“Geen twee zonder drie”, zegt het schoon Vlaams spreekwoord.
En ja hoor, na verhuis 1 en verhuis 2 ben ik vandaag voor de derde keer op drie maand tijd verhuisd. Deze keer opnieuw een bureauverhuis - we hebben hier op het werk nog eens een paar dingetjes herschikt en bibi is drie bureaus verder beland.
Ach, niet getreurd hoor. Als je net een maand geleden een hele kuis- en wegsmijtoperatie hebt gehouden, dan valt een propere verhuis naar drie bureaus verder best wel mee - ik ben al helemaal geïnstalleerd zie.
Afgelopen jaar hebben we op mijn werk een presentatie gehouden over de weg die een e-mail aflegt van zender naar ontvanger, doorheen allerlei servers en netwerkkabels. Dat was toen de wonderbaarlijke reis van Emiel de e-mail.
We hebben dus aan de kar moeten trekken; we hebben elk optreden iets anders uitgeprobeerd. Vorige week in Ieper hadden we voor het eerst het gevoel: nu hebben we het gevonden.
Dat vorige week in Ieper, dat was op het Stadsfestival op 18 augustus. De Fixkes mochten er afsluiten om middernacht en brachten een fijn programma met intieme, maar ook vlotte nummers. Want het leven is meer dan kvraagetaan alleen.
Als we daar nu eens met z’n allen gewoon vrede mee nemen, en als alle journalisten zich nu eens zouden terugtrekken van de poorten van Hertoginnendal, Belvédère, of weet ik veel welke kastelen? Als we nu eens gewoon onze politici laten bekomen, de moed opnieuw laten bijeenrapen, om weer hun taak te hervatten, ongestoord deze keer. Als we die mensen nu eens hun werk gewoon lieten doen, zonder continu te vissen achter de ene of de andere uitgelekte nota, of de heren en dames in kwestie op nachtelijke uren te bestoken met netelige vragen, waar alleen maar uitspraken van komen die de boel doen ontploffen, of waar ze achteraf spijt van krijgen? Als we nu eens stopten met giftige lezersbrieven naar kranten te sturen over zaken waar we geen compleet beeld van hebben? En als we het gepolariseer in de media, dat van deze mislukking een self-fullfilling prophecy maakt, nu eens compleet negeerden, en eens zélf leerden denken?
Laten we effe met z’n allen aanvaarden dat we voorlopig geen regering hebben, en dat een groep bekwame mensen daarover aan het onderhandelen is. Laten we effe gewoon de draad opnemen en verder gaan met ons leven, en dan horen we het over één of twee maanden wel als er een nieuwe regering is, en of en hoe België nog bestaat.
Zou dat niet eenvoudiger zijn? Elk zijn job? Ik weet toch dat ík er de kriebels van zou krijgen als er iedere avond aan de voordeur van mijn werk bosjes journalisten mij en mijn collega’s staan te bestoken met vragen over de voortgang van ons werk.
Geduld en vertrouwen, dames en heren. Onze mening hebben we immers al gegeven. Op 10 juni.
Nikon houdt het bij professionele toestellen. De D300 is de lang verwachte opvolger voor de D200 voor pro’s en semi-pro’s, en de D3 is het nieuwe kwijlgerief voor professionele fotografen. Ook bij hen een reeks nieuwe objectieven, vooral dan een aantal zeer verrekijkende maar ook zeer prijzige telelenzen met VR-technologie (beeldstabilisator). Schoon!
Voor de “gewone consument” voorlopig niets nieuws van Nikon, het is m.i. nog even wachten op de D60, die zich netjes tussen de D40 en de D80 zal nestelen.
Snapt u niets van bovenstaand gebrabbel? Lees dan even een aantal dingen na in Fotografie in mensentaal of trek u er niets van aan.
Meer info over de nieuwe toestellen bij Photofacts.
Deze ochtend op de trein Brussel-Leuven. De vaste conducteursaankondiging:
Dames en heren, u bevindt zich op de trein richting Leuven-Landen-Genk. De volgende haltes zijn Leuven, Tienen en Landen.
Op zich niets abnormaals mee natuurlijk, ware het niet dat de man een volle minuut nodig had om bovenstaande zin kuchend en krakend uit te spreken. Op een blog kan ik natuurlijk geen stem nadoen, maar ik zou gezworen hebben dat het niemand minder was dan Nonkel Van Grauwel! Het was op zijn minst zijn broer!
Het enige wat ik nog miste in de aankondiging was het nananananaaaaa-liedje en de volgende aankondiging:
En als ge niet maakt dat ge rap genoeg uitgestapt zijt, dan bel ik de duuuuivel, en dan komt die overgeven op jullie warme zeteltjes.
Lien, die net als wij vandaag haar tweede huwelijksverjaardag vierde, merkt terecht op dat het vandaag voor het derde jaar op rij regende op 20 augustus.
Onze datum lag al meer dan een jaar op voorhand vast, en we hebben drie jaar geleden ook op het weer gelet op 20 augustus. Ik ben het niet meer zeker, maar ik denk dat het toen ook regende.
Er zijn geen zomers meer. Als je mooi weer wil op je huwelijksdag, kan je beter in de winter trouwen. Toch nog één voordeel van de klimaatopwarming.
Maar enfin, we klagen niet hoor. Er zijn belangrijker dingen dan het weer op je huwelijksdag. We hebben het weer de pret niet laten bederven, twee jaar geleden niet, vorig jaar niet en vandaag ook niet. Neh.
Tijdens de hittegolven van de afgelopen jaren hoorde je een bekende sausjesfabrikant reclame maken op de radio voor hun “barbecue-garantie”: als het zeven dagen na elkaar geen barbecue-weer was, betaalde de fabrikant je sausjes terug.
Aan het begin van deze zomer hebben we nog wat warmte gekregen. In juni was het best wel barbecueweer. En toen heb ik de reclames effectief nog op de radio horen passeren.
Toen kwam juli, en het mottig weer. En weg waren de reclames. Geen barbecue-garantie meer.
En toen kwam augustus, en het bleef mottig. En kijk, de commercie speelt op de bal: er is een nieuwe barbecue-garantie. Als het zeven dagen na elkaar wél barbecue-weer is, sponsort de sausjesfabrikant uw barbecue. Of de omgekeerde situatie.
Grappig. Hoe de commercie draait met het weer. Letterlijk.
Okee. De eerste formatiepoging is mislukt.
De laatste tijd komen er heel regelmatig koperdiefstallen in het nieuws. 
Grappig.
Recente reacties