen (en die waren manifest aanwezig) om alle foto’s in de daarvoor voorziene Flickr-pool te plaatsen.
Er was blijkbaar iets heel interessants en heel fotografeerbaar aan de hand op de Ieperse Markt, vorige zondag. Een kudde amateurfotografen viel aan.
Op wat, kan je zien in mijn Flickr-set van het evenement.
Oh!
Zie nu ne keer!
Mijn tellerke van mijn Kodak Nikon is weer op 1 gesprongen.
Ik heb 9999 foto’s getrokken met mijn D80, dus de getallekes waren op.
Tijd voor een nieuw fototoestel!
Hmmm, helaas marcheert dat niet op die manier 
Maar maak u geen zorgen, we zijn nog steeds zeer gelukkig, mijn D80 en ik. De liefde is nog groot.
Wat niet belet dat ik niet af en toe mag kwijlen op een D300
Nu onze Kobe acht maanden oud is, en hij stilaan heel stevig op zijn poep blijft zitten, kan ik stilaan een ander soort foto’s van hem beginnen trekken dan tot nu toe het geval was. In plaats van liggende foto’s en foto’s in iemands handen of op iemands schoot, kan ik nu foto’s trekken van Kobe in zijn eentje, op zijn poep. En zonder achtergronden dus.
Vorige vrijdag heb ik een fotoshoot gemaakt van Kobe op een witte achtergrond. De foto’s verschenen eerder al op zijn blog, en op mijn Flickr-account.
Ik heb deze week een paar mailtjes gekregen van mensen die mijn vragen hoe die foto’s gemaakt zijn, en hoe ik mijn achtergrond zo wit krijg.
Bij gebrek aan tweede fototoestel kon ik geen foto’s maken van de volledige opstelling, maar ik kan wel een foto laten zien zoals hij uit het toestel gerold is:
De foto is gewoon in onze living getrokken. Op de achtergrond zie je het salontafeltje, waarop een rol wit papier rust. Het wit papier rolt van het tafeltje tot een meter of 2 voor het tafeltje. Tussen het tafeltje en het papier ligt een worstkussen, als beveiliging voor als onze vent achterover toetert.
Aan de rechterkant van de foto zie je onderaan een fijn, blauw lijntje. Dat is de rand van een Spa-fles die net niet op de foto staat. Aan beide kanten stonden Spa-flessen om het papier op zijn plaats te houden. Meer moet dat niet zijn.
De camera staat op een statiefje, op ooghoogte met Kobe, en een drietal meter voor hem. Die afstand is zo groot om Kobes aandacht niet te laten afleiden door de camera, en om de foto’s op 70mm zoom te kunnen trekken, wat een goede brandpuntsafstand voor portretten is.
Om de foto’s te trekken, is een flitser gebruikt. De flitser staat los van de camera op een apart statiefje. Op de bovenstaande foto staat dat statiefje nét buiten beeld, rechts van de foto. De flitser staat ter hoogte van Kobe, en is volledig naar boven (naar het witte plafond) gericht. Op die manier stuitert het licht netjes terug naar beneden, en krijg je mooie schaduwen onder Kobe, maar geen storende schaduwen achter hem.
De foto’s zijn getrokken met afstandsbediening. Dat is iets wat ik meestal doe als mijn camera op een statief staat, maar wat hier heel belangrijk was om met Kobe bezig te kunnen zijn zonder mezelf achter de camera te verstoppen. Door de foto’s met afstandsbediening trekken kon ik Kobes aandacht van allerlei kanten trekken, zonder dat hij recht in de camera kijkt. Dat levert spontane foto’s op.
Da’s alles voor wat het trekken van de foto’s betreft. Dan begint de naverwerking. Zoals je ziet op bovenstaande foto is de achtergrond van de getrokken foto niet sprankelend wit, maar eerder grijs.
Ik ben begonnen met de foto’s te importeren in Lightroom, zoals ik steeds doe. Wat ik daar ook steeds doe, is de kleuren en de helderheid wat bijwerken. Ik heb de helderheid een stuk verhoogd, waardoor de achtergrond al een stuk witter zag, en de kleurverzadiging een stuk opgetrokken; het gaat om kinderfoto’s en die mogen kleurrijk zijn. Vandaar ook het rode T-shirtje.
Eens ik mijn eerste werk in Lightroom gedaan had, schoof de foto door naar Photoshop, om de achtergrond spierwit te krijgen. Om dat te doen, maak ik gebruik van het Levels commando, waarbij ik de kleuren doorschuif tot de achtergrond wit is.
Eens dat gebeurd is, is het nog een kleintje om de rest van de achtergrond weg te gommen, en de ideale compositie te maken.
‘t Zit er weer op voor België, het Eurovisiesongfestival.
Baai baai!
Berichtje in de mailbox, naar aanleiding van mijn thuiswerk-artikeltje van vanmorgen:
Aha, je overwoog om met de auto naar je werk te gaan. Is dus gerepareerd?
Oeps, volledig vergeten om een statusupdate van het auto-ongeval op de blog te geven, maar ja: onzen Olaf rijdt weer. Foto’s posten heeft weinig zin, want het is eigenlijk bijzonder proper gerepareerd, herspoten en al. En ge ziet er niets meer van.
Maar het mag wel deftig in orde zijn, want we hebben wel 3,5 weken zonder auto gezeten. 25 dagen zonder auto, omdat iemand in je gat rijdt zonder dat je er iets kan aan doen, ‘t is wreed. Het is een wreed spelletje van getrek met verzekering en expertise en garage geweest, maar bon, soit, ze zijn tot een vergelijk gekomen, het is gerepareerd, en wij hebben er nog niet al te veel miserie mee gehad.
Het enige wat ik nu nog eens moet bekijken, is een ambetant geklop dat ik tijdens het rijden van achteren hoor komen. Ik moet vanavond beslist eens checken of er toevallig geen technieker in mijn koffer opgesloten zit.
Nu, ondanks de reparatie vrees ik dat we toch aan de laatste maanden van ons autootje zitten. Hij heeft de laatste tijd nét iets te veel meegemaakt om nog veel langer over de Vlaamse wegen te scheuren, en dus tegen het eind van het jaar ten laatste zouden we graag een waardige vervanger hebben voor onze trouwe Olaf. Wordt dus zeker vervolgd.
En Eveline? Is die ook gerepareerd? Ja, best wel. De ergste last van de whiplash is over, enkel tijdens het rijden doet de nek nog wat pijn. Maar het raakt allemaal in orde, zoveel is duidelijk.
Dus spons erover en het hele voorval zo snel mogelijk vergeten…
Ik moet het u niet meer zeggen, dat de NMBS vandaag staakt.
Ik moet u waarschijnlijk ook niet zeggen dat het redelijk onbegonnen werk is om vandaag van in Dendermonde tot in Leuven te raken.
De trein is om evidente redenen geen optie. De auto zie ik eerlijk gezegd ook niet zitten: het gebeurt af en toe eens dat ik met de auto naar mijn werk ga, en op een normale werkdag moet ik dan om 6.20h vertrekken om een beetje vlotjes in Leuven te raken (aankomst: 7.15h). Dat wil zeggen, met de voorspelde monsterfiles van vandaag: dat ik om 5.30h had moeten vertrekken, om pas vanavond laat terug te zijn. Neen, dank u.
En de fiets? Sjah, ik wil op een mooie zomerdag nog wel eens de 65 km-lange tocht van hier tot in Leuven doen, maar om er dan nog een werkdag aan vast te plakken… Hmmm…
Dus ik werk thuis vandaag. De simpelste oplossing, zowel voor mij, als voor mijn werkgever. Het kan best nog wel leuk worden vandaag: ook Eveline werkt thuis vandaag, dus altijd een kletscollega in de buurt. Voor mijn middagpauze hebben we afgesproken met enkele andere vastzittende pendelaars uit de buurt. En straks om 11 uur neem ik deel aan een vergadering op het werk per wiki, per webcam en per MSN.
Maar bovenal wordt het vandaag een productieve dag! Dus hup! Gedaan met bloggen! Werken!!
Gratis krantenlezers gezocht
Gepubliceerd door - 19 mei 2008 in Bedenkingen en hersenkronkels. 2 Reacties
Morgen staakt de NMBS. Er zullen geen treinen rijden, en dus ook geen reizigers op en van treinen stappen. Er zal dus ook geen pendelverkeer in de Belgische stations zijn.
Bij mijn weten staakt de gratis krant Metro morgen niet. En zullen er morgen dus gigantische oplages gratis kranten liggen wachten op lezers, op reizigers.
Doe die kranten een plezier. En de redacteurs, die vandaag weer pennevruchten uit hun toetsenbord zullen persen, om die kranten gevuld te krijgen. Woont u in de buurt van een station, of passeert u er morgen op weg naar uw werk of de supermarkt, spring dan even binnen in het station of de tunnel, en pik een Metro mee. En neem er direct nog een mee voor uw vrienden of collega’s.
U maakt er een boel lettertjes heel gelukkig mee.
Er is nog één bord spaghetti over van de Blogmeet van vorig jaar - het bord dat niemand wilde. Onverspilzuchtig als we zijn, hebben we dat bord meegenomen naar huis, en zal het volgende week tevoorschijn komen op de nieuwe editie van de Blogmeet - Bloggers in De Moete. Het bord zal van zijn haar ontdaan worden door een aanwezige kapper, en vervolgens opgewarmd worden op de barbecue, om geschonken te worden aan de hongerige ziel met het coolste T-shirt aan.
Wil je dit unieke spektakel meemaken, en vooral een fijne barbecue-avond bijwonen voor de luttele prijs van 10 euro? Schrijf je dan snel in, morgen sluiten we het boeltje af.
Recente reacties